V SA/Wa 2142/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi B. B. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych D. V. oraz B. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2011r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody M. z dnia ... kwietnia 2011r., nr ...; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz B. B. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych D. V. oraz B. T. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez małoletniego B. B., reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych matkę D. V. i ojca B. T., od decyzji Wojewody M. z dnia ... kwietnia 2011 r. nr ... orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... sierpnia 2011 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy powołał następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu ... grudnia 2010 r. przedstawiciele ustawowi małoletniego- jego rodzice- wystąpili do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na pobyt z nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda M. decyzją z dnia ... kwietnia 2011 r. orzekł o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż nie utrzymuje się on samodzielnie, więc jego pobyt jest integralnie związany z pobytem ojca B. T., któremu Wojewoda M. na mocy decyzji nr ... odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż w/w nie spełnia przesłanki określonej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Decyzji wydanej przez organ I instancji zarzucono, iż nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności faktu wzrostu dochodów strony z tytułu wynajmu lokalu w M. Organ II instancji uznając bezzasadność odwołania przytoczył treść art. 53 a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Podniósł, że zainteresowany przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z rodzicami - D. V. i B. T. Rodzice małoletniego ubiegali się o udzielenie im zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda M. decyzjami z dnia ... kwietnia 2011 r. Nr ... oraz Nr ... orzekł o odmowie udzielenia rodzicom małoletniego wnioskowanych zezwoleń, a Szef Urzędu , po rozpatrzeniu odwołań, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia organu I instancji. W związku z faktem, iż pobyt małoletniego jest integralnie związany z pobytem rodziców, organ stwierdził, iż wobec małoletniego Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli przedstawiciele ustawowi małoletniego Cudzoziemca , jego rodzice zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że uzyskuje ona dochody z wynajmu lokalu mieszkalnego w Mongolii oraz posiada środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję, 2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej dobro rodziny s Skarżącego. Podnosząc powyższe Skarżący wniósł o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody M. z dnia ... kwietnia 2011 r. 2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono m. in., że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny wszystkich okoliczności w sprawie a w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, iż decyzje wydane wobec rodziców małoletniego zostały wydane z naruszeniem prawa i zostały od nich wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W okolicznościach niniejszej sprawy, jeśli Skarżący będzie zmuszony opuścić obszar Rzeczypospolitej Polskiej, to doprowadzi to albo do podziału rodziny, albo do sytuacji, w której cała rodzina będzie musiała wyjechać razem z nim. Z kolei zmuszenie rodziny Skarżącego do opuszczenia Polski spowoduje w konsekwencji, iż dzieci będą zmuszone zmienić szkołę, opuścić przyjaciół, środowisko i kraj, który znają i który traktują jak swój dom. Skarżący urodził się i mieszkał przez całe dotychczasowe życie w Polsce. Zaskarżona decyzja sprzeczna jest zatem z dobrem rodziny Skarżącego, która przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 2002r. Poza tym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji pozostają w sprzeczności z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, iż rodzina pozostaje pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. . Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie sądu trafny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego – ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. ( t.j. Dz.U.Nr 98 poz. 1071 z 2000r z póżn. zm.), dalej. ,,k.p.a.’’ Pierwszy z nich statuuje dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. Nakłada on na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego "uzupełnieniem" jest art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy spoczywa na organie. Nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów zdawkowe odwołanie się do innego postępowania i dowodów tamże przeprowadzonych oraz wskazanie, iż rozstrzygnięcie zapadłe w tym innym postępowaniu przesądza o wyniku sprawy niniejszej. Takie stanowisko jest wadliwe także, dlatego że rozstrzygnięcie o którym wyżej mowa zostało zakwestionowane na drodze postępowania, sądowoadministracyjnego którego wynik nie był organom znany zarówno wtedy, kiedy wydawano decyzję w I jak i w II instancji. Poza tym prowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie z wniosków ojca i matki Skarżącego (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) nie uzasadniało odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z wniosku Skarżącego i to nawet wówczas kiedy przedmiot tych postępowań był identyczny. Przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają, bowiem w takiej sytuacji na rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem tego wszystkiego, co takie rozstrzygnięcie powinno poprzedzać, a co wynika z przywołanych wyżej przepisów k.p.a. Ma więc rację Skarżący, jeśli twierdzi że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika aby istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem badania i oceny przez organy obu instancji. Zarówno z decyzji Wojewody M. jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż jako podstawę prawną wydanych przez te organy decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U.Nr 234, poz. 1694 z 2006r.). Stanowią one że: 1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (art. 57 ust. 1 pkt 1), 2. Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Treść powyższych przepisów z jednej strony, z drugiej zaś brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, iż muszą one zostać uchylone albowiem nie jest możliwa ich kontrola, co do tego czy były one w realiach przedmiotowej sprawy trafne. Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe a zatem przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z regułami przewidzianymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jeśli chodzi natomiast o zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to uznać należy go na obecnym etapie postępowania za przedwczesny a to z racji uchylenia decyzji organów obu instancji z innych przyczyn. W związku z powyższym na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a..