V SA/Wa 215/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; oddala skargę. W związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i dobrostanu zwierząt wydanej przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu [...] września 2010 r. tenże organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano m.in., że decyzją Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] września 2010 r., została ustalona J. P. kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i dobrostanu zwierząt w wysokości 37 241,50 zł. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie za potwierdzeniem odbioru w dniu 6 października 2010 r. J. P. reprezentowana przez adwokata złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy za pośrednictwem poczty w dniu 27 października 2010 r.. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 129 § 1 i 2 Kpa, który stanowi, że "Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni do dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie", oraz art. 134 Kpa, który stanowi, że "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Podkreślił jednocześnie, że warunkiem skuteczności czynności procesowej – jaką jest wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, natomiast bezskuteczny upływ terminu do wniesienia odwołania prowadzi do ostateczności decyzji. Doręczenie J. P. dnia [...] października 2010 r. decyzji nr [...] oznacza, że przewidziany ustawowy termin do wniesienia wniosku upłynął w dniu [...] października 2010 roku. Zatem wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dacie 27 października 2010 r., wskazuje jednoznacznie, że nie został zachowany przez Stronę ustawowy czternastodniowy termin określony w art. 129 § 2 Kpa. We wniosku Strona skarżąca nie podała przyczyny bądź przyczyn uchybienia terminu, jak i również nie złożyła w trybie art. 58 § 1 i 2 Kpa wniosku o przywrócenie terminu. Organ przytoczył również treść art. 134 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co oznacza, że jest obowiązkiem organu odwoławczego badanie terminowości jego wniesienia, zaś ustalenie, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania nakłada na organ odwoławczy powinność wydania w tej mierze stosownego postanowienia, które jest ostateczne. Skargę na postanowienie Prezesa AriMR z dnia [...] października 2010 r. wniosła J. P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 134 Kpa w zw. z art. 7 i 77 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na treść w/w postanowienia polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tzn. tego, czy skarżąca przekroczyła termin określony w przepisach prawa. Powołując się na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W ocenie skarżącej stwierdzenie przez organ odwoławczy w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, tzn. tego, czy skarżąca przekroczyła termin określony w przepisach. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika bowiem, iż organ takie postępowanie wyjaśniające przeprowadził, natomiast zdaniem skarżącej ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że ustawowy termin do wniesienia wniosku upłynął w dniu 20 października 2010 r. powyższego kryterium nie spełnia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Art. 129 § 1 i 2 Kpa stanowi, że: 1) Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. 2) Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. W przedmiotowej sprawie oczywistym jest fakt doręczenia skarżącej decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i dobrostanu zwierząt w dniu 6 października 2010 r. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru odpisu tej decyzji, które znajduje się w aktach postępowania administracyjnego, wynika, iż doręczono ją ojcu skarżącej S. P. właśnie tego dnia. Odbiór tejże decyzji został pokwitowany własnoręcznym podpisem w/w. Nie może budzić wątpliwości również i to, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, o której wyżej mowa, został nadany w urzędzie pocztowym z [...] w dniu [...] października 2010 r. Porównanie zatem z jednej strony daty odbioru decyzji, z drugiej zaś daty złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją musi prowadzić do oczywistego wniosku, iż 14-dniowy termin wskazany w art. 129 § 2 Kpa nie został przez skarżącą zachowany. W tym stanie rzeczy twierdzenie przez autora skargi, że stan faktyczny co do przekroczenia terminu nie został dokładnie wyjaśniony, uznać należy za nieporozumienie. Skarga nie wskazuje bowiem, czego w istocie organ nie wyjaśnił, a nadto jakie czynności mógł i powinien podjąć, aby wyjaśnień tych dokonać. Co charakterystyczne, strona skarżąca mimo tego, że reprezentował ją profesjonalny pełnomocnik i mimo oczywistego uchybienia terminu, nie złożyła wniosku o jego przywrócenie. Nie skorzystała zatem z możliwości, jakie przewiduje art. 58 § 1 i 2 Kpa. Podstawą rozstrzygnięcia jest art. 151 p.p.s.a.