V SA/Wa 2159/14

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sędzia WSA – Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zwrot dotacji z budżetu państwa postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. 1. zwolnić od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie. [...] wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z powodu nie nadesłania w wyznaczonym terminie części dokumentów. Pismem z dnia [...] października 2014 r. skarżący złożył sprzeciw od ww. postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że powodem nieprzedłożenia w terminie do [...] października 2014 r. dokumentów do załączenia których Sąd wezwał [...] jest przedłużająca się nieobecność w W. A. O., członka zarządu związku, prowadzącej księgowość związku i jedynej osoby mogącej przygotować w celu przedłożenia do akt sprawy dokumenty. Zarządzeniem za dnia [...] listopada 2014 r. skarżący został wezwany do nadesłania zaległych dokumentów w terminie 10 dni pod rygorem rozpoznania sprzeciwu na podstawie posiadanych informacji i dokumentów. Pismem z dnia 28 listopada 2014 r. skarżący nadesłał ww. dokumenty. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednocześnie, osoba prawna może skorzystać z tej instytucji w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art.246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Z nadesłanych dokumentów wynika, że Związek nie posiada majątku, środków finansowych ani środków trwałych. Wnioskująca strona nie osiąga żadnego zysku i poniosła stratę za ostatni rok w wysokości 24.049,75 zł. Związek posiada rachunek bankowy, na którym zgromadzono obecnie kwoty w wysokości minus 394,73 zł. Z akt sprawy wynika, iż Związek utrzymuje się i prowadzi swoją działalność statutową dzięki dotacjom otrzymanym od Ministra Sportu i Turystyki. Z powodu wydania zaskarżonej decyzji Związek nie otrzymał kolejnych dotacji i w związku z tym nie posiada żadnych środków finansowych umożliwiających poniesienie kosztów opłaty sądowej i wynagrodzenia radcy prawnego. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym wnioskującej strony i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych i z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika, uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy zgodnie z żądaniem wniosku. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również to, że Związek jest organizacją realizującą określone w statucie cele związane z popularyzacją i rozwojem w Polsce dyscypliny sportowej jaką jest curling, nie prowadzi działalności zarobkowej, zaś w swoim działaniu opiera się przede wszystkim na składkach członkowskich. Wobec takiego charakteru działalności, jak również mając na uwadze, iż Związek nie posiada w chwili obecnej wystarczających środków pieniężnych na pokrycie kosztów postępowania i ustanowienie radcy prawnego, uznać należało, że wykazana została obligatoryjna przesłanka udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 2 pkt 1 i art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.