V SA/Wa 2159/14

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P. (...) w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego K. Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 3.321,00 zł (słownie: trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden złotych), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 2.700,00 zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 621,00 zł (słownie: sześćset dwadzieścia jeden złotych). Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę w części oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. W dniu 18 września 2015 r. pełnomocnik sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, iż nie zostały one pokryte w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r. o sygn. akt II GSK 3088/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 8 sierpnia 2017 r. pełnomocnik ponownie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawne udzielonej z urzędu. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 24, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 listopada 2016 r. Wobec tego, iż postępowanie wywołane skargą kasacyjną z dnia 18 września 2015 r. zostało w niniejszej sprawie wszczęte i niezakończone przed 2 listopada 2016 r., a zatem przed dniem wejścia w życie wskazanego powyżej rozporządzenia, należało odwołać się do przepisów dotychczasowych, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcy pranego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Rozporządzenie to w § 22 również wprowadza przepis przejściowy, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Mając zatem na uwadze wskazany przepis przejściowy, zauważyć należało, iż postępowanie kasacyjne zostało w niniejszej sprawie również wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., tj. przed dniem 1 stycznia 2016 r. (skarga kasacyjna złożona w dniu 18 września 2015 r.). W konsekwencji, wynagrodzenie radcy prawnego należało ustalić w oparciu o przepisy dotychczasowe, tj. w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 4 rozporządzenia. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę minimalna oblicza się na podstawie § 6. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o zwrocie należności pieniężnej w wysokości 65.963,39 zł, to stawka minimalna została ustalona na podstawie § 6 pkt 6, zgodnie z którym, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy od 50.000 do 200.000 zł wynosi – 3.600 zł. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, w którym brał udział, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec tego zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. w wysokości 2.700 zł. Obliczone w ten sposób wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowi przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.