V SA/Wa 2164/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]. Strona uzasadniając swój wniosek podniosła, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, włącznie z możliwością ogłoszenia jej upadłości. Zdaniem Skarżącego, w takiej sytuacji nawet zwycięstwo przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym – które jest bardzo prawdopodobne – nie zdoła przywrócić stanu sprzed wykonania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie decyzji zagrozi sytuacji finansowej rodziny Skarżącego. Następnie, we wniosku podniesiono, iż od lat organy celne prowadzą walkę z tzw. "hazardem" poprzez masowe nakładanie kar pieniężnych, pomimo znaczących wątpliwości konstytucyjnych w zakresie stosowania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.). Zdaniem Strony, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie tym bardziej uzasadnione, iż postępowanie sądowoadministracyjne może trwać wiele lat, albowiem należy umożliwić Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej wypowiedzenie się w sprawie o sygn. akt [...], dotyczącej zapytania Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie możliwości stosowania nienotyfikowanych przepisów ustawy o grach hazardowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Skarżący, uzasadniając swój wniosek, podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkować możliwością ogłoszenia jego upadłości. Na poparcie tych twierdzeń Strona nie przedstawiła jednak dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do kolejnego argumentu, a więc rzekomego prawdopodobieństwa wieloletniego oczekiwania na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej zapytania Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie możliwości stosowania nienotyfikowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, wskazać należy, iż przedmiotowy argument nie ma znaczenia dla rozpatrzenia zasadności wniosku o udzielenie Stronie ochrony tymczasowej. W zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwestia ewentualnego zawieszenia postępowania sądowego nie jest tu brana pod uwagę, stanowi bowiem osobną kategorię tzw. postępowań wpadkowych, rozstrzyganych przez sądy administracyjnej w oderwaniu od wniosków o udzielenie ochrony tymczasowej. Reasumując, stwierdzić należy, iż skoro Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżący nie podniósł również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów prezentujących sytuację ekonomiczną Strony, co uniemożliwiło Sądowi udzielenie ochrony tymczasowej. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.