V SA/Wa 2165/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę T. P. reprezentowany przez adwokata M. M. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2010 r. znak: [...], w dotyczące negatywnego rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Aby możliwym było skuteczne wniesienie środka zaskarżenia, o którym mowa w przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64; poz 427 z zm.), sięgnąć należy do odpowiednich regulacji ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Udzielenie odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma jedynie znaczenie formalne tj. dla oceny zachowania terminu skargi, warunkiem obligatoryjnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wystąpienie z takim wezwaniem do organu. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo z [...] marca 2010 r. o numerze [...], wydane przez Biuro Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR. To właśnie pismo stanowi bowiem akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego natomiast wyraźnie wskazał, że przedmiotem jego skargi jest pismo z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...]., stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na taką odpowiedź zaś - jak wyjaśniono powyżej - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Należy zauważyć, iż piśmie z dnia 30 marca 2010 r. znajdowało się pouczenie, iż ,,od niniejszego pisma wnioskodawcy przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...), po uprzednim wezwaniu na piśmie Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli odpowiedzi na wezwanie nie udzielono, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa". Natomiast w zaskarżonym piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] znajdowało się także pouczenie, które wyraźnie wskazywało, iż na podstawie art. 53 § 2 oraz art. 54 p.p.s.a od rozstrzygnięcia przesłanego pismem z dnia 30 marca 2010 r. dotyczącym odmowy przyznania pomocy przysługuje skarga do WSA w Warszawie, wnoszona za pośrednictwem organu. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli odpowiedzi na wezwanie nie udzielono, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa". Mimo powyżej wskazanych pouczeń, profesjonalny pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2010 r. znak: [...] na które to jak również wskazano powyżej skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.