V SA/Wa 2187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K.i Z.K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego postanawia: odrzucić skargę Z. K. S.K. i Z. K. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze wspólną skargą, sporządzoną w dniu 19 kwietnia 2014 r., na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego. Zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2014 r., jak również utrzymane nią w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr [...] z dnia [...] lutego 2014, zostały skierowane do S. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze z zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie podnosi się, iż przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn.. akt II SA 2637/02; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internecie pod adresem: www.orzeczenia.gov.pl). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że Z. K. nie był stroną postępowania administracyjnego, zaskarżona decyzja nie była do niego skierowana, a ponadto nie wykazał on istnienia po jego stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. Z tego względu, należało stwierdzić, że Z. K. nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, w związku z czym wniesiona przez niego skarga, z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a., jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu. Na marginesie wspomnieć należy, iż sprawa ze skargi S.K., który jest adresatem zaskarżonej decyzji, zostanie przez Sąd rozpoznana. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.