V SA/Wa 2189/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w N. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelki A. - T.S.. Jako podstawę wniosku wskazano art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.). Uzasadniając wniosek wyjaśniono, że cudzoziemka wykonywała pracę na terytorium RP niezgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ nie posiadała zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze sprzedawcy, a pracę taką wykonywała, co potwierdziła przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2010 r. przez funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej w N. kontrola legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców w firmie “J." należącej do obywatela R. - K.O.. W konsekwencji rozpatrzenia wniosku, Wojewoda [...] w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...], w którym to orzeczeniu, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach orzekł o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że zgodnie z treścią ww. artykułu cudzoziemca wydala się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Organ zauważył, iż cudzoziemka posiada wprawdzie przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP, typ A, nr 1171/2009 wydane przez Wojewodę [...], jednakże dotyczy ono pracy na stanowisku pomocy kuchennej w firmie “A." A.A. sp.k., natomiast kontrola przeprowadzona przez funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej w N. w dniu [...] grudnia 2010 r. wykazała, że T.S., pomimo że nie posiadała stosownej umowy ani zezwolenia, wykonywała pracę w charakterze sprzedawcy w firmie "J.". Jednocześnie podkreślono, że kontrola ta przeprowadzona została po wcześniejszym rozpoznaniu, które miało miejsce [...] lipca 2010 r., cudzoziemka także wtedy wykonywała pracę w charakterze sprzedawcy. Następnie zauważono, że fakt nielegalnego wykonywania pracy przez cudzoziemkę potwierdza także treść wyroku wydanego [...] kwietnia 2011 r. przez Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny, który uznał cudzoziemkę nielegalnego wykonywania pracy w charakterze sprzedawcy na rzecz firmy "J." w okresie od 2004 r. do 14 grudnia 2010 r. co stanowi wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ podkreślił, że orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 15 kwietnia 2011 r. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] uznał, że wobec cudzoziemki należy zastosować art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzoziemcach. Następnie organ wyjaśnił, że w przypadku T.S. nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695 z poźn. zm.) będące podstawą do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, które mogłyby wskazywać na niedopuszczalność wydalenia z przyczyn wskazanych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zaznaczono także, że wobec cudzoziemki nie może znaleźć zastosowania również art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zgodnie, z którym decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego chyba, że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Podkreślono, że sytuacja rodzinna T.S. nie znajduje odzwierciedlenia w treści ww. przepisu, ponieważ na terytorium RP cudzoziemka nie posiada rodziny. Wedle zeznań samej zainteresowanej jej dzieci, tj. córka i syn przebywają w H., zaś cudzoziemka żyje obecnie w związku nieformalnym z K.O., obywatelem R., który – jak zauważył organ -przebywa obecnie na terytorium RP bez zalegalizowanego pobytu w jakiejkolwiek formie. Mając zatem na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązek wynikający z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, Wojewoda [...] uznał za zasadne wydalenie cudzoziemki z terytorium RP. T.S. wniosła odwołanie od ww. decyzji zarzucając, że organ nie wziął pod uwagę, że w jej przypadku zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany, a decyzja o wydaleniu narusza prawo skarżącej do życia rodzinnego, a tym samym jest sprzeczna z art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. Cudzoziemka wskazała, że na terytorium RP zamieszkuje jej konkubent - K.O., którego pobyt jest legalny. Na terytorium RP przebywa również jej córka oraz syn pozostający w związku małżeńskim z obywatelką polską - K.O., z którą posiada dziecko. Zaznaczyła, że kilkunastoletni pobyt na terytorium RP sprawił, że zerwała wszelkie więzi z członkami rodziny, którzy pozostali w jej kraju pochodzenia, zaś wydalenie jej do A. pozbawi ją "życia prywatnego". Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. Uzasadniając wydaną decyzję Szef Urzędu zauważył, że od dnia 4 maja 2005 r. Wojewoda [...] pięciokrotnie udzielił cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności ostatniego do dnia 8 listopada 2009 r. Organ wskazał, że w dniu [...] września 2009 r. cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z kolejnym wnioskiem o udzielenie jej powyższego zezwolenia, a sprawa ta jest w toku. Następnie, przechodząc do oceny okoliczności niniejszej sprawy organ zuważył, że art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) stanowi, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz legalnie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem kontrola legalności zatrudnienia cudzoziemców w firmie "J." - K.O., przeprowadzona przez funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] grudnia 2010 r. wykazała, że cudzoziemka wykonywała pracę sprzedawcy na rzecz tej firmy bez wymaganego zezwolenia i stosownej umowy. Powyższy fakt potwierdzony został również wyrokiem z [...] kwietnia 2011 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w O. Wydział II Karny, sygn. akt [...], który uznał cudzoziemkę winną wykonywania bez wymaganego zezwolenia pracy sprzedawcy na bazarach w O., W. i K. na rzecz firmy "J." K.O., w okresie od 2004 r. do 14 grudnia 2010 r. Wobec powyższego Szef Urzędu stwierdził, że wieloletnie, nielegalne podejmowanie przez cudzoziemkę pracy bez stosownego zezwolenia świadczy o lekceważeniu przez nią powszechnie respektowanego w stosunkach międzynarodowych prawa ustanowionego dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu oraz działalności cudzoziemców. Tym samym wobec cudzoziemki zastosowanie znajduje art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczono, że ww. przepis ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organy administracji publicznej do wydania decyzji o wydaleniu w określonych w tym przepisie przypadkach. Następnie organ zwrócił uwagę na treść art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia, 3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2. W pierwszej kolejności organ przeszedł do oceny, czy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, o których mowa w art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. czy wydalenie cudzoziemki nie nastapi do kraju, w którym zagrożone byłoby jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mogłaby zostać poddana torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszona do pracy lub pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarana bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. oraz czy jej wydalenie nie naruszy prawa cudzoziemki do życia rodzinnego w rozumieniu ww. Konwencji lub praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a także czy wykonanie decyzji nie jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Badając powyższe organ zauważył, że brak podstaw do uznania, iż po powrocie do Republiki A. cudzoziemka będzie narażona na prześladowania i zagrożenia wskazane w art. 97 ust. 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. W ocenie organu decyzja o wydaleniu nie narusza również prawa zainteresowanej do poszanowania jej życia rodzimiego. Cudzoziemka nie pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim ani cudzoziemcem posiadającym zezwolenie na osiedlenie się. Zaznaczono, że konkubent T.S. - K.O. oraz jej syn H.H. nie posiadają aktualnie żadnego zezwolenia na pobyt w Polsce. Zauważono również, że podczas przesłuchania sama cudzoziemka stwierdziła, że jej dzieci przebywają w Królestwie H.. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna. Wobec powyższego Szef Urzędu stwierdził brak podstaw do udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany, a decyzję o wydaleniu uznał za zasadną. T.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. W skardze zarzuciła naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Podniosła, że organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszył słuszny interes strony. Skarżąca wskazała również, że została dwukrotnie ukarana za popełnnienie tego samego czynu, ponieważ fakt nielegalnego wykonywania przez nią pracy był powodem zarówno decyzji o wydaleniu jak i wyroku Sądu Rejonowego w O., który ukarał ją grzywną. Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podniosła, że na terytorium RP przebywa jej mąż i ojciec jej dzieci, K.O., a także synowa - E.O. oraz wnuk N.H., również legitymujący się obywatelstwem polskim, którym to wnukiem skarżąca zajmuje sie podczas nieobecności synowej. Zaznaczyła, że jej syn i córka H.H. i A.H. przebywają legalnie w H.. Podsumowując wskazała, że w Polsce przebywa od 1996 r. i wobec tego z krajem pochodzenia nie łaczą jej już żadne więzi. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 28 grudnia 2011 r. skarżąca poinformowała, że zamierza wystąpić z wnioskiem o zalegalizowanie pobytu, w trybie art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wraszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o cudzoziemcach, oraz ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z treścią cytowanego przepisu Cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Ustawodawca w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewidział pewne wyjątkowe okoliczności, które mogą powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonania. I tak zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach – decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego chyba, że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Zgodnie natomiast z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, iż skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązujących w Polsce regulacji prawnych. Nie ulega wątpliwości, iż wykonywane przez skarżącą czynności związane ze świadczeniem pracy w charakterze sprzedawcy na bazarach w O., W. i K. na rzecz firmy "J." K.O., w okresie od 2004 r. do 14 grudnia 2010 r. wykraczały poza granice określone w udzielonym skarżącej pozwoleniu na pracę typ A, nr 1171/2009 dotyczącym pracy na stanowisku pomocy kuchennej w firmie “A." A.A. sp.k. Fakt nielegalnego wykonywania pracy, którego nie kwestionuje nawet sama skarżąca, potwierdza również wyrok Sądu Rejonowego w O. Wydział II Karny z [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...], który uznał cudzoziemkę winną zarzucanego jej czynu, tj. nielegalnego wykonywania pracy, co stanowi wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 15 kwietnia 2011 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że osądzenie skarżącej w postępowaniu karnym i wymierzenie jej kary grzywny, nie powoduje wyłączenia rozpoznania sprawy cudzoziemki w postępowaniu administracyjnym, z uwzględnieniem konsekwencji tego samego czyn na dalszy pobyt skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym bardziej, iż czyn którego dopuściła się skarżąca wprost określa art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W świetle powyższego orzekające w sprawie organy słusznie doszły do przekonania o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu zarówno Wojewoda [...] jak i Szef Urzędu zasadnie przyjęli również, że wobec cudzoziemki nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz w art. 97 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na twerytorium RP. Organy obu instancji należycie zbadały sprawę pod kątem przesłanek do udzielenia zgody na pobty tolerowany i zgodnie uznały, że nie ma podstaw do przyznania cudzoziemce tego rodzaju ochrony. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść złożonych przez cudzoziemkę wyjaśnień, iż nigdy nie była prześladowana w A. ze względów politycznych, rasowych i religijnych i nie obawia się powrotu do A. (v. protokół przesłuchania z 2 lutego 2011 r., karta 18 verte akt administracyjnych). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów konwencyjnych, na które powołuje się skarżąca. Z wyjaśnień skarżącej, złożonych podczas przesłuchania, które odbyło się w dniu 2 lutego 2011 r. wynika, że w Polsce cudzoziemka nie ma żadnej rodziny, gdyż nie ma mężą, a syn i córka mieszkają w H. (v. protokół przesłuchania z 2 lutego 2011 r., karta 18 akt administracyjnych). Natomiast w odwołaniu cudzoziemka wskazała, że w Plsce legalnie przebywa jej konkubent, dzieci oraz wnuk, który jest obywatelem polskim. W skardze zaś i w piśmie procesowym z 28 grudnia 2011 r. podniosła, że jej dzieci obecnie przebywają w H., a wobec męża - K.O. toczy się procedura uchodźcza. Zaznaczyła, że podczas nieobecności synowej, opiekuje się wnukiem. W ocenie Sądu wydalenie cudzoziemki nie naruszy jej prawa do życia rodzinnego. W tym miejscu wskazać należy, że sama skarżąca podniosła, że jej syn i córka obecnie nie przebywają w Polsce lecz w H., a ponadto – jak wynika z uzasadnienia decyzji Szefa Urzędu syn skarżącej nie posiada obecnie żadnego zezwolenia na pobyt w Polsce. Również fakt toczącej się wobec K.O. procedury dotyczącej nadania statusu uchodźcy nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego w dniu 20 września 2011 r. wniosku cudzoziemca jest – jak zauważył organ – zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Skoro zatem na tym etapie postępowania nie można przesądzić, czy decyzja organu będzie zgodna z żądaniem cudzoziemca, to okoliczność toczącej się wobec K.O. procedury uchodźczej pozostaje bez wpływu na sytuację cudzoziemki. Ponadto zauważyć należy, iż charakter związku, jaki łączy skarżącą z K.O. jest niejasny, cudzoziemka raz bowiem wskazuje, że nie ma męża, innym razem natomiast, że K.O. jest jej mężem i ojcem jej dzieci, zaś prawo do życia rodzinnego skarżącej byłoby naruszone w sytuacji gdyby cudzoziemka - wobec, której orzeczono wydalenie - pozostawała w związku małżeńskim z obywatelem polskim lub cudzoziemcem posiadającym zezwolenie na osiedlenie się. W ocenie Sądu nie można jednoznacznie wykluczyć, że cudzoziemka jest żoną K.O., jednakże okoliczność ta nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, ponieważ ww. – jak wynika z decyzji organu I instancji – nie posiada żadnego zezwolenia na pobyt w Polsce. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności uznać należy za bezzasadny. Oceny Sądu w tym zakresie, nie zmienia również podnoszona przez cudzoziemkę okoliczność, iż jej wnuk jest obywatelem polskim i podczas nieobecności swojej synowej skarżąca zajmuje się wnukiem. W tym miejscu przytoczyć należy treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. V SA/Wa 1139/06 (LEX 339653) z której wynika, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby sam fakt posiadania rodziny w Polsce był bezwzględną przesłanką niewydalania cudzoziemca z terytorium RP. Interes jednostki (interes rodziny) nie jest nieograniczonym prawem również w regulacjach międzynarodowych. Aczkolwiek silna jest regulacja art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4.11.1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), to jednak przepis ten nie narzuca państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 kpa. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 kpa, w sposób wyczerpujący a strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu. Organ dokonał oceny powoływanych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 kpa. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ administracyjny wyjaśnił i rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie – mając na uwadze treść pisma skarżącej z 28 grudnia 2011 r., w którym poinformowała, że zamierza wystąpić z wnioskiem o zalegalizowanie pobytu, wyjaśnić należy, że złożenie wniosku w trybie art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. nr 191, poz. 1133) nie stanowi przesłanki uzasadniającej uchylenie decyzji o wydaleniu. Wbrew twierdzeniu skarżącej złożenie stosownego wniosku nie przesądza o automatycznym zalegalizowaniu pobytu skarżącej i nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w przedmiocie wydalenia. Wobec powyższego zamiar złożenia przez cudzoziemkę wniosku o legalizację pobytu nie stanowi o konieczności uchylenia decyzji o wydaleniu, a z kolei podjęta decyzja o wydaleniu nie stanowi przeszkody do ubiegania się o zalegalizowanie pobytu cudzoziemki na terytorium RP w trybie ustawy abolicyjnej. Reasumując w ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wobec naruszenia przez cudzoziemkę przepisów prawa, tj. art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu, organ – w związku z brakiem przesłanek określonych w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na twerytorium RP – obowiązany był do wydania decyzji w trybie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku