V SA/Wa 219/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. N. na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2014 Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J. N. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 18 maja 2015 r. wpłynął do Sądu sprzeciw J. N. (zwany dalej skarżącym) od ww. postanowienia. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a. w brzmieniu przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) postanowienie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i nie stać go na poniesienie kosztów sądowych. Wyjaśnił, że jest rolnikiem i jedynym źródłem jego utrzymania są dochody z prowadzonego gospodarstwa rolnego o pow. 5,26 ha tj. ze sprzedaży mleka oraz z dopłat rolniczych 700 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 60 m2 oraz zabudowań gospodarczych wraz z domem mieszkalnym o pow. 180 m2. Skarżący posiada również sprzęt rolniczy (ciągnik i maszyny rolnicze). Wskazał również, że dochody wpływające na jego konto bankowe podlegają zajęciu komorniczemu. Z uwagi na to, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające dla oceny możliwości majątkowych wnioskodawcy, zarządzeniem z 18 czerwca 2015 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący w piśmie datowanym na 6 lipca 2015 r. dodatkowo wyjaśnił, jaki posiada sprzęt rolniczy - jego wartość określił na ok 50.000 zł. Podniósł, że nie korzysta z pomocy społecznej. Jego wydatki na życie to 350 zł, na energię za dwa miesiące i butlę gazową 300 zł, na leczenie ok. 100 zł, podatki i itp. ok 100 zł miesięcznie. Do pisma dołączy decyzję w sprawie wymiaru podatku rolnego (52 zł). Rozpatrując przedmiotowy wniosek merytorycznie należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku skarżącego o przyznanie praw pomocy ponieważ nie wykazał on, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania go we wnioskowanym zakresie. Do skarżącego skierowano wezwanie o którym mowa w art. 255 ustawy p,p.s.a., jednakże skarżący nie odpowiedział na nie w pełni ponieważ nie nadesłał dokumentów, o które zawracał się Sąd, jak i referendarz sądowy. Wskazać należy, że dokumenty te pozwoliły by na pełną ocenę sytuacji finansowej skarżącego, ponieważ Sąd swoje rozstrzygnięcie nie może oprzeć jedynie na oświadczeniu wnioskodawcy i nadesłanym formularzu PPF. Podsumowując wskazać należy, iż skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości swojej sytuacji finansowej, zatem nie uprawdopodobnił że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.