V SA/Wa 2191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy B. – Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na decyzję Ministra Rozwoju z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju Gmina B. (dalej: "Gmina" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci pomniejszenia majątku Gminy o kwotę wskazaną w zaskarżonej decyzji. Dodała, iż jako jednostka sektora finansów publicznych jest zobowiązana wydatkować środki publiczne w ramach uchwalonego budżetu, w którym nie zostały zabezpieczone rezerwy na zwrot dotacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek z ww. przepisu. Ocena wniosku jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy pamiętać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty objętej zaskarżoną decyzją (98 030,94 zł wraz z odsetkami) dojdzie do pomniejszenia majątku Gminy. Sąd jest również świadomy statusu Skarżącej jako specyficznej instytucji działającej na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa oraz uchwałą budżetową. Nie oznacza to jednakże, iż należy automatyczne objąć ją ochroną tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym tylko z tego powodu, że nie zabezpieczyła sobie środków na nieprzewidziane wydatki, do jakich należy zobowiązanie do zwrotu dofinansowania. Stanowiłby to nieuzasadnione uprzywilejowanie jednostki sektora finansów publicznych w stosunku do innych wnioskujących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skoro Skarżąca twierdzi, że pomniejszenie majątku o kwotę 98 030,94 zł wraz z odsetkami narazi ją na znaczą szkodę majątkową, to przede wszystkim musi w sposób pełny i wiarygodny przedstawić swoją sytuację finansową, potwierdzając oświadczenia stosowną dokumentacją. Ponieważ Gmina tego nie zrobiła, Sąd został pozbawiony możliwości dokonania zestawienia wysokości dotacji, którą ma zwrócić Skarżąca, z jej całościową sytuacją majątkową. W efekcie niemożliwe jest dokonanie oceny, czy rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Co do przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd podkreśla, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji. O innych niż finansowe, trudnych do odwrócenia skutkach, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, Sąd nie ma wiedzy, gdyż Gmina nie określiła ich w swoim wniosku. Podkreślić wypada, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.