V SA/Wa 2206/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi T. [...] w P.(dalej : Skarżący, Strona) jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. zobowiązującą do zwrotu części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji celowej w kwocie [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2018 r. pomiędzy Towarzystwem [...] w Polsce a Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji została zawarta umowa nr [...], na podstawie której Minister zobowiązał się do przekazania Towarzystwu kwoty dotacji na realizację zadania pn. "[...] Przegląd [...]". Stosownie do treści wniosku o udzielenie dotacji stanowiącego załącznik do wspomnianej umowy, celem zadania był przegląd i prezentacja amatorskiego ruchu orkiestr [...] na S. i O., które działają pod patronatem Skarżącego lub takich, "(...) w których grają członkowie s. społeczności żyjącej na S. i O. i współpracują z T., popularyzowanie nowych s. melodii w środowisku, podtrzymywanie tradycyjnych form wspólnego muzykowania, ocena aktualnego poziomu artystycznego orkiestr". Na realizację zadania została udzielona dotacja w wysokości [...] zł, w tym [...] zł na usługę gastronomiczną – zapewnienie i podanie jednego posiłku i napoju w plenerze dla występujących. T. określiło szacunkową liczbę wykonawców na 350 osób, w tym 250 wykonawców reprezentujących mniejszość. Ze złożonego przez T. sprawozdania z realizacji zadania wynikało, że w zadaniu wzięło udział 230 wykonawców, w tym 180 wykonawców reprezentujących mniejszość s.. Pomimo tego, z załączonej do wspomnianego sprawozdania z realizacji zadania faktury nr [...], jak i z umieszczonego na niej opisu, wynika, że usługa gastronomiczna została wykonana na rzecz 333 osób – uczestników Przeglądu. Całkowity koszt usługi wyniósł [...] zł, przy czym ze środków dotacji sfinansowano wydatek w kwocie [...] zł. W związku z ww. różnicą pomiędzy liczbą wykonawców, która zgodnie z zawartą umową miała wziąć udział w realizacji zadania, a liczbą wykonawców faktycznie w nim uczestniczących oraz fakt, że pomimo mniejszej liczby wykonawców usługa gastronomiczna została wykonana na rzecz 333 osób – uczestników Przeglądu, Minister - dokonując rozliczenia dotacji w zakresie rzeczowym i finansowym - uznał kwotę [...] zł za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. W konsekwencji decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Minister zobowiązał T. do zwrotu dotacji w ww. kwocie wraz z odsetkami naliczanymi w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. podkreśliło, że wszystkie przekazane środki zostały wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem. Liczba wykonawców podana we wniosku była wskazana jedynie szacunkowo. Spora część składu osobowego trzech orkiestr w ostatniej chwili odwołała swój udział, poza tym w imprezie brało aktywnie udział 19 wyróżnionych, którzy również występowali na scenie oraz 26 osób sztabu organizacyjnego, które skorzystały z zamówionych, a niewykorzystanych posiłków zaplanowanych dla nieobecnych orkiestr, czego w dniu imprezy nie można już było zmienić. T. zakwestionowało również sposób wyliczenia kwoty dotacji, do której zwrotu zostało zobowiązane. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Minister utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał, że koszt usługi gastronomicznej został, zgodnie z wyjaśnieniami nadesłanymi na etapie oceny wniosku, określony na podstawie badania rynku. Oceniając złożony wniosek o udzielenie dotacji dokonano oceny kalkulacji kosztów realizacji zadania przedstawionej przez T., w tym kosztów związanych z usługą gastronomiczną. Przedstawiony koszt usługi gastronomicznej – [...] zł ze środków dotacji dla 350 wykonawców nie budził wątpliwości. Udzielając dotacji na realizację zadania, w tym [...] zł na usługę gastronomiczną, Minister kierował się przeświadczeniem, że wysokość środków dotacji jest uzasadniona deklarowaną liczbą wykonawców. W przypadku obniżenia liczby wykonawców, na etapie oceny wniosku, ocena ta mogłaby doprowadzić do innych ustaleń. Minister podkreślił następnie, że T. w związku z rezygnacją z udziału w zadaniu członków trzech orkiestr, nie podjęło żadnych działań zmierzających do zawarcia aneksu do umowy. Zgodnie zaś z § 17 ust. 4 wspomnianej umowy T. miało możliwość w terminie 5 dni roboczych po zaistnieniu okoliczności wymagających zmiany umowy, jednakże nie później niż na 15 dni roboczych przed końcem terminu realizacji zadania, wystąpienia do Ministra ze stosownym wnioskiem o zmianę umowy. Przegląd orkiestr miał miejsce, jak to wynika ze sprawozdania, w dniu [...] września 2018 r., zaś końcowy termin realizacji zadania został określony na dzień [...] września 2018 r. T. miało zatem realną możliwość zwrócenia się z wnioskiem o zmianę warunków umowy. Przy czym co najmniej od [...] września 2018 r. dysponowało również wiedzą o liczbie osób, na rzecz których usługa gastronomiczna została wykonana (data sprawdzenia pod względem formalnym, rachunkowym i merytorycznym faktury). Minister podkreślił, że zgodnie z zawartą umową poczęstunek miał zostać opłacony dla wykonawców. T. w sprawozdaniu z realizacji zadania określiło liczbę wykonawców na 230 osób. W ocenie Ministra brak było podstaw zaliczenia do wykonawców osób wyróżnionych i członków sztabu organizacyjnego. Zgodnie bowiem z informacjami zawartymi we wniosku o udzielenie dotacji, w polu Kwalifikacje osób mających realizować zadania wskazano: "Wykonawcy biorący udział w imprezie to amatorskie orkiestry [...] ze S. i O.". Odnosząc się do wątpliwości T. odnośnie sposobu wyliczenia kwoty dotacji, do której zwrotu zostało zobowiązane, Minister wskazał, że dokonując oceny merytorycznej realizacji zadania w zakresie wydatkowania środków dotacji na usługę gastronomiczną, odniesiono się wyłącznie do kwoty dotacji przeznaczonej na sfinansowanie tej usługi, która to kwota stanowiła podstawę do określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi, a nie do całkowitego kosztu usługi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję T. wskazało, że w ramach dotacji otrzymało [...] zł na sfinansowanie usługi gastronomicznej. Całkowity koszt tej usługi wyniósł [...] zł – różnicę w wysokości [...] zł T. poniosło z własnych środków. We wniosku o sfinansowanie zadania T. szacunkowo określiło liczbę uczestników na 350 osób, faktycznie w imprezie wzięły udział 333, którym wydano posiłek. Następnie T. wskazało na swoje wątpliwości dotyczące obliczenia przez Ministra wysokości przypadającej do zwrotu. Minister określił tę kwotę na [...] zł. Tymczasem łączny koszt usługi gastronomicznej wyniósł [...] zł, co dzieląc przez 333 osób, które korzystały z wyżywienia oznacza, że koszt posiłku dla 1 osoby wyniósł [...] zł. Mnożąc tę kwotę przez ilość występujących podanych w sprawozdaniu, 230 osób, otrzymamy kwotę [...] zł. Po odjęciu tej kwoty od kwoty założonej we wniosku [...] zł, otrzymamy kwotę [...] zł. Zatem jest to zupełnie inna kwota niż ta wskazana przez Ministra. T. wskazało również, że w pracach organizacyjnych w trakcie imprezy brało udział łącznie 26 osób, dla których jedyną gratyfikacją było zapewnienie w trakcie pracy społecznej jednego posiłku, a dla 19 zasłużonych osób na polu działalności kulturalnej, które oprócz medalu "Za zasługi" i dyplomu otrzymały karnet na skorzystanie z wyżywienia. Kwota na posiłki dla tych osób wydatkowana została na realizację wymienionego wyżej zadania, gdyż niewykorzystane karnety wyżywieniowe, które pozostały w związku z losowym (w ostatniej chwili) odwołaniem udziału w imprezie przez dwie orkiestry. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, w myśl art. 120 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania w przywołanym trybie zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077; obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 869 z późn. zm.; dalej: u.f.p.) W myśl art. 169 ust. 1 tej ustawy dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 2), natomiast dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (ust. 3). Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 4). Jednocześnie – zgodnie z ust. 6 - w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2 u.f.p., organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W ustawie o finansach publicznych brak jest legalnej definicji przeznaczenia dotacji, czy też ściślej wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, z czym Sąd zgadza się w całej rozciągłości, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza, przede wszystkim, wykorzystanie jej na cel inny niż ten, który miał być realizowany w świetle umowy o wsparcie. Umowa o dofinasowanie zakreśla zarówno cel, jak również termin w którym cel ten musi być realizowany. W tym miejscu trzeba ponownie wskazać, że Strona zobowiązała się do wykorzystania dotacji zgodnie z celem i na warunkach określonych umową. Należy przy tym podkreślić, że dotacja stanowi nieodpłatne przekazanie pewnej kwoty środków publicznych określonemu podmiotowi w celu realizacji zadań publicznych, przy czym fakt zawarcia w tym przedmiocie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy stronami umowy będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego. Przekazane środki nie tracą bowiem swego publicznoprawnego charakteru. Zawarta przez Skarżącą stronę umowa zawierała bowiem postanowienia zobowiązujące beneficjenta do wykorzystania otrzymanych środków w sposób zgodny z celem, na jaki je uzyskał i na warunkach określonych umową. W sytuacji zatem gdy - jak wynika to z cyt. powyżej przepisów - przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona, co wobec formy omawianej wypowiedzi normatywnej wyklucza jakiekolwiek wyjątki od tak określonego przez samego ustawodawcę rozumienia terminu "wykorzystania dotacji", a tym samym odstępstwa od ustanowionej w ten sposób zasady wykorzystywania dofinansowania. Trzeba przy tym podkreślić, że dotacja celowa - a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie - jest przeznaczona na określony cel i powinna być zrealizowana w wyznaczonym terminie, co w kontekście źródła pochodzenia środków dotacyjnych, jako tzw. "środków znaczonych" (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 159/13; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl) oznacza, że granice upoważnienia do wykorzystania (wydatkowania) środków pochodzących z dotacji stanowi termin oraz cel, na który została ona przyznana i na który tym samym może być wykorzystana. Przedstawiona teza znajduje swoje wyraźne potwierdzenie w woli ustawodawcy stanowiącego o wykorzystaniu dotacji przez "zapłatę za zrealizowane zadania, na które została udzielona", a tym samym za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że nie każda zapłata ze środków przyznanej dotacji stanowi wykorzystanie dotacji w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia. Zapłata ta musi bowiem korespondować z konkretnym celem, na który zostały udzielone środki pochodzące z dotacji, a więc innymi słowy musi być przeznaczona na finansowanie zadania wspieranego środkami publicznymi oraz być dokonana w terminie, w jakim zadanie - na które dotacja została przyznana - miało zostać zrealizowane. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że T. określiło szacunkową liczbę wykonawców na 350 osób, w tym 250 wykonawców reprezentujących mniejszość. Ze złożonego sprawozdania wynika tymczasem, że w zadaniu uczestniczyło 230 wykonawców (w tym 180 wykonawców reprezentujących mniejszość s.) co stanowi 69,06% liczby wykonawców o której mowa w zawartej umowie. Z przesłanego do Ministerstwa przez T. skanu faktury nr [...] i umieszczonego na niej opisu wynika z kolei, że usługa gastronomiczna została wykonana na rzecz 333 osób - uczestników [...] Przeglądu [...]. Skarżący – w myśl zawartej umowy z organem – miał zatem zrealizować zadanie, w ramach którego miał być też opłacony posiłek dla wykonawców uczestniczących w Przeglądzie. Jak to wynika z rozliczenia dotacji – w Przeglądzie uczestniczyło 230 wykonawców, co jest bezsporne między stronami. Zgodnie z wnioskiem o udzielenie dotacji, stanowiącym integralną część Umowy, usługa gastronomiczna za kwotę [...] zł miała zostać wykonana na rzecz osób występujących (których zgodnie z treścią sprawozdania z realizacji zadania było 230), a nie na rzecz uczestników imprezy. W związku z powyższym, za uzasadniony wydatek należy uznać wyłącznie kwotę przeznaczoną na usługę gastronomiczną dla 230 wykonawców. Minister prawidłowo zatem zastosował korektę w wysokości środki [...] zł tj. 30,94% kwoty dotacji przeznaczonej na usługę gastronomiczną, bowiem te środki zostały uznane za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i jako takie zostały zakwalifikowane do zwrotu. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu należy wskazać, iż zaskarżona decyzja odnosząca się do określenia do zwrotu kwoty dotacji w wyniku realizacji umowy należy uznać za prawidłową. Tym samym Sąd - dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - uznał, iż organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o finansach publicznych, odnoszących się do zwrotu kwoty dotacji celowej. Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p., nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i art. 107 k.p.a Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.gov.pl). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.