V SA/Wa 221/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi BC V na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008r., Nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: oddalić wniosek Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008r., Nr [...] pełnomocnik skarżącego zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podając uzasadnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż z wniosku skarżącego mają wynikać przesłanki wstrzymania, a sąd rozstrzyga o wstrzymaniu po ocenie konkretnego wniosku w takiej sprawie. Wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu ( ..., sąd może...). W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku dokonania oceny argumentów przedstawionych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia ( zob. Postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04 ). Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w ogóle uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, skarżący nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niego samego, Sygn. akt V SA/Wa 221/09 nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Jednocześnie, skarżący nie podniósł argumentów przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, w ocenie sądu w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 ww. ustawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.