V SA/Wa 221/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi BCV na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie Wydalenia z terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Przedmiotem skargi z 16 grudnia 2008 r. wniesionej przez B C V jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: B C V przebywał ostatnio na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę [...] w dniu [...] .02.2007 r. z terminem ważności do dnia [...] 02.2008 r. W dniu [...] grudnia 2007 r. z uchybieniem ustawowego terminu cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W dniu [...] lipca 2008 r. cudzoziemiec został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w celu kontroli legalności pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podczas kontroli stwierdzono, iż cudzoziemiec nie posiadał dokumentu podróży ani żadnego tytułu uprawniającego do pobytu w Polsce. W dniu [...] lipca 2008 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w S wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydalenie B C V z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na wypełnienie przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach ( tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 234, poz. 1694; Dz. U. z 2007r. Nr 120, poz. 818; Dz. U. z 2008r. Nr 70, poz. 416) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania ( tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu B C V z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 14 dni od dnia uzyskania zastępczego dokumentu podróży, przez przejście graniczne każde prawnie dozwolone. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż cudzoziemiec został poinformowany o konsekwencjach wynikających ze złożenia po terminie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W związku z powyższym stwierdził, iż pozostał on w Polsce świadomie bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia. Organ uznał wniosek Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej za zasadny z uwagi na fakt naruszenia przez B C V art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. Zaznaczył, iż dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce jest niepożądany ze względu na jego lekceważący stosunek do panującego w naszym kraju porządku prawnego. Organ odnosząc się do przedstawionej karty badania lekarskiego cudzoziemca wskazał, iż nie może on zostać umieszczony w areszcie w celu wydalenia ze względu na zły stan zdrowia. Dlatego też, wyznaczył cudzoziemcowi miejsce zamieszkania do czasu wykonania przedmiotowej decyzji oraz zobowiązał go do zgłaszania się w określonych odstępach czasu. Wojewoda [...] podniósł, iż nie zachodzą przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany w rozumieniu art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczył, iż cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Pismem z dnia [...] września 2008 r. cudzoziemiec odwołał się od powyższej decyzji, podnosząc, iż uchybienie ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o udzielenie mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony było spowodowane jego pobytem w szpitalu, czego nie mógł przewidzieć. Ponadto wskazał, iż organ, nie podjął działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia przyczyn złożenia wniosku po terminie czym naruszył art. 7 kpa. Podniósł, iż organowi, wydającemu decyzję znany był zły stan jego zdrowia, co spowodowało zaniechanie umieszczenia go w areszcie w celu wydalenia. Zarzucił, iż Wojewoda nie podjął działań zmierzających do wyjaśnienia czasu trwania jego choroby, w szczególności celem wyjaśnienia, czy obejmowała termin, którego zachowanie konieczne było przy składaniu wniosku o zezwolenie na pobyt. Zaznaczył, iż przebywał w szpitalu w okresie od [...] do [...] grudnia 2007 r. Pobyt w szpitalu obejmował końcowe dni ustawowo przewidzianego terminu do złożenia wniosku o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zainteresowany podniósł, iż o braku lekceważącego stosunku do panującego w naszym kraju porządku prawnego świadczy fakt złożenia wniosku natychmiast po wypisaniu ze szpitala, bowiem został wypisany w dniu [...] grudnia 2007 r. tj. w piątek, natomiast złożenie wniosku nastąpiło w poniedziałek. Ponadto podkreślił, iż organ winien był rozważyć, czy choroba nie stanowi przeszkody wydalenia z przyczyn niezależnych od cudzoziemca. gdyż w karcie informacyjnej pobytu w szpitalu zalecono kontrolę w Przychodni [...] i okresowe wizyty kontrolne u lekarza POZ. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż pobyt cudzoziemca w szpitalu nie może być usprawiedliwieniem nielegalnego pobytu na terytorium Polski, z uwagi na fakt, iż w dniu złożenia wniosku o udzielenie mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski legalnie. Podkreślił, iż cudzoziemiec został wypisany w dniu [...] .12.2007 r. w stanie ogólnym dobrym, co wynika z dokumentacji medycznej, którą zainteresowany dołączył do akt sprawy. W związku z powyższym uznał, iż mógł on legalnie opuścić terytorium Polski, w celu uzyskania wizy pobytowej krajowej u polskiego konsula za granicą. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podniósł, iż cudzoziemiec został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej po upływie 5 miesięcy od upływu terminu ważności jego poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz po otrzymaniu decyzji Wojewody [...] o odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie organu II instancji, powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, że wobec cudzoziemca zachodzi cytowana na wstępie przesłanka z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto stwierdził, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na pobyt tolerowany na terytorium Polski w rozumieniu art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 234, poz. 1695zpóźn. zm.), gdyż podczas przesłuchania do protokołu w dniu [...].10.2008 r. cudzoziemiec, w obecności tłumacza języka[...] , wyjaśnił, iż nigdy nie był prześladowany w[...] . Na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008 r. [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylnie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 89 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z przepisem art. 97 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na pominięciu tego przepisu w rozważaniach organu o przesłankach zezwolenia na pobyt tolerowany. 2. naruszenie zasad wynikających z art. 7 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na zaniechaniu podjęcia czynności, niezbędnych dla wyjaśnienia przyczyn uchybienia przez cudzoziemca terminu do złożenia wniosku o kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony oraz pouczenia go o czynnościach, jakie winien był podjąć w czasie jeszcze legalnego pobytu dla zachowania prawa o ubieganie się o kolejne zezwolenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ nie podjął żadnych czynności, celem wyjaśnienia przyczyn umieszczenia go w szpitalu, podjęcia leczenia szpitalnego i wskazań lekarskich po opuszczeniu szpitala. Organ nie rozważył przesłanki przewidzianej w art. 97 pkt 2 o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie cudzoziemca, taką przesłanką niezależną od niego była nagła, nie przewidywana choroba, która po leczeniu szpitalnym wymagała dalszej lekarskiej kontroli. Zaznaczył, iż wydalenie połączone z daleką podróżą oraz brak kontaktu z opiekującymi się lekarzami czyni niewykonalną decyzję o wydaleniu w rozumieniu przepisu art. 97 pkt 2, z uwagi na zdrowie a nawet jego życie. Zdaniem skarżącego powyższe stanowi ponadto naruszenie art. 7 k.p.a. Skarżący podkreślił, iż przy złożeniu wniosku o kolejne zezwolenie na pobyt z uchybieniem terminu nie uzyskał niezbędnych wyjaśnień o skutkach uchybienia terminu oraz wskazówek co do dalszego postępowania, które w takich warunkach są konieczne dla zachowania prawa o ubieganie się o kolejne zezwolenie. Zaznaczył, iż mógł nie znać skutków uchybienia terminu o kilka dni. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze uznając je za bezzasadne. Zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom skarżącego wskazał, że mimo pobytu w szpitalu strona mogła dokonać po jego opuszczeniu legalizacji swojego pobytu, czego nie uczyniła i nie opuściła terytorium Polski. Podkreślił, iż fakt pobytu w szpitalu nie powoduje, że cudzoziemiec nie mógł dokonać czynności za pośrednictwem pełnomocnika w ustawowym terminie. Organ zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie nie dokonywał w uzasadnieniu decyzji szczegółowej analizy art. 97 ust. 2 tej samej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem strona nie podnosiła jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stosowanie ww. przepisów. Podkreślił, iż nie posiada żadnych informacji wskazujących na istnienie niebezpieczeństwa w kraju pochodzenia cudzoziemca co zostało wskazane w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Podstawowym celem kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowił, iż: Decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Z kolei art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz.U. 06 Nr 234poz.1695 z późn. zm) w tym czasie brzmiał następująco: 1. Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) (20) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu lub od cudzoziemca. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż przed wydaniem decyzji organ - zgodnie z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 tej ustawy - ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dokonana zaś w postępowaniu ocena dowodów w oparciu o art. 80 k.p.a. nie może nosić cech dowolności. Wszelkie zaś istotne dla sprawy ustalenia i wnioski winny zostać zawarte w motywach podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3k.p.a.). Jest oczywiste, że w toku postępowania administracyjnego Cudzoziemiec powoływał się na to, iż cierpi na ciężką chorobę[...] , do odwołania została dołączona karta informacyjna z leczenia szpitalnego – w [...] ( k 16 akt administracyjnych), w odwołaniu zaś został sformułowany zarzut dotyczący konieczności rozważenia, czy choroba ta nie stanowi przeszkody wydalenia z przyczyn niezależnych od cudzoziemca. Z treści wyżej wskazanych uregulowań oraz wobec jednoznacznego podniesienia zarzutu przez Skarżącego obowiązkiem organu było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego a następnie zanalizowanie i rozpatrzenie materiału dowodowego, stosownie do reguł zawartych w art. 7, 77 i 80k.p.a., po uprzednim prawidłowym zapoznaniu strony z materiałem dowodowym i umożliwieniu jej wypowiedzenia się co do tych dowodów (art. 10 § 1 k.p.a.). Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie organy obowiązku tego nie wykonały. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w ogóle nie odnosi się do zarzutu odwołania ogólnikowo tylko stwierdzając, iż wobec Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na pobyt tolerowany na terytorium Polski w rozumieniu art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem wyjaśnił, że nigdy nie był prześladowany w[...] . W istocie więc decyzja organu drugiej instancji zapadła w tym zakresie bez należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dodatkowo (oprócz wyżej wskazanych naruszeń), z naruszeniem treści art. 107§ 3 k.p.a. W tym miejscu należy podkreślić, iż uzasadnienie decyzji odgrywa decydującą rolę w przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Uzasadnienie to jeden ze wskazanych w art. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej. Na uzasadnienie decyzji składać się powinno uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozwinięcie tych pojęć ustawodawca zawarł w § 3 cyt. przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma ograniczyć konieczność stosowania środków przymusu przy jej wykonaniu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Na tym tle warto przytoczyć pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 1995 r. (sygn. akt SA/Lu 2479/94, LEX Nr 27106) doskonale obrazujący rolę uzasadnienia decyzji: "Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez NSA. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma - zdaniem sądu - nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych". Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Sąd ocenił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie przystaje do wskazanych wymagań. Jak wyżej wskazano Szef Urzędu w ogóle nie odniósł się do ponoszonej przez Skarżącego przesłanki wyłączającej możliwość orzeczenia o wydaleniu – przewidzianej w treści art. 97 ust.1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem orzeczenie to w tym zakresie uchyla się spod kontroli sądu. Sąd nie uznał natomiast zasadności skargi w tej części, w której Skarżący zarzuca naruszenie art. 7 i 9 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia czynności niezbędnych dla wyjaśnienia przyczyn uchybienia przez niego terminu do złożenia wniosku o kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Te okoliczności, zdaniem Sądu, mogły mieć istotne znaczenie, ale w sprawie o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Natomiast w sprawie o wydalenie organ miał za zadanie wyjaśnić, czy w stosunku do Cudzoziemca zachodzą przesłanki uzasadniające wydalenie, określone w art. 88 ustawy o cudzoziemcach i takie niewadliwe ustalenia poczynił. Stwierdził, iż B C V przebywa na terenie naszego kraju nielegalnie, spełniona zatem została przesłanka wydalenia, przewidziana w art. 88 ust. 1 k.p.a. Jednak zaskarżona decyzja nie mogła się ostać z innych względów, należało stwierdzić, że naruszała ona przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazuje, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu, poza koniecznością wyeliminowania powyższych wadliwości w rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, należy zagwarantować skarżącemu możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a. Wspomnieć można, że i ten obowiązek w badanym postępowaniu nie został dochowany. Ocena zebranych w sprawie dowodów powinna odbyć się stosownie do dyspozycji art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji winno natomiast dać jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 p.p.s.a. Stosownie zatem do tego przepisu Sąd stwierdził, iż uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.