V SA/Wa 2210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Znak [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. S. S. zwrócił się do Biura Powiatowego ARiMR w G. o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2009. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2010 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z/s w G. przyznał S. S. jednolitą płatność obszarową na rok 2009 w wysokości 2.803,60 zł. Jednocześnie odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 855,53 zł. W podstawie prawnej wskazano art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 roku, Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 50 ust. 3, art. 51 ust. 1 oraz art. 71a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku, § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326), a także art. 104 k.p.a. W zakresie jednolitej płatności obszarowej organ wskazał, iż w trakcie kontroli wykryto różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną. Płatność ta została jednak przyznana do całości powierzchni deklarowanej kwalifikowanej 5,53 ha, bowiem wykryta różnica nie przekraczała progów określonych w treści przepisu art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Natomiast co do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, ze względu na różnice pomiędzy powierzchnią stwierdzoną a powierzchnią zadeklarowaną, odmówiono przyznania płatności, a nadto została nałożona sankcja. Różnica w tym wypadku wynosiła 100%, zatem zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w ocenie organu należało nałożyć na wnioskodawcę sankcję w wysokości przypadającej na tę różnicę. Ustalenia faktyczne organu zostały oparte na wynikach kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni na miejscu, kontroli administracyjnej oraz przeprowadzonej w terenie weryfikacji. Organ wskazał, że doszło do zawyżenia deklaracji działki rolnej B1 - deklarowana przez producenta powierzchnia wynosiła 2,4 ha, zaś stwierdzona podczas kontroli; 0,00 ha. S. S. wniósł w terminie odwołanie od powyższej decyzji. Podał, że na działce nr 18/2 o wielkości 2,4 ha posiany był rzepak jary, co wyjaśniał wcześniej przedstawicielowi organu. Uzupełniając swoje odwołanie pismem z dnia [...] lutego 2010 r. dołączył do sprawy oświadczenia mające potwierdzić okoliczność sprzedaży wnioskodawcy rzepaku w ilości 25 kg oraz o zastosowaniu przez niego środków chemicznych na plantacji rzepaku. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. decyzją z [...] czerwca 2010 roku, Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Zaznaczył, że gospodarstwo skarżącego zostało skontrolowane [...] sierpnia 2009 roku. Podczas kontroli stwierdzono na deklarowanych działkach rolnych: B1 kod błędu DR7 – informujący o tym, iż zadeklarowana przez rolnika uprawa należy w całości do innej grupy upraw niż stwierdzona, E kod błędu DR13+ - informujący o tym, iż zadeklarowana przez rolnika powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej (0,50 ha zamiast 0,60 ha). Podkreślono przy tym, że wszystkie pomiary działki przeprowadzone zostały przez inspektorów terenowych posiadających stosowne upoważnienia do wykonywania kontroli. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił również, iż nie neguje faktu zasiania rzepaku na działce nr 18/2, jednak w momencie kontroli terenowej na tej właśnie działce inspektorzy nie stwierdzili takiej uprawy. Inspektorzy zastali natomiast zachwaszczone pole, które zakwalifikowali jako ugór. Podkreślono przy tym, iż rolnik w przypadku zmiany wykorzystania deklarowanych gruntów po złożeniu wniosku, uprawniony jest do zgłoszenia stosownej zmiany do wniosku bądź wycofania części danego wniosku. S. S. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożonych sankcji. W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał również powołując się na encyklopedyczną definicję ugoru, iż pole uprawne, na którym zasiano rzepak jary i gdzie przez cały okres wegetacyjny istniała uprawa, nie może być uznane za ugór. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie ich nie stwierdzenia sąd administracyjny – wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, oddala ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Natomiast podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest między innymi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż postępowanie w sprawach przyznania jednolitych płatności obszarowych bądź uzupełniających płatności obszarowych toczy się zasadniczo w oparciu o przepisy k.p.a., co wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 roku, Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Jednocześnie art. 3 ust. 2 i ust. 3 tejże ustawy wprowadzają szereg modyfikacji w zasadach postępowania, wynikających z k.p.a. Stosownie do art. 3 ust. 2, w postępowaniu organ administracji publicznej stoi na straży praworządności (pkt 1), jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2), udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3) oraz zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nadto art. 3 ust. 3 ustawy stanowi, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Mając na uwadze ww. kryteria, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, nie dopatrzył się także takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z/s w G. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Skarżący nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, w której odmówiono mu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych i nałożono sankcję w wysokości 855,53 zł. Kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o przyznanie ww. płatności, w jego gospodarstwie przeprowadzona została kontrola w dniu [...] sierpnia 2009 r. Następnie w dniu [...] września 2009 r. odbyło się spotkanie z producentem rolnym w celu omówienia rozbieżności pomiędzy danymi zadeklarowanymi we wniosku a wynikami kontroli zrealizowanej metodą FOTO. Protokół z kontroli na miejscu został przesłany Skarżącemu przesyłką poleconą w dniu [...] września 2009 r. z pouczeniem, iż po otrzymaniu raportu z kontroli producent może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w terminie 14 dni od jego otrzymania. Skarżący (poza wyjaśnieniami złożonymi w dniu [...] września 2009 r.) nie wniósł żadnych pisemnych zastrzeżeń. Sporne w niniejszej sprawie pozostaje natomiast to, czy jedna z działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności uzupełniającej z tytułu grupy upraw podstawowych o nr 18/2, oznaczona symbolem B1, jest uprawniona do otrzymania ww. płatności, czy też nie. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, że w przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie, oznacza to nie tylko odmowę przyznania dla skarżącego wnioskowanej płatności, ale i nałożenie na niego, jako beneficjenta pomocy od ARiMR, sankcji finansowej potrącanej w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono bowiem, że na ww. działce rolnej nie odnaleziono deklarowanej przez skarżącego grupy upraw kwalifikującej się do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej. Skarżący zaś podnosi, że powyższe ustalenie organu jest niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem przedmiotowa działka została zasiana rzepakiem, który jednak pomimo stosowania środków chemicznych zagłuszony został przez chwasty. Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, że kontrole na miejscu, w tym kontrole metodą FOTO, mogą być przeprowadzane przez właściwe władze, tj. organy odpowiedzialne za dystrybucję środków (w tym przypadku ARiMR), w celu zweryfikowania warunków kwalifikowalności do przyznania płatności bezpośrednich. Kontrole na miejscu są realizowane metodą inspekcji terenowej lub metodą FOTO. Kontrola metodą inspekcji terenowej polega na przeprowadzeniu wywiadu terenowego i pomiarów terenowych. System kontroli FOTO to termin techniczny, związany z kontrolą na podstawie zdjęć lotniczych i satelitarnych. Korzysta się przy nim z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, włączając w to najlepsze ortoobrazy lotnicze lub satelitarne, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równoważną dla map w skali 1:10.000. Zgodnie z art. 29 zdanie ostatnie rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej. Kontrola metodą FOTO jest przeprowadzana na podstawie ortofotomapy (czyli odwzorowania terenu wykonanego na podstawie zdjęć lotniczych lub satelitarnych) i na podstawie wywiadu terenowego. Wskazać także należy, iż regulacje dotyczące przeprowadzania kontroli co do płatności rolnych, w tym bezpośrednich, zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 796/2004. Według reguł ogólnych zawartych w art. 23 ust. 1 ww. rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ww. rozporządzenia, kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. W przedmiotowej sprawie pomiary kontrolne przeprowadzone zostały przez inspektorów terenowych posiadających stosowne upoważnienia do wykonywania kontroli. W ocenie Sądu z przedstawionych dowodów jednoznacznie wynika, że przeprowadzone w zakresie określenia powierzchni czynności nie stwarzają podstaw do kwestionowania prawidłowości ich wykonania. Podkreślić tutaj należy, iż skarżący sam potwierdził zasadność dokonanych przez organy administracyjne ustaleń w zakresie określenia powierzchni przedmiotowych działek. Co więcej, skarżący kwestionując okoliczność braku przesłanek do uwzględnienia odmówionych płatności potwierdził jednocześnie, iż w momencie dokonywania kontroli rzepak pomimo jego zasiania nie urósł, a w konsekwencji działka została zaorana. Całość argumentacji skarżącego opiera się, zatem na uznaniu, iż sam fakt zasiania na przedmiotowej działce rzepaku (pomimo braku dowodu tego zasiewu w momencie dokonywania kontroli) uzasadniał przyznanie przedmiotowej płatności. W tej sytuacji, w związku z brakiem zgłoszenia przez skarżącego innych zastrzeżeń w terminie 14 dni od doręczenia raportu (poza niesporną kwestią "zasiewu"), za wiążące należało uznać ustalenia zawarte w raporcie z przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzające brak deklarowanej uprawy na spornej działce. Kwestia okoliczności braku widocznego rzepaku na przedmiotowej działce w momencie dokonywania kontroli ma dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie. W ocenie Sądu rację należało tutaj przyznać organowi, który słusznie uznał, iż powinnością skarżącego było powiadomienie Agencji o stosownej zmianie wykorzystania przedmiotowych gruntów rolnych. Organ zasadnie również wskazywał tutaj na możliwości skorzystania przez skarżącego z prawa do zmiany wykorzystywania deklarowanych gruntów oraz wycofania części wniosku na podstawie rozporządzenia Komisji WE 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Skarżący nie skorzystał z tych praw. Mając zatem na uwadze, iż różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności uzupełniającej do grupy upraw podstawowych a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wyniosła 100 %, na podstawie § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) oraz art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, zasadnie organ administracyjny odmówił tej płatności i nałożył sankcję. Należy tutaj wyjaśnić, iż zarzut skarżącego jakoby organ nie zbadał wnikliwie stanu faktycznego sprawy poprzez pominięcie zgłaszanych przez niego zastrzeżeń, co do rzekomego wykorzystania przedmiotowego gruntu zgodnie z wnioskiem, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Zgłoszone przez skarżącego uwagi podczas spotkania wyjaśniającego w dniu [...] września 2009 r. potwierdzają jedynie, iż zasiany rzepak nie urósł, wobec czego działka została zaorana (k.16 akt administracyjnych). Co prawda Skarżący na etapie postępowania odwoławczego podnosił, iż rzepak został zachwaszczony co obniżyło plon, jednakże oświadczenie to pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi powyżej uwagami samego skarżącego oraz wynikami przeprowadzonej kontroli. Podkreślić tutaj należy, iż organ administracyjny nie kwestionował okoliczności zasiewu rzepaku na przedmiotowym gruncie. Organ przyjął jedynie wynik kontroli stwierdzający, że na działce nie stwierdzono deklarowanej uprawy. W świetle ustalonych w toku postępowania dowodowego okoliczności odpowiadało to prawdzie, bowiem bezspornym jest, iż plantacja rzepaku nie udała się. Wobec braku deklarowanej uprawy nastąpił, zatem całkowity brak "udatności", dlatego też kwestia podnoszonej w skardze definicji "ugoru" pozostaje dla oceny sprawy bez znaczenia. Skarżący, wobec stwierdzenia braku możliwości uprawy rzepaku zgodnie ze złożonym wnioskiem winien zatem dokonać stosownej zmiany bądź cofnięcia złożonego wniosku w odpowiedniej części. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma również fakt, że sprawa dotyczy przyznania płatności bezpośrednich na rok 2009. Powyższe oznacza, że zastosowanie mają przepisy powoływanej już wyżej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt. 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Szczególne znaczenie w niniejszej sprawie ma ust. 3 ww. przepisu, z którego wynika, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego przepisu wynika, że postępowanie przed organami ARiMR (od 2007 roku), w celu ułatwienia realizacji nałożonych jej zadań, zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w Kpa. Do najistotniejszych zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 Kpa, tj. organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto przyjęto zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści, tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym w niejaki sposób zmuszono stronę do większej aktywności. Ograniczone również zostały takie zasady jak: zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, czy też zasada udzielania informacji poprzez przyjęcie, że tylko na żądanie strony organ zobowiązany jest je przestrzegać. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy obu instancji postępowały zgodnie z ww. przepisami i prawidłowo, w wyczerpujący sposób rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Natomiast aktywność skarżącego w wykazaniu słuszności jego argumentów w zakresie płatności uzupełniającej do grupy upraw podstawowych była bezskuteczna. Skarżący nie przedstawił bowiem w toku postępowania administracyjnego wystarczających dowodów w sprawie działających na jego korzyść. W szczególności nie przedstawił żadnego dowodu, że w dniu kontroli, na spornej w niniejszej sprawie działce rolnej, zamiast stwierdzonego przez kontrolujących ugoru - występowała uprawa kwalifikująca do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej. Tym samym, mimo ciążącego na nim obowiązku wykazania faktów z których wywodzi skutki prawne, nie udowodnił w przekonywujący sposób podnoszonych przez siebie okoliczności. Podkreślić należy, iż całość argumentacji skarżącego opierała się w zasadzie z jednej strony na uznaniu bezskuteczności przedmiotowej uprawy rzepaku, zaś z drugiej strony na kwestionowaniu, iż okoliczność ta uprawniała organ do odmowy przedmiotowej płatności i nałożenia sankcji. W konsekwencji powyższych ustaleń, organy obu instancji prawidłowo na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 odmówiły skarżącej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej i nałożyły sankcję w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych do płatności uzupełniającej, a powierzchnią stwierdzoną wskutek kontroli wyniosła 100%. Zgodnie zaś z ww. przepisem, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności uzupełniającej do grupy upraw podstawowych a powierzchnia stwierdzoną przekracza 50 %, płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Na koniec wypada również wyjaśnić, że sąd administracyjny – zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a – orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, iż dokonując kontroli legalności decyzji opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym gdzie wydano zaskarżoną decyzję i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.