V SA/Wa 2212/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA - Marta Sarnowiec-Cisłak (spr.), , Protokolant - ref. Anna Urbanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 maja 2025 r. nr DIH-3.65.2025 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku informowania o cenach oddala skargę. W dniach od 22 maja 2024 r. do 5 czerwca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: WIIH, organ pierwszej instancji) przeprowadzili kontrolę w sklepie, należącym do przedsiębiorcy [...] Sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej: strona, przedsiębiorca, spółka, skarżąca). Do kontroli wytypowano 10 partii produktów oferowanych w obniżonych cenach (zestaw szkolny 14-częściowy, etui, fartuszek dziecięcy, zestaw przyborów, 7-elementowy, zestaw szkolny 5 sztuk, łańcuszek z zawieszką, piłkę gimnastyczną, wałek do treningu, drążek do pilatesu, zestaw ciężarków). Produkty te znajdowały się w koszach, na półkach z towarami z danej grupy asortymentowej, a łańcuszek z zawieszką na słupie z biżuterią. Na etykietach lub opakowaniach tych produktów uwidocznione zostały w postaci wartości liczbowych dwie ceny: niższa oraz przekreślona wyższa. Ceny obniżone uwidoczniono na metkach w kolorze czerwonym, gdzie umieszczono także datę wprowadzenia obniżki w formacie "dzień - miesiąc - rok" lub na metkach w kolorze białym, które zostały naklejone na opakowania/etykiety lub zostały bezpośrednio nadrukowane na opakowania/etykiety. Podane ceny jak i daty nie posiadały wyjaśnień czego dotyczą (na metkach znajdowały się jedynie cyfry bez żadnych opisów). Przedsiębiorca poinformował, że ceny przekreślone oznaczają najniższą cenę, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Na sali sprzedażowej (na blacie jednego stanowiska kasowego, na filarze obok kas, na tablicy za kasami, na stojakach "kołach" z odzieżą, bielizną w obniżonych cenach) oraz w oknie wystawowym umieszczone były kartki formatu ok. A4 z informacją przedstawioną zarówno w formie opisowej, jak i graficznej o treści "Ważne informacje dla Klientów o cenach na metkach produktów objętych obniżką". Ponadto dla 5 z kontrolowanych produktów sprawdzono prawidłowość podania ceny produktu, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, nie stwierdzając uwidocznienia cen niezgodnych z historią księgową sprzedaży. Ustalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z dnia 5 czerwca 2024 r., do którego strona nie wniosła uwag. Zawiadomieniem z dnia 30 grudnia 2024 r. WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 168; dalej: ustawa o cenach). Decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za niewykonanie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Po rozpoznaniu odwołania, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK, organ odwoławczy) decyzją z dnia 19 maja 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zdaniem Prezesa UOKiK, podanie na etykietach cenowych dwóch cen bez jednoczesnego wskazania, która cena jest ceną, jaką konsument powinien zapłacić za produkt po obniżce, a która najniższą ceną jaka obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, dał podstawę do uznania, że uwidoczniono ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Organ odwoławczy podkreślił, że w przepisach dotyczących uwidaczniania cen nie została dopuszczona możliwość rozbicia informacji cenowej na cenę (wartość liczbową) podaną na jednej wywieszce i podania objaśnień do przedstawionej ceny, czy cen na drugiej wywieszce, zwłaszcza umieszczonych w zupełnie różnych miejscach w sklepie. Informacja cenowa winna być tak skonstruowana, aby nie zachodziła potrzeba stosowania dodatkowych wyjaśnień, czyli aby nie było wątpliwości co do jednoznaczności przedstawionych cen. W ocenie Prezesa UOKiK, nie można uznać, że zastosowany przez przedsiębiorcę sposób prezentacji cen sprostał nałożonym na stronę obowiązkom. Z dwóch cen umieszczonych bezpośrednio na etykietach nie wynika, że jedna z nich jest najniższą ceną obowiązującą w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Można to jedynie przypuszczać ze względu na umieszczone przy cenach daty. Umieszczenie na blacie jednego stanowiska kasowego, na filarze obok kas, na tablicy za kasami, na stojakach "kołach" z odzieżą, bielizną w obniżonych cenach oraz w oknie wystawowym kartki z informacją - "Ważne informacje dla Klientów o cenach na metkach produktów objętych obniżką" czyli plakatu objaśniającego znaczenie poszczególnych wartości liczbowych znajdujących się na etykietach nie spełnia wymagań dotyczących uwidocznienia informacji cenowych. Taki sposób prezentacji z całą pewnością nie jest czytelny dla konsumenta. Już sam fakt, że jest on zmuszony szukać wyjaśnienia, co oznaczają poszczególne ceny w zupełnie innym miejscu w sklepie nie spełnia wymogów ustawy o cenach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wszystkie informacje cenowe powinny znajdować się w bezpośredniej bliskości towaru. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, że konsument oglądając dany towar widział dwie ceny, przy czym wyższa, wcześniejsza cena miałaby być - zdaniem strony - oczywistą dla konsumenta najniższą ceną z okresu 30 dni przed obniżką. Żaden konsument, nawet najbardziej uważny, nie jest w stanie na podstawie umieszczonych na etykiecie samych wartości liczbowych stwierdzić, która z nich odpowiada najniższej cenie z okresu 30 dni przed obniżką. Natomiast umieszczone przy podanych cenach daty wymagałyby od konsumenta wiedzy, że są to daty, co nie jest oczywiste. Takie oznakowanie wymaga wnikliwej analizy zmian wysokości cen w celu określenia, co oznaczają uwidocznione daty, a następnie ustalenia najniższej ceny z okresu 30 dni przed obniżką. Z pewnością konieczność dokonywania przez konsumentów takich analiz nie była intencją ustawodawcy określającego obowiązek, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cenach. Prezes UOKiK nie stwierdził ponadto podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w ramach art. 189f § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775; dalej: k.p.a.). Organ odwoławczy zwrócił w szczególności uwagę na brak zaprzestania naruszenia prawa przez stronę oraz wagę naruszenia, która nie mogła być uznana za znikomą - nieprawidłowości dotyczyły 100% kontrolowanych produktów (w kontekście § 1 pkt 1 art. 189f), a także niemożność usunięcia naruszenia prawa (w kontekście § 2 art. 189f). W treści decyzji wskazano również na przesłanki decydujące o wysokości nakładanej kary przewidziane w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, uznając kwotę 2.000 zł, stanowiącą 10% maksymalnej kwoty kary, za adekwatną i spełniającą funkcję represyjną, prewencyjną i dyscyplinującą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji w całości oraz umorzenia postępowania, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o inspekcji handlowej polegające na braku wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało: 1.1. błędnym przyjęciem przez organ, że w przypadku 10 towarów objętych kontrolą spółka naruszyła obowiązek informacyjny obligujący do przekazania konsumentom informacji o najniższej cenie obowiązującej w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach), podczas gdy: i) informacja o najniższej cenie obowiązującej w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki została zakomunikowana konsumentom bezpośrednio na etykiecie przecenionego towaru, obok aktualnej ceny poprzez umieszczenie tej najniższej ceny z okresu 30 dni przed obniżką w warstwie liczbowej na towarze / jego etykiecie, a konkretnie poprzez umieszczenie metki z wcześniejszą, przekreśloną ceną oraz datą jej wprowadzenia, która znajdowała się obok metki z aktualną ceną towaru. Wobec tego konsument jednym aktem poznawczym (bez jakichkolwiek dodatkowych działań) był w stanie zidentyfikować zarówno aktualną cenę towaru oraz najniższą cenę jaka obowiązywała co najmniej na 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (czyli aktualnej ceny); ii) i jednocześnie dla pełnej transparentności dodatkowo spółka rozmieściła na terenie sali sprzedażowej sklepu informacje dla klientów, które zawierały objaśnienia informujące co oznaczają poszczególne ceny na przytwierdzonych do produktów etykietach. Ponadto same informacje dodatkowe znajdowały się albo bezpośrednio przy towarach objętych obniżką albo w bliskości od towarów objętych obniżką; 1.2. błędnym przyjęciem przez organ, że konsumenci byli zmuszeni szukać wyjaśnienia co oznaczają poszczególne ceny na metkach przecenionych towarów, a same informacje dodatkowe nie znajdowały się "w bezpośredniej bliskości" przecenionych towarów podczas gdy: (i) informacje dodatkowe znajdowały się m.in. na obrotowych stojakach, na których znajdowała się odzież i przeceniona bielizna, a stojaki te były rozmieszczone na obszarze całego sklepu, a zatem znajdowały się one bezpośrednio przy towarach objętych obniżką albo w ich bliskości (a więc zgodnie z przepisami). Dodatkowo również stojak z przecenioną biżuterią znajdował się przy kasie, przy której znajdowała się informacja dodatkowa; (ii) organ zarzucając spółce naruszenie obowiązku informacyjnego wskazał, że informacje dodatkowe nie znajdowały się "w bezpośredniej bliskości" przecenionych towarów, przy czym przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie posługują się nawet takim pojęciem; (iii) informacje dodatkowe były w sklepie umiejscowione w taki sposób, aby konsumenci znajdujący się przy towarze objętym obniżką, posiadali tę informację bezpośrednio lub w bliskości produktu objętego obniżką, wobec czego mogli się oni z łatwością zapoznać z jej treścią. Zatem konsumenci nie byli zmuszeni poszukiwać wyjaśnienia co oznaczają poszczególne ceny na metkach, bowiem wszelkie informacje znajdowały się etykiecie przecenionych towarów, a ponadto informacje dodatkowe były rozmieszczone bezpośrednio lub w bliskości produktów objętych obniżką, a zatem zgodnie z normą wyrażoną w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2776; dalej: rozporządzenie w sprawie uwidaczniania cen); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 2.1. art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o cenach poprzez błędne przyjęcie przez organ, że umieszczenie na metce przecenionego towaru dwóch cen - aktualnej oraz przekreślonej (poprzedniej), każdej z datą jej wprowadzenia - nie stanowi podania informacji o najniższej cenie z 30 dni przed obniżką, podczas gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przesądzają ani formy, ani treści informacji o obniżce, dopuszczając dowolną metodę jej przekazania, o ile taki sposób informowania spełnia kryteria jednoznaczności, nie budzi wątpliwości oraz umożliwia porównanie cen przez konsumenta (co w niniejszej sprawie miało miejsce); niezależnie od powyższego, z ostrożności procesowej przy założeniu, że informacja o najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki powinna zostać zakomunikowana w postaci słownej (dopisku "najniższa cena...") – zarzucono naruszenie: 2.2. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen poprzez błędną wykładnię pojęcia "obok", o którym mowa w ustawie o cenach i nieuprawnione przyjęcie, że obowiązek umiejscowienia objaśnień cen znajdujących się na etykiecie przecenionych towarów może być spełniony wyłącznie poprzez umieszczenie tych objaśnień na etykiecie / opakowaniu tego towaru, podczas gdy przepisy jednoznacznie wskazują, że dopuszczalne są również inne formy uwidocznienia tej informacji - bezpośrednio przy towarze lub w jego bliskości, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów (i co potwierdza również orzecznictwo WSA w Warszawie) - co w niniejszej sprawie miało miejsce; 2.3. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen poprzez błędne przyjęcie, że niedopuszczalne jest spełnienie obowiązku informacyjnego i umiejscowienie słownych objaśnień cen znajdujących się na etykiecie przecenionych towarów bezpośrednio przy przecenionym towarze lub w jego bliskości, podczas gdy: przepisy nie nakazują, aby objaśnienia cen znajdujących się na etykietach przecenionych towarów musiały zostać umiejscowione na etykiecie tego towaru (jak twierdzi organ), o ile - jak twierdzi spółka i co potwierdza orzecznictwo WSA w Warszawie - są one dostępne dla konsumentów bezpośrednio przy towarze lub w jego bliskości, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, a sposób informowania spełniać będzie kryteria jednoznaczności, nie będzie budzić wątpliwości i umożliwi porównanie cen przez konsumentów (co w niniejszej sprawie miało miejsce); 2.4. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen w zw. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach poprzez nieuzasadnione przyjęcie na podstawie ww. przepisów, że informacja o najniższej cenie z okresu sprzed 30 dni przed wprowadzeniem obniżki powinna znajdować się w "bezpośredniej bliskości" towaru, co dla organu oznacza jedynie "na etykiecie" towaru, choć nie wynika to z powszechnie obowiązujących przepisów, w szczególności przepisy nie posługują się w ogóle sformułowaniem "bezpośrednia bliskość", a w konsekwencji naruszenie: 2.5. art. 6 ust. 1 ustawy o cenach poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na spółkę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł gdy nie zostały spełnione do tego przesłanki, ponieważ spółka wypełniła wszystkie obowiązki określone w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, badając sprawę w granicach przewidzianych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego bądź materialnego uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności. Istota zawisłego przed tut. Sądem sporu sprowadzała się do oceny prawidłowości nałożenia na przedsiębiorcę kary administracyjnej w związku z naruszeniem obowiązku właściwego uwidocznienia obniżki cen oferowanych produktów. Argumentacja prezentowana w skardze opierała się na zasadniczym założeniu o braku podstaw do wymierzenia ww. kary z uwagi na zamieszczenie informacji o najniższej cenie z ostatnich 30 dni w sposób odpowiadający przepisom prawa i jasny (jednoznaczny) z perspektywy konsumenta. Zdaniem Sądu, stanowisko strony należało uznać za pozbawione podstaw. Zwrócenia uwagi wymagało, że o zasadności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w przypadku informowania o obniżonej cenie w sposób zbliżony do ustalonego w toku kontroli, w innych należących do przedsiębiorcy sklepach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził w wyrokach z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2225/24 (nieprawomocny) oraz z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3103/24 (prawomocny). W pełni podzielając zawartą w ww. orzeczeniach argumentację, a także mając na uwadze podobieństwo sprawy obecnie rozpatrywanej do rozstrzygniętych ww. wyrokami, w tym formułowanych przez stronę zarzutów skargi, Sąd odwołał się poniżej do motywów zawartych w uzasadnieniach przywołanych wyroków w zakresie adekwatnym do niniejszego przypadku. W myśl kluczowej dla rozpatrywanej sprawy regulacji zawartej w art. 4 ustawy o cenach, przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu świadczenia usług uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen (ust. 1). W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (ust. 2). Na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o cenach, w rozporządzeniu doprecyzowano, że cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: (1) na wywieszce, (2) w cenniku, (3) w katalogu, (4) na obwolucie, (5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług). Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20.000 zł. W orzecznictwie wypracowanym na tle wskazanych przepisów zasadnie akcentuje się, że przepisy ustawy o cenach z uwagi na cele tej ustawy, tj. ochronę konsumentów, podlegają ścisłej wykładni. Stąd też niedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach (zob. wyrok NSA z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 805/21, nie ma żadnego prawnego uzasadnienia, aby przedsiębiorcy, uwzględniając specyfikę prowadzonej przez siebie działalności, kierując się niejasnymi i nieprecyzyjnymi kryteriami, uwidaczniali ceny z naruszeniem kryteriów ustawowych. Sąd w składzie orzekającym w sprawie przyłącza się także do poglądu wyrażonego w wyrokach tutejszego Sądu: z dnia 22 listopada 2024 r. o sygn. akt 1224/24 oraz z dnia 24 października 2024 r. o sygn. akt V SA/Wa 924/24, zgodnie z którymi, jakkolwiek art. 4 ust. 2 ustawy o cenach nie wskazuje, jak powinna brzmieć informacja o najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, to jednak należy go interpretować w powiązaniu z art. 4 ust. 1 tej ustawy, formułującym generalny wymóg, że cena powinna być uwidoczniona w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zatem w przypadku art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, realizacja omawianego wymogu będzie przejawiać się wskazaniem informacji, że określona wartość liczbowa stanowi najniższą cenę danego towaru lub usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. W świetle przedstawionych wyżej uwag, Sąd w pełni przychylił się do stanowiska prezentowanego przez Prezesa UOKiK, zgodnie z którym skarżąca dopuściła się deliktu administracyjnego opisanego w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, bowiem nie uwidoczniła cen skontrolowanych towarów w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości zarówno co do ceny aktualnej po obniżce, jak też co do najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Po pierwsze, co kluczowe dla danej sprawy, na etykietach bezspornie znajdowały się dwie ceny (na metkach cenowych lub jako nadruk na opakowania/etykiety), bez oznaczenia, która z tych cen jest ceną aktualną, a która ceną obowiązującą w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, co już samo w sobie nie może zostać zakwalifikowane jako zrealizowanie obowiązku informacyjnego "w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości". Po wtóre, wskazanie daty i ceny (przy założeniu, że konsument tak odkoduje liczby na metce) wcale nie musi oznaczać, że jest to wskazanie najniższej ceny danego towaru z 30 dni poprzedzających aktualną obniżkę, lecz może potencjalnie zostać również odczytane jako np. cena obowiązująca w konkretnym dniu (na metce znajdowały się jedynie cyfry bez żadnych opisów). Po trzecie, należy w pełni zgodzić się z wnioskiem Prezesa UOKiK, że samo umieszczenie - na blacie stanowiska kasowego, na filarze obok kas, na tablicy za kasami, na stojakach "kołach" z odzieżą i bielizną w obniżonych cenach, w oknie wystawowym - informacji na temat sposobu oznaczenia obniżonych cen, nie świadczy o spełnieniu wymogów przewidzianych w art. 4 ust. 2 w związku z ust. 1 ustawy o cenach. Nie sposób bowiem uznać, by sytuacja, w której konsument musi poszukiwać na terenie sklepu, tj. w pobliżu kas, innych towarów czy w oknie wystawowym, swoistej instrukcji odczytywania cen, odpowiadała obowiązkowi czytelnego i jednoznacznego informowania o cenie (w tym najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni poprzedzających obniżkę) w bliskości produktu. Trudno mówić o spełnieniu kryterium jasności i wiążącej się z tym łatwości dostępu do informacji o cenie, w przypadku, gdy klient kupujący np. artykuły szkolne (objęte kontrolą) mógł znaleźć objaśnienie dotyczące uwidocznionej ceny przy całkowicie odmiennym asortymencie - przy bieliźnie bądź odzieży, a nabywca łańcuszka z zawieszką dopiero przy kasie, nawet jeżeli kasa była widoczna z perspektywy stojaka z biżuterią, co podkreślał autor skargi. Nie mogła przy tym odnieść zamierzonego przez stronę skutku argumentacja akcentująca nieuprawnione - według spółki – odwoływanie się przez Prezesa UOKiK do nieznanego ani ustawie o cenach, ani rozporządzeniu o uwidacznianiu cen, pojęcia "bezpośredniej bliskości towaru". Jakkolwiek ww. rozporządzenie nie posługuje się wprost tego rodzaju sformułowaniem, rozróżniając możliwość umieszczenia ceny na towarze, bezpośrednio przy towarze oraz w bliskości towaru, to jednak nie może ulegać wątpliwości, że realizacja wymogu bliskości powinna być oceniana z perspektywy danego, konkretnego towaru. Tak rozumianego warunku bliskości nie spełnia informacja znajdująca się przy innych produktach bądź w innych częściach sklepu (kasa, okno wystawowe). Uwidocznienie ceny powinno być na tyle bliskie, by odczytanie ceny było od razu dostępne oraz jednoznaczne i by nie wymagało jakichkolwiek dodatkowych zabiegów ze strony konsumenta. Wbrew forsowanemu przez skarżącą twierdzeniu, prawidłowości stosowanej przez nią praktyki informowania o cenach w sposób opisany w niniejszej sprawie, nie potwierdzał eksponowany przez spółkę wyrok tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1580/24 (nieprawomocny). Pomijając, że również w przedmiotowym orzeczeniu odwołano się do kwestionowanego przez stronę pojęcia "bezpośredniej bliskości", czy też warunku podania informacji o cenie "tuż obok towaru", to dostrzec należało, że za odpowiadające wymaganiom określonym w art. 4 ust. 2 ustawy o cenach uznano w tym wyroku: "umieszczenie tuż obok towaru, którego cena została obniżona (np. na wieszaku obrotowym, na którym znajdują się towary o obniżonej cenie) informacji wskazującej jednoznacznie, która z cen wskazanych na metce umieszczonej na towarze jest najniższą ceną towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki". Opisany przykład nie przystaje jednak do stanu faktycznego sprawy obecnie rozpoznawanej (dodatkowe objaśnienia dotyczące ceny nie znajdowały się bowiem "tuż obok", tj. na wieszaku, na którym zlokalizowane były towary objęte kontrolą). W tym stanie faktycznym i prawnym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, było w pełni uprawnione. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikały ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez Prezesa UOKiK ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budziła zastrzeżeń Sądu. Nakładając karę pieniężną organ uwzględnił przesłanki wymiaru kary określone treścią art. 6 ust. 3 ustawy o cenach. Zgodnie z ww. przepisem, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1-5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1-5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.). Uznając charakter i wagę naruszenia za istotne, Prezes UOKiK podkreślił, że informacja o cenie oraz najniższej cenie produktu, która obowiązywała w okresie 30 dni przed obniżką, stanowi jeden z ważniejszych czynników wpływających na decyzję o zakupie produktu przez konsumenta. Prawidłowa i jednoznaczna informacja w tym zakresie pozwala bowiem zweryfikować, czy obniżka jest opłacalna i w efekcie dokonać świadomego i korzystnego ekonomicznie wyboru. Oceniając skalę naruszenia jako znaczną wyjaśnił zaś, że stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły 100% skontrolowanych produktów. Określając kwotę kary, organ odwoławczy wziął także pod uwagę zarówno fakt, że w dotychczasowej działalności przedsiębiorca był już karany na podstawie przepisów ustawy o cenach, jak i okoliczność, że wysokość korzyści uzyskanych przez spółkę w następstwie dostrzeżonych uchybień była stosunkowo nieznaczna. Prezes UOKiK uwzględnił ponadto wysokość obrotów i przychodu strony w oparciu o pozyskane od skarżącej dane. W przekonaniu Sądu, nałożenie kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł, oscylującej w dolnych granicach przewidzianej ustawowo kary maksymalnej (20.000 zł), pozostawało adekwatne do stwierdzonych naruszeń, a ponadto spełniało cele wyrażone w art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.U.UE.L.1998.80.27) - skuteczności, proporcjonalności i odstraszającej funkcji kary. Organ odwoławczy wnikliwie rozważył ponadto przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, zasadnie przyjmując brak podstaw do zastosowania art. 189f § 1 i 2 k.p.a. Z tych względów nie zasługiwały na uwzględnienie wywiedzione w skardze zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, jak też zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym stanie sprawy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.