V SA/Wa 2213/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie P. C. (dalej jako: skarżący) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Sądu z 1 lipca 2015r. skarżący został wezwany do wykazania okoliczności uzasadniających złożony wniosek. W piśmie z 14 lipca 2015r. skarżący wskazał, że w chwili obecnej nie prowadzi działalności gospodarczej (została zamknięta w marcu 2013r.) i nie jest w posiadaniu kwoty 12 000 zł a jej pozyskanie jest praktycznie nie możliwe. Wnioskodawca zaznaczył, że obawia się ewentualnej egzekucji komorniczej, a ponadto nadmienił, że sprawa karna dotycząca spornych urządzeń do gier prowadzona przed Sądem Okręgowym w P. została przegrana przez urząd celny, a pomimo to organ chce go ponownie ukarać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał jedynie, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest w posiadaniu kwoty 12 000 zł, która stanowi karę pieniężną nałożoną przez organ celny. A także, że obawia się ewentualnej, przyszłej egzekucji komorniczej. Jednak zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał, pomimo wezwania Sądu, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Zabrakło tym samym konkretnych informacji dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji (np. wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, czy też informacji dot. ewentualnych innych obciążeń finansowych itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczna jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zatem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.