V SA/Wa 2221/07

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2007 r. o numerze [...], strona zawarła wniosek (uzupełniony urzędowym formularzem PPF z 7.09.2007 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z konkubiną oraz dwójką dzieci, posiada nieruchomość w postaci budynku w S. oraz nieruchomość rolną o pow. [...] ha, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżący oświadczył, iż nie posiada żadnego źródła dochodów, jest osobą bezrobotną, żadnych dochodów nie osiągają również osoby pozostające z nim w gospodarstwie domowym. W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 30 listopada 2007 r. wezwano go do złożenia dodatkowych informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania, w terminie siedmiu dni pod rygorem ujemnych skutków prawnych. Korespondencja zawierająca wezwanie, skierowana na adres wskazany przez skarżącego była dwukrotnie awizowana z powodu niezastania adresata: w dniu 12.12.2007 r. oraz powtórnie w dniu 20.12.2007 r., mimo tego nie została ona podjęta. W związku z powyższym, prawidłowe doręczenie wezwania nastąpiło w trybie zastępczym wraz z upływem ostatniego dnia ustawowego terminu, tj. 27 grudnia 2007 r. Tym samym, siedmiodniowy termin, zakreślony skarżącemu, rozpoczął swój bieg 28 grudnia 2007 r. i upłynął bezskutecznie 3 stycznia 2008 r. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Literalna wykładnia powyższych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił uznaniu referendarza lub sądu rozpoznającego wniosek. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd na podstawie art. 255 p.p.s.a., ma prawo wezwania takiej osoby do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności. Wobec tego, iż oświadczenia zawarte we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF z 7.09.2007 r., okazały się niewystarczające do oceny czy strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, została wezwana - zgodnie z omawianymi wyżej regulacjami - do podania informacji pozwalających na lepszą ocenę jej sytuacji majątkowej. Mając zatem na uwadze, iż powyższe wezwanie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, uznać należy, iż nie wykazał on, że ustawowa przesłanka przyznania tego prawa w odniesieniu do jego osoby wystąpiła. W tym stanie rzeczy nastąpił brak możliwości porównania wysokości obciążeń finansowych z jakimi powinien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. W konsekwencji, brak ten wykluczył dokonanie oceny czy zaistniały przesłanki uprawniające do udzielenia skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.