V SA/Wa 2222/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. Ś. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Opisana w komparycji decyzja została doręczona A. S. (dalej: Skarżący) na wskazany w odwołaniu adres w trybie tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w dniu 24 lutego 2016 roku. W dniu 6 lipca 2016 r. Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na powyższą decyzję oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W swoim wniosku Skarżący argumentował, że skarżona decyzja nie została mu doręczona. Podniósł, że w dniu 17 maja 2016 r. zwrócił się do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa (organu pierwszej instancji) z pytaniem, czy jego odwołanie zostało przekazane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (organu drugiej instancji). Jak wskazał Skarżący, organ drugiej instancji pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. udzielił odpowiedzi. Skarżący podniósł, że "C. to prowincja, awiza mogły zjeść psy, inne zwierzęta bądź zabrać wiatr. Do poczty Inpostu jest daleko". Zwrócił uwagę, że nie wiedział o przesyłce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek jako niedopuszczalny i spóźniony podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – art. 87 § 2 p.p.s.a. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt administracyjny – art. 87 § 3 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W uchwale z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przez wniosek "spóźniony" należy rozumieć wniosek o przywrócenie terminu, który został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Na zasadach ogólnych termin ten może zostać przywrócony. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 88 p.p.s.a., rozumie się złożenie omawianego wniosku w następujących przypadkach: a) gdy uchybienie terminowi nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); b) jeżeli wniosek dotyczy terminu, który nie podlega przywróceniu, np. instrukcyjnego terminu sądowego lub terminu materialnoprawnego (nieprzywracalnego); c) jeżeli ze względu na stan sprawy przywrócenie terminu stało się nieaktualne, np. wniesiono o przywrócenie terminu wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji już po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji; d) jeżeli wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a; e) jeżeli strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w punkcie wyjścia oparty został na twierdzeniu, że skarżone postanowienie nie zostało mu doręczone. Skarżący twierdzi, że na skutek działań natury nie otrzymał awizo, a o wydaniu decyzji drugiej instancji dowiedział się dopiero z pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi datowanego na 8 czerwca 2016 r. Sąd wskazuje, że decyzja z ... lutego 2016 roku została uznana za doręczona Skarżącemu w dniu 24 lutego 2016 roku, a zatem termin na wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego upłynął w dniu 26 marca 2016 roku. Przeszkoda w dochowaniu terminu do wniesienia skargi w postaci niewiedzy o wydanej decyzji ustała z kolei w dacie 13 czerwca 2016 roku. W dniu następnym rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Termin ten upłynął w dniu 20 czerwca 2016 roku (poniedziałek). Skarżący natomiast złożył swój wniosek w dniu 6 lipca 2016 r. Ze wskazanych wyżej względów spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić i dlatego na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.