V SA/Wa 2224/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r. V SA/Wa 2224/16 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia ... czerwca 2016 r. nr ... postanawia: odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r. wydanym w niniejszej sprawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. oraz zasądził na rzecz Skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej, zawartej w punkcie 2 sentencji wyroku i polegającej na wpisaniu kwoty ... zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zamiast kwoty ... zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 12 września 2013 r., II OSK 499/12 (dostępny w bazie orzeczeń CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), zgodnie z którym sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia – a do takiego skutku doprowadziłoby uznanie zasadności złożonego wniosku. Sąd zauważa również, że wydany w sprawie wyrok jest prawomocny oraz wyjaśnia, że instytucja wniosku o sprostowanie wyroku nie może prowadzić do obejścia przepisów dotyczących terminu na złożenie zażalenia w przedmiocie kosztów postępowania (art. 194 p.p.s.a.) ani wniosku o uzupełnienie wyroku (art. 157 7 1 p.p.s.a.). Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 156 § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.