V SA/Wa 2224/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. P. C. sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji - C. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną w sentencji decyzję zawarła wniosek o wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w trybie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2013 poz. 267) - dalej: p.p.s.a.) postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji uzasadniono faktem wymierzenia spółce łącznej kwoty 150000 zł kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach. Dlatego pomimo wymierzenia w niniejszej sprawie kary w wysokości jedynie 24000 zł zasadnym jest rozpoznanie wniosku w szerszym kontekście. Zaznaczono, że cały majątek spółki nie starczy na pokrycie kar w całości, a wykonanie wszystkich decyzji je wymierzających spowodowałoby niewypłacalność i likwidację spółki. Do skargi nadesłano dokumentację finansową Spółki obejmującą: bilans, rachunek zysków i strat, bilans oraz zestawienie obrotów i sald za okres od 1 stycznia do 31 maja 2016 r. oraz zaświadczenie z Bank Zachodni WBK S.A. o posiadanych rachunkach bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedstawione przez Spółkę dokumenty finansowe dotyczące okresu 5 miesięcy bieżącego roku wskazują, że spółka osiąga przychody – na 31 maja 2016 r. wynosiły one 1 442 895,50 zł. Spółka prowadzi zatem działalność i obraca znacznymi środkami pieniężnymi. Jednocześnie wskazano na poniesioną w tym okresie stratę w wysokości 54 649,55 zł. Przyczyna tych strat leży zdaniem Sądu w braku optymalizacji ponoszonych kosztów prowadzenia działalności i to brak zrównoważenia przychodów i wydatków może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla spółki, w tym wskazanej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie utraty płynności finansowej. W kontekście powyższego nawet wskazana przez stronę skarżącą całościowa wysokość nałożonych kar – przy kwotach, jakimi spółka obraca – nie może stanowić skutecznej przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenie, że konieczność uiszczenia sumy 24 000 zł., czy nawet 150 000 zł. spowoduje likwidację spółki, w sytuacji, gdy w skali niemal półrocza spółka wydaje około połowę swoich przychodów na bliżej niesprecyzowane "usługi obce", świadczyć może o braku właściwej oceny sytuacji, a także o nieuzasadnionej chęci uniknięcia konsekwencji związanych z decyzją administracyjną. Podkreślić należy, że wywieranie skutków finansowych dla zobowiązanego do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej jest prawidłową konsekwencją egzekucji administracyjnej. Choć skutki w tym zakresie są oczywiście ujemne i prowadzą do zmniejszenia majątku, to jednak uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13). W rozpatrywanym przypadku strona skarżąca wprawdzie przedstawiła zestawienie posiadanych środków pieniężnych, jakimi dysponuje, jednakże kara nałożona zaskarżoną decyzją, w ocenie Sądu, na tym etapie, nie grozi wyrządzeniem Spółce znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.