V SA/Wa 2227/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w E. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz W.S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012r. Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. (dalej: Dyrektor Oddziału) Nr [...] z [...] marca 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej w sprawie przyznania W.S. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem złożonym w dniu 6 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. W.S. wystąpił o przyznanie płatności na rok 2010. We wniosku zadeklarował do płatności 25 działek rolnych położonych na siedemnastu działkach ewidencyjnych znajdujących się w obrębie ewidencyjnym Wytyczno powiat [...] woj. [...]. Rolnik zadeklarowal do JPO dzialki rolne o powierzchni 25,25 ha , do UPO 10 ,66 ha, a do płatności zwierzęcej działki o łącznej pow. 14, 59 ha. W dniu 21 września 2010r. w gospodarstwie rolnym producenta została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności oraz kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej: kierownik Biura) przyznał wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w łącznej wysokości 23 524,11 zł., w tym: z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę 14 192,77 zł., z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych kwotę 3 105, 89 zł. oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych kwotę 6 225,45zł. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 20 lutego 2012 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił W.S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Biura z [...] kwietna 2011r. Decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 §2 i art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Kierownik Biura wydał decyzję z naruszeniem art. 7 ust 1 a ustawy z dnia 26 stycznia o platnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2008r. nr 170 poz. 1051 ze zm. ) i art 17 rozporządzenia Rady ( WE) nr 73 /2009 z 19 stycznia 2009r. przyznając płatność do powierzchni przekraczającej powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych (PEG) ustalonej dla działek nr ew. [...]. W ocenie Dyrektora Oddziału Kierownik Biura przyznając płatność nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków w celu zebrania informacji na temat okolicznosci faktycznych i prawnych mających wpływ na przyznanie płatnosci, istniejących w dniu wydania decyzji. Dyrektor Oddziału zaznaczył, iż obowiązkiem Kierownika Biura było sprawdzenie czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają PEG (powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza stanowiąca maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik). Wskazał jednocześnie, iż ustalenie to winno nastąpić w trakcie kontroli administracyjnej wniosku, w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS, GIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy. W konsekwencji, wobec tego, że decyzja Kierownika Biura z 1 kwietnia 2011r. uwzględniała nieprawidłową powierzchnię PEG dla zadeklarowanych działek ewidencyjnych o wskazanych wyzej numerach, należało stwierdzić, że płatności zostały przyznane w wysokości niezgodnej z przepisami prawa i orzec o stwierdzeniu nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. W.S. odwołał się od decyzji Dyrektora Oddziału, wnosząc o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił błędne ustalenie, że zakwestionowane działki ewidencyjne posiadają inną aniżeli wskazaną we wniosku powierzchnię. Podkreślił, że powierzchnia tych działek wynika z ewidencji gruntów, a dodatkowo powierzchnię działki nr ew [...] potwierdza załączona przez rolnika umowa dzierżawy. Dalej wskazał, iż rzeczywiste położenie działek ew. nr [...] wskazują załączone dwa wycinki z mapy ewidencyjnej, a przekroczenie PEG spowodowane zostało złym rozmieszczeniem tych działek. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR wydał w dniu [...] lipca 2012r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa jakie znalazły zastosowanie w sprawie oraz stwierdził, iż decyzja Kierownika Biura z [...] kwietnia 2011r. rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008, Nr 170, poz. 1051, ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając płatności na rok 2010 do powierzchni 0,62 ha na działce ewidencyjnej nr [...] do powierzchni1,60 ha na działce ewidencyjnej nr [...] oraz 2,21 ha na działce ew. [...] na których znajdowały się zadeklarowane działki rolne, Kierownik Biura przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, dla których wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego ( PEG) wyznaczonego na tych działkach ewidencyjnych wynosi; 0,60 ha dla działki ew. o nr [...] 1,48 ha ha dla działki o nr [...] 1,81 ha dla dzialki o nr ew [...]. Tym samym, zdaniem Prezesa ARiMR, Dyrektor Oddziału zasadnie stwierdził nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił zarazem, że Dyrektor Oddziału w swojej decyzji nieprawidłowo wskazał, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. nieprawidłowo ustalił powierzchnię kwalifikujacą się do płatności dla działek ewidencyjnych o nr [...]. Organ odwoławczy zauważył, że we wniosku producent zadeklarował powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej : nr [...] powierzchnia zadeklarowana 2,34 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego ( PEG) na tej działce wynosi 2,82 ha; nr [...] powierzchnia zadeklarowana 1,42 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego (PEG) na tej działce wynosi tyle samo tj 1,42 ha. Podobnie rzecz się ma z działką nr ew [...], na której powierzchnia zadeklarowana 1,27 ha pokrywa się z ustaloną PEG, a co do działki nr ew. [...] powierzchnia zadeklarowana przez rolnika - 1,71 ha jest mniejsza od ustalonej PEG wynoszącej dla tej działki 1,88ha. Odnosząc się natomiast twierdzeń zawartych w odwołaniu Prezes ARiMR wskazał, iż nie mogą one stanowić podstawy do ich uwzględnienia, a rozstrzygnięcie podjęte w decyzji organu I instancji jest prawidłowe zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak również pod względem celowości. Dalej Prezes ARiMR podkreślił, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że powierzchnia zadeklarowanych we wniosku na rok 2010 gruntów jest powierzchnią uprawnioną do płatności w myśl powołanych przepisów. Natomiast, jak wskazał organ II instancji, wobec stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności Kierownik Biura będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu rolnikowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o stwierdzony stan faktyczny z uwzględnieniem maksymalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 9 a ustawy z 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. ( Dz. U. 2004 nr 10 poz. 76 ze zm. ). Na koniec Prezes ARiMR poinformował stronę, że o ile różnica pomiędzy kwotą płatności przyznaną na podstawie unieważnionej decyzji Kierownika Biura, a kwotą płatności przyznaną na mocy nowej decyzji tego organu nie przekroczy 100 euro tj. kwoty 398,47 zł nienależnie lub nadmiernie pobrana płatność nie zostanie ustalona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. wystąpił o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] lipca 2012 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania w przewidzianej prawem wysokości. W skardze przedstawił zarzuty : - naruszenia przepisów postępowania art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwinie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, nie podanie przyczyn, dla których nie uwzględniono przedstawionych przez niego dowodów, z których jak podnosi wynika, że płatność przyznana w ramch systemu wsparcia bezpośredniego udzielona została mu w odpowiedniej wysokości. W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął przedstawione wyżej zarzuty koncentrujac się zasadniczo na wskazaniu, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] kwietnia 2011r. w sprawie przyznania płatnosci bezpośrednich uwzględniała aktualny stan faktyczny powierzchni działek ewidencyjnych zgłoszonych przez beneficjenta we wniosku z dnia 6 maja 2010r. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ stwierdził, iż stopień różnicy między obszarem deklarowanym, a maksymalną powierzchnią deklarowaną nie ma znaczenia dla oceny zasadności prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie, jednakże z powodów innych aniżeli przedstawionych przez skarżącego . W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W podstawie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] marca 2012 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstwy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub jak w niniejszej sprawie urzędu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy orzekające założyły, że w sprawie przyznania płatności beneficjentowi - W.S. w ramach systemu wsparcia bezpośredniego doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego tj. przepisu art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i art. 77 §1 kpa, bowiem przyznając wnioskodawcy płatności bezpośrednie na rok 2010 do powierzchni 0,62 ha na działce ewidencyjnej Nr [...] do powierzchni 1,60 ha na działce ewidencyjnej Nr [...] oraz do powierzchni 2,21ha na działce ewidencyjnej Nr [...], na których znajdowały sie zadeklarowane działki rolne Kierownik Biura Powiatowego AriMR we W. przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Badając legalność zaskarżonej decyzji w powyższym kontekście, a w szczególności zasadność zastosowania art. 156 §1 pkt 2 kpa jako podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, wyraża stanowisko, że wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we Włodawie 1 kwietnia 2011r., będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja organu Agencji o przyznaniu producentowi rolnemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego wydana została bowiem w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną art. 7 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach - w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008 Nr 170 poz. 1051 zez zm.), po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej na miejscu co do ustalenia powierzchni referencyjnej ustalonej w systemie informacji geograficznej. Organ administracyjny właściwie też, zgodnie z prawem, uznał, iż powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej winna zostać ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady Nr 73/ 2009 z dnia 19 stycznia 2009r. Przystępując do kontroli wniosku o płatność również zasadnie i zgodnie z prawem organ przyjął, iż w myśl z art. 7 ust 1 a ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezposredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 określony w systemie identyfikacji działek , o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wnioskow o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni organ Agencji, zgodnie z art. 26 ust 1 i art. 34 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 uwzględnił wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. W oparciu o powyżej wskazane i mające w sprawie zastosowanie regulacje, organ stwierdził różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zgłoszonych do uzupełniającej płatności podstawowej, a powierzchnią stwierdzoną w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG), wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęcia obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Wyliczona przez organ na podstawie, jak wskazano dokumentów będących w zasobach Agencji procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych, kwalifikowaną, a stwierdzoną w czasie kontroli wynoszącą dla UPO 3, 7975% uzasadniała, w ocenie organu, zgodnie z art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr1122/2009 przyznanie płatności UPO w pomniejszonej wysokości. Do ustalenia płatności przyjęto, jak się później okazało nieprawidłową, błędną powierzchnię działki ewidencyjnej. Nr [...] – 0 62 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 0,60 ha, co do działki ewidencyjnej Nr [...] zadeklarowaną powierzchę 1, 60 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 1, 48 ha. oraz co do działki ewidencyjnej Nr [...] zadeklarowana powierzchnię 2,21 ha zamiast wynikajacą z PEG 1,81ha. Dyrektor Oddziału stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu płatności uznał ponadto, że wadliwie została ustalona przez Kierownika Biura powierzchnia kawalifikująca się do płatności co do działek ewidencyjnych o nr [...] W ocenie organu powyższe stanowi rażące naruszenie prawa - art. 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/ 2009. W tym miejscu wskazać należy, że w decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu nie wskazał, jaka powierzchnia przyjęta została dla ustalenia powierzchni kwalifikowanej ( PEG) dla każdej z przedmiotowych działek . Organ odwoławczy potwierdzając jako słuszne rozstrzygnięcie organu I instancji, co do prawidłowości wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia jej nieważności wobec rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, zweryfikował stanowisko Dyrektora Oddziału wskazując ostatecznie, że przyznanie płatności bezpośredniej do działki oznaczonej nr [...] do powierzchni przyznanej nastąpiło nieprawidłowo, bowiem wartość maksymalnego obszaru kawalifikowalnego (PEG) dla tych działek jest inna. Nie mniej wskazał, że w stosunku do pozostałych działek wymienionych w decyzji organu I instancji nieprawidłowo Dyrektor Odzdzialu zakwestionował wadliość ustalenia powierzchni PEG dla działek o nr [...]. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. o przyznaniu skarżącemu płatności obszarowych w istocie doszło do naruszenia - art. 7, 77 kpa w zakresie ustalenia przez organ stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe przyjęcie powierzchni referencyjnej działek, uprawnionej do płatności, co przełożyło się na ustalenie kwoty przyznanej skarżącemu z tytułu wsparcia bezposredniego. Wydana w sprawie decyzja o przyznaniu płatności obszarowej ustala w stosunku do trzech działek płatność za powierzchnię wyższą niż uprawniona, zatem błędnie przez organ przyjętą. Jednakże tego rodzaju uchybienie wobec kilkukrotnego wyznaczania dla ww. działek maksymalnego obszaru kwalifikowalnego wyznaczanego na tych działkach w toku postępowania w tym w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu, przełożyło się, jak wyżej wskazano na różne wielkości powierzchni, będące wynikiem nieprawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, a w rezultacie skutkujące zawyżeniem kwoty przyznanej płatności. Nie stanowi ono jednak, w ocenie Sądu rażącego naruszenia prawa, a co za tym idzie nie może być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępoiwania nadzwyczajnego - nieważnościowego. Wskazane przez organ przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić, w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważnosci decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu Agencji o przynaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności bezpośrednich w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 kpa. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze argumentów dotyczących zarzutu, iż wydana w sprawie decyzja Kierownika Biura o przynaniau płatności bezpośrednich prawidłowo uwzględniała aktualny stan faktyczny działek zgłoszonych do płatności nie może mieć znaczenia w sprawie prowadzonej w trybie nadzwyczajnym - o stwierdzenie nieważności decyzji. Jak wyżej wskazano w postępowaniu nieważnosciowym organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Dla ustalenia zasadności podjętych w sprawie rozstrzygnięc zasadnicze znaczenia miało natomiast uznanie czy wskazane przez organ uchybienia postępowania i wady wydanego rozstrzygnięcia uzasadniały usunięcie z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu płatności wobec jej nieważności. W ocenie Sądu wskazane przez organ odwoławczy wady postępowania w zakresie ustalenia prawidłowej powierzchni kwalifikującej się do płatności (PEG) z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, jak wyżej wskazano, nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2011r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o przesłankę z art. 156 §1pkt 2 kpa . Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł. orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.