V SA/Wa 223/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. M.-W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności oraz umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. J.M. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł w dniu 1 marca 2016 r. wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z tym, iż złożone przez wnioskodawczynię oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i jej możliwości płatniczych, zarządzeniem z 16 marca 2016 r. wezwano ją do dodatkowego oświadczenia poprzez udzielenie konkretnych informacji oraz złożenie określonych dokumentów. Skarżąca na wezwanie nie przedłożyła wszystkich niezbędnych dokumentów, jak również nie złożyła pełnych oświadczeń niezbędnych do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i jego możliwości płatniczych. W sprzeciwie na postanowienie referendarza sądowego skarżąca podniosła, że jest osobą ubogą, a w oświadczeniu majątkowym przedstawiła całą prawdę. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 maja 2016 r., bowiem skarżąca nie przedstawiła wszystkich dokumentów i informacji wskazanych w wezwaniu, a pozostałe złożone oświadczenia były nieprecyzyjne. Ze względu na powyższe, nie była możliwa ocena, w jakim zakresie i czy Skarżąca w ogóle spełnia warunki przyznania prawa pomocy. W dniu 4 listopada 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W dniu 4 grudnia 2016 r. skarżąca złożyła do tutejszego Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. odrzucające skargę. W zażaleniu wniosła o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie. Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez wypełnienie, osobiste podpisanie oraz złożenie w Sądzie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Z uwagi na brak odbioru korespondencji przez skarżącą, pismo uznano za doręczone w trybie zastępczym na podstawie art. 73 § 1 - § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) w dniu 12 stycznia 2017 r. Z tego powodu, zarządzeniem z dnia 1 lutego 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. Dnia 22 lutego 2017 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazując na nieprawidłowe doręczenie przesyłki przez listonosza, brak przedmiotowego pisma na poczcie i tym samym brak możliwości jego odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje. Wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Zgodnie z dyspozycją art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." warunkiem przywrócenia terminu do dokonania określonej prawem czynności jest łączne spełnienie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w ciągu 7 dni od ustania przeszkody powodującej uchybienie terminu oraz równoczesne dokonanie czynności, która nie została wykonana w terminie, jak również uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu. Ponadto należy przywołać negatywne skutki procesowe jakich doznała strona wskutek uchybienia. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w świetle art. 86 § 2 p.p.s.a. możliwe jest tylko w sytuacji, jeżeli powoduje ono dla strony negatywne skutki w zakresie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2016r., sygn. akt II GZ 978/16). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, ponieważ uchybienie terminu nie powoduje żadnych negatywnych skutków w stosunku do strony w zakresie postępowania sądowego. Należy zauważyć, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. może być składany na każdym etapie postępowania, zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w trakcie jego trwania, aż do prawomocnego zakończenia. Ustawa nie określa zatem terminu w jakim wniosek taki powinien zostać złożony, jak również nie określa dopuszczalnej ilości złożenia takich wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 69/17). Mając na uwadze powyższe Sąd zauważa, że strona nie traci możliwości złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a uchybienia zaistniałe w tym przedmiocie nie powodują utraty uprawnień w tym zakresie. Bez względu na pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona ma w dalszym ciągu możliwość złożenia takiego wniosku, jak również prawo do jego rozpoznania przez Sąd. Rozstrzygnięcie referendarza sądowego w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie stronie prawa pomocy bez rozpoznania nie powoduje więc dla strony żadnych ujemnych skutków. Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wniesiony na urzędowym formularzu PPF łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie rozpoznany w przedmiotowym postępowaniu sądowym. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. działając na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.