V SA/Wa 2238/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Województwa [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. o nr. [...] postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze Województwa [...] (dalej także: Skarżąca) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. o nr. [...], złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarto wniosek o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji w trybie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1270 dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem Skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. W istocie nie przedstawiono żadnego uzasadnienia wniosku, ograniczając się jedynie do zawarcia samego żądania wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.