V SA/Wa 2239/13

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. J. i A. J. - wspólników spółki cywilnej A. P. s.c. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do ubiegania się o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. Skarżący złożył - na urzędowym formularzu PPF - wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, adwokata. W uzasadnieniu oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, nie posiadają żadnych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych, utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej kwocie 2395,22 zł. Ponadto oświadczył, iż od 1 kwietnia 2014 r. działalność a. została zawieszona, a wszyscy pracownicy zwolnieni. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż wniosek skarżącego nie jest zasadny w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżący został już zwolniony od ich ponoszenia mocą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2014 r., które nie zostało uchylone ani zmienione. W tej sytuacji, skarżący nie ma obowiązku uiszczania dalszych kosztów sądowych, a zatem jego wniosek w tym zakresie, jest bezprzedmiotowy. Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie pomocy prawnej z urzędu zauważyć należy, iż zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone. W innej sytuacji strona powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe. W tym miejscu wskazać należy, iż sytuacja majątkowa Skarżącego była już przedmiotem wnikliwej analizy Sądu, w wyniku której stwierdzono, iż jest ona na tyle trudna, iż uzasadnia umożliwienie stronie obrony swoich praw przed sądem bez ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Na obecnym etapie postępowania, gdzie w myśl art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego ponownie zbadano zasadność wniosku skarżącego w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu prawa pomocy również w zakresie ustanowienia adwokata. W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.