V SA/Wa 2242/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Asesor WSA - Marta Sarnowiec-Cisłak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 maja 2025 r. nr 52/2025 w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia oddala skargę. Przedmiotem skargi B. M. (dalej: "skarżący", "strona") jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") z dnia 30 maja 2025 r. nr 52/2025 utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze (dalej: "Dyrektor OR ARiMR") z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr 9004-2025-004/PRŚ o odmowie sprostowania postanowienia Dyrektora OR ARiMR z dnia 31 lipca 2024 r. nr 9004-2024-110/PRŚ o uznaniu za nieuzasadnione "ponaglenia" na niezałatwienie w terminie, przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z siedzibą w L. (dalej: "Kierownik BP ARiMR"), sprawy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt za rok 2005. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 8 lipca 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na bezczynność Kierownika BP ARiMR. Wskazał, że Kierownik BP ARiMR nie chce załatwić jego wniosku z dnia 21 marca 2006 r. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2005, pomimo, że upłynął okres 18 lat 3 miesięcy i 11 dni, ani wydać przez ten okres zawiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 Kpa lub powiadomić na piśmie o jego pozostawieniu bez rozpatrzenia, ze względu na braki formalne. W wyniku rozpatrzenia ww. zażalenia, w dniu 31 lipca 2024 r. Dyrektor OR ARiMR wydał postanowienie nr 9004-2024-110/PRŚ o uznaniu "ponaglenia" za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Dyrektor OR ARiMR przedstawił przebieg postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2005. Pismem z dnia 17 marca 2025 r. skarżący wniósł o wydanie postanowienia na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej "k.p.a.") i sprostowanie błędu pisarskiego w postanowieniu Dyrektora OR ARiMR nr 9004-2024-110/RŚ z dnia 31 lipca 2024 r., lub wydanie postanowienia odmawiającego sprostowania, od którego będzie przysługiwało skarżącemu prawo złożenia zażalenia. Skarżący domagał się sprostowania błędu pisarskiego w zdaniu: "Z akt sprawy wynika, że w dniu 16.06.2005 do Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s L. (zwanej dalej Biurem Powiatowym ARiMR) wpłynął wniosek Pana B. M. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt " znajdującym się w uzasadnieniu na stronie numer 1, poprzez zmianę wyrazu "wpłynął" na zwrot "został złożony" w dowolnej formie zdania. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku w dniu 23 kwietnia 2025 r. Dyrektor OR ARiMR wydał postanowienie nr 9004-2025-004/PRŚ o odmowie sprostowania postanowienia Dyrektora OR ARiMR nr 9004-2024-110/PRŚ z dnia 31 lipca 2024 r., uznając że żądana przez skarżącego korekta nie stanowi błędu pisarskiego, rachunkowego oraz oczywistej omyłki, a jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany treści decyzji. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, skarżący wniósł zażalenie do Prezesa ARiMR. Postanowieniem nr 52/2025 z dnia 30 maja 2025 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia Dyrektora OR ARiMR, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu Prezes ARiMR wyjaśnił, że niedopuszczalnym jest dokonanie takiego sprostowania błędu, które doprowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Istotną cechą błędu pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. jest jego oczywistość. Oczywistość błędu można stwierdzić, np. porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też treść zawierającego błąd rozstrzygnięcia z treścią uzasadnienia. Zdaniem Prezesa ARiMR w przedmiotowej sprawie uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie jest w oczywisty sposób niedopuszczalne, albowiem wymagałoby ponownej oceny okoliczności sprawy, co nie może mieć miejsca w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezesa ARiMR. W motywach skargi skarżący wyraził swoje niezadowolenie z działań organów ARiMR i zarzucił naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") poprzez dostosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 października 2011 r. sygn.akt II SA/Go 360/11 oddalającym skargę wniesioną przez skarżącego na decyzję Dyrektora OR ARiMR z dnia 28 kwietnia 2010 r. nr 9004-2010-000158. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa została rozpoznana przez trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości postanowienia Prezesa ARiMR z dnia 30 maja 2025 r., utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora OR ARiMR z dnia 23 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia Dyrektora OR ARiMR z dnia 31 lipca 2025 r. o uznaniu ponaglenia za nieuzasadnione. Skarżący wniósł o sprostowanie błędu pisarskiego w zdaniu na stronie 1 uzasadnienia: "Z akt sprawy wynika, że w dniu 16.06.2005 do Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s L. (zwanej dalej Biurem Powiatowym ARiMR) wpłynął wniosek Pana B. M. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt", poprzez zmianę wyrazu "wpłynął" na zwrot "został złożony" w dowolnej formie zdania. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb dotyczy usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających m.in. postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu, czy też opuszczeniu wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpieniu błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy. Na gruncie powyższych rozważań za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie jest w niniejszej sprawie w oczywisty sposób niedopuszczalne, albowiem wymagałoby ponownej oceny okoliczności sprawy, co nie może mieć miejsca w omawianym trybie art. 113 § 1 k.p.a. Żądanie sprostowania takiego uchybienia nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany treści decyzji. Skarżący zażądał bowiem, aby w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dyrektor OR ARiMR nadał postanowieniu nr 9004-2024-110/PRŚ z dnia 31 lipca 2024 r. o uznaniu za nieuzasadnione "ponaglenia" na niezałatwienie w terminie przez Kierownika BP ARiMR sprawy płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2005, określoną treść - zgodnie z jego życzeniem. W orzecznictwie powszechnie przyjęto, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 398, wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93, wyrok NSA w Katowicach z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2714/95, PG 1998, Nr 3, poz. 33, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 984/97, LEX nr 3872, wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 258/07, LEX nr 505247, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 782/12, LEX nr 1264937). Takiemu sprostowaniu nie podlegają zatem wady (błędy i omyłki) istotne, w tym przede wszystkim takie zmiany, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień. Wyjaśnienia wymaga, że merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka pisarska, czy też rachunkowa. Sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne, które nie prowadzą do merytorycznej zmiany istoty rozstrzygnięcia. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze ewidentnym, niewpływającą na treść prostowanej decyzji (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 439/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 405/12, CBOSA). Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji, mylna kwalifikacja prawna, błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Nr 11-12, poz. 398 z glosą aprobującą W. Tarasa). Innymi słowy, sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne organu administracji mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stronie niezadowolonej z ustaleń i rozstrzygnięć przysługują środki odwoławcze. Nie można przy tym pomijać treści art. 16 § 1 k.p.a., który ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma na celu zagwarantowanie pewności i bezpieczeństwa obrotu, ochrony praw nabytych i utrwalenie zaufania do działalności organów państwowych. Decyzja obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową decyzję, przy czym uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie zaś z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne. Z tych względów przyjąć należy, że wszelkie przepisy umożliwiające wprowadzanie zmian w treści decyzji ostatecznych winny być interpretowane ściśle. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a., albowiem przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie i nie stanowił podstawy prawnej kontrolowanych w niniejszym postępowaniu postanowień. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie dostrzegł przy tym innych uchybień prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonych postanowień. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.