V SA/Wa 2248/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.) Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska Sędzia NSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT") nr [...] z dnia [...] r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] KRRiT z dnia [...] r. KRRiT odmówiła J. W. (dalej: "Skarżący") umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od dnia [...] do dnia [...] r. w wysokości 1506,20 zł wraz z odsetkami w wysokości 572,12 zł. Decyzja została Skarżącemu doręczona w dniu [...] r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy upływał w dniu [...] r. W dniu [...] r. w placówce pocztowej Skarżący nadał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dnia [...] r. KRRiT wydała zaskarżone postanowienie Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepis art. 134 w zw. z art. 129 § 2 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: "k.p.a." Na powyższe postanowienie Skarżący złożył pismem z [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. oraz art. 39 k.p.a., art. 42 k.p.a., art. 43 k.p.a., art. 44 k.p.a., art. 46 § 1 i §2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja KRRiT została doręczona stronie w dniu [...]., a tym samym termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu [...]r., w sytuacji, gdy decyzja nie została doręczona bezpośrednio stronie za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, ani w sposób zastępczy, bowiem skarżący wyciągnął przesyłkę listową z własnej skrzynki pocztowej w dniu [...]r., nie podpisując żadnego potwierdzenia odbioru, ani nie mając informacji o awizowaniu przesyłki, zatem nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji, niemniej od daty [...]r. liczony był termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem nie doszło do uchybienia terminowi do jego wniesienia; 2. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., przez zaniechanie wyczerpującego zebrania rozpatrzenia materiału dowodnego w postaci dokumentacji operatora pocztowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do sposobu doręczenia decyzji i jego skuteczności, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co do terminowości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 3. art. 107 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia wskazania dowodów, na których organ oparł za udowodnione skuteczne doręczenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sporną kwestią w przedmiotowej sprawie jest data doręczenia Skarżącemu decyzji KRRiT. Skarżący podnosi w skardze, że nie kwitował odbioru przesyłki zawierającej decyzję organu z dnia [...] r. Przesyłka została wrzucona do skrzynki pocztowej i skarżący wyjął ją ze skrzynki [...], a zatem 14 – dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał [...]. Tymczasem jak wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy, zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 43 k. p. a. stanowiącym, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Adresatem przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję był skarżący J. W.. Zaskarżona decyzja prawidłowo została wysłana na adres wskazany przez skarżącego i wobec nieobecności adresata została doręczona, za pokwitowaniem, Pani J. W. w dniu [...] r.. Taki czytelny podpis wraz z datą znajduje się na zwrotnym poświadczeniu odbioru (k. nr 15 akt administr.) Mało wiarygodnie brzmią wyjaśnienia skarżącego, że wyjął przesyłkę ze skrzynki pocztowej. Przesyłki doręczane – jak to miało miejsce w tym przypadku - za zwrotnym poświadczeniem odbioru, są co do zasady przekazywane do rąk osoby podpisującej odbiór przesyłki. Ale nawet gdyby przyjąć, że przesyłka została włożona do skrzynki pocztowej, to nie zmienia to uznania, że doręczenie nastąpiło w dniu podpisania awiza przez Panią J. W. tj w dniu [...] r.. Datą doręczenia pisma adresatowi jest bowiem dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez tą osobę. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi w tym samym dniu nie ma wpływu na skuteczność doręczenia. Z art. 43 k. p. a. nie wynika, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę "wyraźnego oświadczenia, w którego treści powinna znaleźć się zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie się do osobistego przekazania pisma adresatowi". Przepis ten nie wymaga stosowania tak sformalizowanego uzewnętrznienia gotowości przyjęcia pisma i podjęcia się oddania go adresatowi. Poza tym wskazać należy, że doręczenie pisma dorosłemu domownikowi sprawia, że nie jest już konieczne w świetle art. 43 zdanie drugie k. p. a. zawiadomienie o tym adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia (tzw. awiza) w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Wobec powyższego należy uznać, iż decyzja została doręczona adresatowi w dniu [...] r., a czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - na podstawie art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - upłynął w dniu [...] r. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został wniesiony w dniu 4 maja 2016 (data stempla pocztowego) a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zasadne są natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów proceduralnych a mianowicie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Rację ma skarżący, że organ bardzo enigmatycznie wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że decyzja została Skarżącemu doręczona w dniu [...], nie opisał zastosowanej procedury doręczenia pisma w trybie art. 43 k.p.a.. Niewątpliwie lakoniczne uzasadnienie postanowienia stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może skutkować uchyleniem decyzji. Rzeczą Sądu jest ocena, czy w konkretnej sprawie takie naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") inne niż dające postawę wznowienia naruszenie przepisów postępowania skutkuje uchyleniem decyzji lub postanowienia organu administracji tylko wtedy, gdy wpływ taki mieć mogło. W tej konkretnej sprawie Są uznał, że uchybienie organu nie miało wpływu na wynik sprawy. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru, zgodnie z którym decyzja została skarżącemu doręczona w dniu [...] r. W związku z powyższym rozpatrując sprawę ponownie organu mógłby wydać wyłącznie takie samo rozstrzygnięcie, tj. stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Na marginesie Sąd zauważa, że nie ma żadnych przeszkód, żeby Skarżący ponownie złożył wniosek o umorzenie należności, załączając do wniosku kompletne dokumenty, które nie były dotychczas przedmiotem analizy organów. Reasumując należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę