V SA/Wa 2254/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. J. z udziałem Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2011 r., nr ... w przedmiocie odmowy wydania decyzji o wydaleniu z terytorium RP; oddala skargę. Dnia ... maja 2007 r. do Wojewody ... wpłynął wniosek A. J. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu zawarcia w dniu ... stycznia 2006 r. związku małżeńskiego z A. K. oraz urodzenie się w dniu ... lipca 2006 r. córki A.. Do akt sprawy dołączył oświadczenie z treści którego wynika iż Ambasada ... w W. odmawia mu wydania dokumenty podróży gdyż ma nieregulowany stosunek do służby wojskowej. Dnia ... maja 2007 r. Wojewoda ..., na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał skarżącego do okazania oryginału dokumentu podróży oraz uzupełnienia wniosku z części C. W dniu ... czerwca 2007 r. wnioskodawca złożył oświadczenie, że ponownie odmówiono mu wydania dokumentu podróży, z uwagi na nieuregulowany stosunek do służby wojskowej. Pismem z dnia ... czerwca 2007 r. Wojewoda ... zawiadomił cudzoziemca o pozostawieniu na podstawie art. 64 § 2 kpa wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wniosku. Dnia ... lipca 2007 r. do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wpłynęło zażalenie A. J. na niezałatwienie przez Wojewodę ...ego w terminie określonym w art. 35 § 2 i 3 kpa wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony poprzez pozostawienie w/w wniosku bez rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia cudzoziemiec ponownie podniósł okoliczności uzasadniające jego pobyt w Polsce. Wnioskodawca ponownie poinformował, iż próby uzyskania dokumentu podróży w Ambasadzie ... zakończyły się niepowodzeniem ze względu na jego nieuregulowany stosunek do służby wojskowej w kraju pochodzenia. Stwierdził, że do Polski przyjechał jako osoba małoletnia i przebywał w Polsce nieprzerwanie do chwili obecnej. Oświadczył, że nie miał możliwości odbycia służby wojskowej. W dniu ... września 2007 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał postanowienie orzekające o uznaniu powyższego zażalenia za nieuzasadnione. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż nie ma możliwości uzyskania dokumentu podróży. Dnia ... lutego 2011 r. do Wojewody ...ego wpłynęło pismo A. J. zawierające wniosek o udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. nr 189 poz. 1472 z późn. zm.) W uzasadnieniu tego wniosku skarżący powołał się na pozostawanie w związku małżeńskim z A.K., z którą posiada małoletnie dziecko. Podniósł także, że nie może uzyskać z kraju pochodzenia aktualnego dokumentu podróży. Dnia .... maja 2011 r. Wojewoda ... wydał decyzję orzekającą o odmowie wydania decyzji o wydaleniu A. J. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W decyzji tej wskazało art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa panstwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba, że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Stwierdził także, że A. J. pozostaje w autentycznym związku małżeńskim z obywatelką polską A. K., z którą posiada małoletnie dziecko. Skarżący wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od tej decyzji, zarzucając organowi pierwszej instancji bezzasadnie zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zamiast art. 89 ust. 1 pkt 1 w związku art. 97 ust. 1 pkt 1a, art. 97 ust. 1 pkt 2, art. 104 ust. 1 pkt 1a i art. 104 ust. 1 pkt 1b ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... sierpnia 2011 roku w sprawie utrzymał w mocy decyzję Wojewody ...ego z dnia ... maja 2011 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził Cudzoziemiec i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił, ze decyzja jest krzywdząca narusza art. 89 ustawy o cudzoziemcach, art. 97 i 104 ustawy o udzielaniu ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a także art. 6,7,107 § 1 i 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla postępowania i z przepisami kpa przeprowadził postępowanie dowodowe, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Skarżący w związku z treścią w/w odpowiedzi złożył pismem z dnia ... lutego 2012 r. replikę, w której ponownie podkreślił, że taki pogląd organu naraża m.in. jego życie rodzinne jako małżonka obywateli polskiej i ojca. Jak stwierdził w przypadku powrotu do rkaju pochodzenia, zostałby pozbawiony kontaktu z rodziną na długi okres czasu (kilka lat), ponadto nie ma również pewności, że po odbyciu ewentualnej służby wojskowej, służby zastępczej lub kary pozbawienia wolności uzyskałbym możliwość wjazdu do Polski, tj. czy otrzymałbym od polskich władz wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony a także czy władze ... zezwoliłyby mu wjazd z kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzja z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Odnosząc się do treści skargi to należy uznać ją za bezzasadną a wskazane zarzuty w istocie stanowią powielenie argumentacji podnoszonej na etapie postępowania odwoławczego. Po analizie przedstawionego stanu faktycznego i uregulowań prawnych Sąd stwierdza zasadność zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i wydania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zważyć, ze rozważania nad zasadnością zastosowania wobec Skarżącego wskazanych przez niego przepisów byłyby celowe tylko wówczas, gdyby zachodziła chociaż jedna z przesłanek uzasadniające jego wydalenie z Polski. Jednak fakt pozostawania przez A. J. w autentycznym związku małżeńskim z obywatelką polską czyni te przesłanki bezskutkowymi, albowiem art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zakazuje organom administracji publicznej wydania w takim przypadku decyzji o wydaleniu. Skoro więc zgodnie z obowiązującymi przepisami A. J. nie może zostać aktualnie wydalony z Polski, bezzasadne jest rozważanie kwestii dotyczącej udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie z art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony), przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku: 1) fotografie osób objętych wnioskiem; 2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Powyższą regulację uzupełnia art. 60 ust. 6 w/w ustawy, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że inicjatywa A. J. w przedmiocie udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany ma na celu uzyskanie innego tytułu pobytowego w Polsce wobec niemozności uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na skutek braku dokumentu podróży. W uzasadnieniu przedmiotowego odwołania skarżący ponownie stwierdził, ze dokument taki nigdy nie został mu wydany a Ambasada Republiki ... w Warszawie odmawia rozmowy z nim na ten temat oraz, ze ostatnia próba kontaktu ze wskazaną wyzej placówką dyplomatyczną podjał bezskutecznie w dniu ... czewrca 2011 r. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się pismo z Ambasady Republiki ... w Warszawie zawierające informacje, że do ubiegania się o wydanie dokumentu podróży należy przedłożyć stary paszport, książeczkę wojskową i 4 fotogafie. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że przyczyną niemożności uzyskania prze niego przedmiotowego dokutemu jest jego nieuregulowany stosunek do służby wojskowej. Należy więc stwierdzić, że w przypadku zainteresowanego uzyskanie dokutemu podróży w placówce dyplomatycznej Republiki ... w Warszawie jakkolwiek utrudnione – nie jest niemożliwe i jest zależne od odbycia przez zainteresowanego służby wojskowej (lub jej zastępczych form) w kraju pochodzenia. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie można stosować art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach w sytuacji, w której przedstawicielstwo kraju pochodzenia uzależnia wydanie dokumentu podróży od wykonania określonych obowiązków, od których cudzoziemcy uchylają się. W takiej sytuacji, gdy jedynie od woli i działania cudzoziemca zależy możliwość otrzymania dokumentu podróży a nie z przyczyn obiektywnych i od niego nie zależnych nie można mówić o uzasadnionej podstawie wydania zgody na pobyt tolerowany. Instytucja ta została bowiem wprowadzona do porządku prawnego w celu umożliwienia legalizacji pobytu osobom znajdującym się w sytuacji de facto niezależnej od siebie. Tym samym zarzuty skargi są niezasadne. Mając na uwadze z kolei zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego t organ wydał decyzję z poszanowaniem zasad wynikających z art. 6 i 7 Kpa. Decyzja w powyższej sprawie została wydana na podstawie i w granicach przepisów prawa a treści wskazano zarówno uzasadnienie fatyczne ja i prawne. Ponadto treść przepisu zakazującego wydania decyzji o wydaleniu wskazuje jednoznacznie na obligatoryjność rozstrzygnięcia i tym samym na ograniczenie zasady uwzględnienia słusznego interesu strony wynikającego z art. 7 Kpa. Uwzględnienie tego interesu nie może prowadzić bowiem do wydania decyzji, która byłaby sprzeczna z prawem. Reasumując to ponownie wskazać należy, że w istocie skarga powiela zarzuty podnoszone już uprzednio w odwołaniu od decyzji i które były oceniane przez organ II instancji, a także Sąd. Nie można też mówić o naruszaniu prawa skarżącego do życia w rodzinie skoro nikt go z Polski nie wydala. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona rozstrzygnięcie jest prawidłowe, skarżąca nie zasługuje na uwzględnienie i z tego względu z mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.