V SA/Wa 2256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S.O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] II. Zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz S.O. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez cudzoziemca – S.O. – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] sierpnia 2010 r. S.O. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż na terytorium Polski przebywa od dwóch lat. Zaznaczył, że w Polsce założył rodzinę i tu też prowadzi działalność gospodarczą. W piśmie z [...] października 2010 r. cudzoziemiec poinformował, że zmienia podstawę ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wyjaśnił, iż podstawę udzielenia zezwolenia winien stanowić fakt wykonywania przez niego pracy i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, nie zaś okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską. Decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że przesłankę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach może stanowić tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej, tymczasem rozmiar działalności gospodarczej prowadzonej przez cudzoziemca oraz osiągane z tytułu prowadzenia tej działalności wyniki finansowe uzasadniają stwierdzenie, że służy ona głównie zaspokajaniu potrzeb finansowych wnioskodawcy i nie przynosi znaczących korzyści gospodarce narodowej. Odnosząc się do powołanej przez cudzoziemca okoliczności, iż jego dodatkowym źródłem dochodu jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, jaką świadczy w Piekarni F. s.c. na stanowisku elektromechanika, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy ob. U. organ zauważył, iż wnioskodawca nie posiada zezwolenia na pracę, a ponadto jego wynagrodzenie – z uwagi na pogorszenie sytuacji ekonomicznej – zostało obniżone z [...] zł do [...] zł. Następnie Wojewoda [...] podniósł, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie S.O. wskazał fałszywe informacje dotyczące adresu zamieszkania, a następnie podczas prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, uchylał się od podania faktycznego miejsca pobytu. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ wskazał, iż w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 1 i 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, zobowiązujące organ do odmowy udzielenia wnioskowanego przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. S.O. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc, iż jest początkującym przedsiębiorcą i jako cudzoziemcowi trudniej jest mu rozwinąć działalność. Zainteresowany stwierdził także, że podając we wniosku inny adres zamieszkania popełnił błąd pisarski, na który powołuje się także organ I instancji w toku postępowania. Do odwołania cudzoziemiec dołączył pismo, w którym podważył prawidłowość prowadzonego wobec niego postępowania oraz zwrócił uwagę na – jego zdaniem – wrogie nastawienie pracowników organu I instancji. Ponadto podkreślił, iż prowadzona przez niego działalność gospodarczą, pomimo słabej koniunktury, rozwija się i jest konkurencyjna. Odnosząc się do zarzutu wykonywania pracy bez stosownego zezwolenia podał, że wg jego wiedzy stosowne przepisy prawa dają mu możliwość, jako ob. U. wykonywania pracy bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę przez okres 6 miesięcy w roku. W załączniku do odwołania w podsumowaniu swego stanowiska wskazał, że nawet nie biorąc pod uwagę korzystności jego działalności gospodarczej jako przesłanki udzielenia mu zezwolenia w aktach sprawy znajdują się dokumenty o wykonywaniu przez niego legalnie pracy na terytorium RP, potrzebne dla pozytywnego rozpoznania jego wniosku. W dniu 19 maja 2011r. cudzoziemiec przedstawił zezwolenie na pracę w Piekarni F. w W., na stanowisku elektryka samochodów firmowych w okresie od [...] maja 2011r. do [...] maja 2012r. po czym na wezwanie organu w dniu 26 maja 2011r. złożył pismo o rozpatrzeniu jego sprawy nie tylko z uwagi na prowadzona działalność gospodarczą ale i z uwagi na podjętą pracę w piekarni. W wyniku rozpatrzenia odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Tymczasem działalność prowadzona przez cudzoziemca nie spełnia powyższych przesłanek, ponieważ jest dopiero w fazie rozwoju (prowadzona od sierpnia 2010 r.), nie posiada więc ugruntowanej pozycji na rynku i nie przynosi wymiernych dochodów oraz korzyści polskiej gospodarce. Zauważono, iż cudzoziemiec nie zatrudnia żadnych pracowników i rozlicza się na zasadach ryczałtu, co uniemożliwia dokonanie ustaleń w kwestii wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów. Następnie Szef Urzędu zauważył, że skarżący nie spełnia również przesłanki, o której mowa w art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. nie posiada dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów pobytu w Polsce. Organ wyjaśnił, iż dochód ten po odliczeniu kosztów zamieszkania, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593, z późn. zm.), tj. – w przypadku osoby samotnie gospodarującej – wyższy niż 477 zł. Tymczasem cudzoziemiec uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia zawartej z Piekarnią F. s.c. w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto), jednakże wobec konieczności uiszczania [...] zł miesięcznie czynszu z tytułu wynajmu pokoju oraz braku możliwości ustalenia wysokości dochodu z działalności gospodarczej przyjąć należy, iż dochody cudzoziemca są niższe niż kryterium dochodowe, od którego przysługują świadczenia z pomocy społecznej. Jednocześnie Szef Urzędu zauważył, iż ewentualne dochody żony skarżącego (nieudokumentowane) nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ w niniejszej sprawie cudzoziemiec nie powołuje się na fakt pozostawania w związku małżeńskim. Odnosząc się do powołanej przez Wojewodę [...] okoliczności złożenia przez cudzoziemca wniosku, który zawierał fałszywe informacje, Szef Urzędu wskazał, że choć S.O. podał we wniosku nieaktualny adres zamieszkania, tj. ul. S. w W., to w trakcie prowadzonego postępowania przyznał się do tego, podając powód czynu. Ponadto cudzoziemiec we wniosku podał także adres zamierzonego pobytu, tj. ul. R. w W. i przedstawił potwierdzenie zameldowania pod tym adresem, ważne w okresie złożenia wniosku. Zauważono, że choć z ustaleń organu I instancji wynika, że zainteresowany nie jest znany sąsiadom pod wskazanym adresem, to nie ma potwierdzenia, że cudzoziemiec faktycznie tam nie przebywa. Szef Urzędu zauważył, że choć postępowanie cudzoziemca jest niewątpliwie naganne, to zarzut wypełnienia przez niego przesłanki, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach nie jest jednoznacznie stwierdzony. Następnie zauważono, że zarzuty cudzoziemca wobec pracowników organu I instancji są niezasadne i niepoparte wiarygodnymi dowodami. Natomiast rzekome negatywne nastawienie urzędników, jest subiektywnym odczuciem, skarżącego nieznajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Podsumowując organ zauważył, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewody [...] zamiast art. 57 ust. 1 pkt 1 i 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 i art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Uchybienie to nie podważa jednak zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie cudzoziemiec wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez uznanie, że rozliczanie przez cudzoziemca dochodów uzyskiwanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na zasadach ryczałtu, uniemożliwia dokonanie ustaleń w kwestii wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów. Ponadto skarżący zarzucił naruszeniem procedury administracyjnej, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym datowanym 3 stycznia 2012 r. skarżący zauważył, iż jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą i odprowadzająca zryczałtowany podatek dochodowy od osiąganych przychodów obowiązany jest rejestrować zestawienia kosztów prowadzonej działalności. Zaznaczył, iż przedstawił organowi koszty prowadzonej działalności, a zatem organ dysponował danymi dotyczącymi wysokości osiąganego przez niego dochodu i generowanych kosztów. Skarżący podkreślił, iż w 2010 r. osiągnął przychód w wysokości [...] zł i poniósł koszty związane z wynajmem stoiska w warsztacie samochodowym - [...] zł, ZUS - [...] zł, koszty wynajmu pokoju - [...] zł, księgowa – [...] zł i [...] zł - opłata za prąd. Z powyższego wynika, że uzyskiwał dochód w wysokości [...] zł miesięcznie. Jednocześnie zauważył, że otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - najpierw [...] zł miesięcznie, a od lutego 2011 r. - [...] zł. Wobec powyższego uzyskiwany przez niego dochód był wyższy od ustawowego minimum. Podsumowując wskazał ,że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską i zaprzeczył jakoby jego zawarcie miało na celu jedynie dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z unormowaniem zawartym w art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten pozwala więc na uwzględnienie skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. W oparciu o powyższe, dokonując oceny legalności wydanej decyzji skargę należało uwzględnić, mimo że argumentacja w niej zawarta nie do końca okazała się słuszna. W tym miejscu wskazać należy, że w podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 57 ust 1 w zw. z art. 53 ust 1 pkt 2 i art. 53b ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. Zgodnie z tym pierwszym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 – 53b. ustawy. Cudzoziemiec S.O. ob. U. pozostający w związku małżeńskim z obywatelką polską wystąpił o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ze względu na podjęcie działalności gospodarczej oraz zawarty związek małżeński. W trakcie postępowania przed organem I instancji zmienił podstawę ubiegania się o zezwolenie na wykonywanie pracy i prowadzenie działalności gospodarczej. Odmawiając cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy, organy przyjęły, że prowadzona przez niego na podstawie wpisu do ewidencji działalność gospodarcza w zakresie naprawy pojazdów samochodowych nie spełnia wymogów, o których mowa w tym przepisie, a zatem korzystności, z punktu widzenia interesów Państwa Polskiego. Zgodzić należy się z Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców , że mając na uwadze wyznaczone przez powyższy przepis kryteria, takie jak przyczynianie się do transferu nowych technologii, wprowadzania korzystnych innowacji, tworzenia nowych i stabilnych miejsc pracy dla obywateli polskich, przyczyniania się do wzrostu inwestycji na rodzinnym rynku i dawania rękojmi generowania korzyści w przyszłości, podjęta przez cudzoziemca dopiero w sierpniu 2010r. działalność gospodarcza na podstawie wpisu do ewidencji, w zakresie indywidualnie świadczonej naprawy pojazdów samochodowych ich nie spełnia. W tym zakresie ustalenia organu również w oparciu o finansowe rozliczenie za 2010r. działalności gospodarczej podatkiem w formie ryczałtu odprowadzanym na rzecz Skarbu Państwa w wysokości [...] zł. uzasadniało stanowisko organu co do oceny korzystności prowadzenia takiej działalności w świetle przesłanki uzasadniającej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w oparciu o wskazany wyżej przepis. W tym zakresie również i cudzoziemiec ustaleń tych zasadniczo nie kwestionował. W odwołaniu natomiast od decyzji organu I instancji ( dołączonym do niego załączniku uprzednio skierowanym do Wojewody ) wskazywał bowiem, że o ile "korzystności" prowadzonej przez niego działalności organ nie weźmie pod uwagę, w sprawie znajdują się dokumenty pozwalające na pozytywne rozpoznanie jego wniosku, takie jak umowa o pracę, dokument ubezpieczenia zdrowotnego, dokument pozwalający, zdaniem cudzoziemca na wykonywanie pracy bez zezwolenia, umowa najmu i dowód zameldowania oraz zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach. W ślad za złożonym odwołaniem pismem [...] maja 2011r. skarżący złożył zezwolenie na pracę wydane przez Wojewodę [...] ważne od [...] maja 2011r. do [...] maja 2012r. - zezwalające na wykonywanie przez niego pracy w Piekarni F. w W. na stanowisku elektryka samochodów firmowych. Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2011r., stanowiącym również odpowiedź na wezwanie organu o potwierdzenie, czy wyłączną przesłanką do ubiegania się udzielenie zezwolenia jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej oraz o złożenie stosownej dokumentacji o uzyskiwanych dochodach, ubezpieczeniu i zezwolenia na pracę, cudzoziemiec złożył żądaną dokumentację dotyczącą dochodów uzyskiwanych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, potwierdzenie posiadanego ubezpieczenia społecznego z tytułu tej działalności oraz pracy w piekarni. W piśmie tym wskazał jednocześnie by sprawa rozpoznana została nie tylko z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą ale też jego pracę w piekarni jako elektromechanika samochodowego ( k .43 akt adm.). Mimo powyższego wniosku cudzoziemca, organ jako podstawę ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie przyjął wyłącznie przesłankę, o której mowa w art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tj. prowadzenie działalności gospodarczej, tym samym ograniczając zakres prowadzonego postępowania, pomijając okoliczność, że skarżący posiada zezwolenie na pracę, na które się powołuje. W świetle zebranych w sprawie dowodów i wniosku skarżącego, w ocenie Sądu uzasadnione stało się rozpoznanie jego sprawy również w świetle art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Postępowanie organu w tym zakresie pomijające stosowny wniosek cudzoziemca było zatem nieprawidłowe, a zaskarżona decyzja podjęta z naruszeniem zasady praworządności określonej art. 7 kpa. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że również, że w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony stosuje się także art. 7 k.p.a., wyrażający naczelną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej. LEX nr 258276. pamiętając, iż jej realizację zapewnia w szczególności obowiązek organu wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. Przepis ten wymaga od organu podjęcia ciągu czynności procesowych mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Na podstawie tej regulacji prawnej organ administracji publicznej ma obowiązek zebrać dowody dotyczące wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy winien zaś dokonać w oparciu o przepisy prawa materialnego, będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie podkreśla się wagę zebrania całego materiału dowodowego. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a. W literaturze przedmiotu wyjaśnia się, iż zasada ta polega na tym, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, to jest zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny. Kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów organ administracji publicznej powinien więc poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena ta winna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania, opierając się przy tym na przekonywających podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu. Niewątpliwie w toku postępowania polegającego na rozpoznaniu wniosku skarżącego w ograniczonym przez organ do wskazanej jako podstawy prawnej żądania przesłanki z art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania, w szczególności tych, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz działać w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy skoro przy rozpoznaniu odwołania cudzoziemca nie przeprowadzono w sprawie właściwego postępowania pod kątem ustalenia istnienia przesłanek udzielenia mu zgody na zamieszkanie na czas oznaczony. Rozważając natomiast przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia w oparciu o art. 53 b ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i wskazując, że skarżący również i tej przesłanki nie spełnia, co uzasadniało odmowę uwzględnienia jego wniosku organ odwoławczy de facto istotę sporu sprowadził do podniesionego przez cudzoziemca i szeroko uzasadnionego w toku postępowania przed Sądem zarzutu nieprawidłowo ustalonej jego sytuacji materialnej w zakresie posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu pozwalającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, o czym stanowi wspomniany przepis. Zgodnie z jego treścią cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w art. 53a ust. 1, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4; Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że zarzut skargi nieprawidłowo ustalonego stabilnego i regularnego źródła dochodu jest o tyle słuszny, o ile zarzuca nieuwzględnienie przez organ dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej, z uwagi na, jak przyjął Szef Urzędu, brak możliwości ich ustalenia z uwagi formę rozliczania tej działalności ( ryczałt ). Zdaniem Sądu przyjęty prawem sposób rozliczania się podatnika z fiskusem nie uzasadnia przyjęcia, jak uznał to organ w z zaskarżonej decyzji, iż nie umożliwia on ustalenie tego dochodu. Osoba prowadząca działalność gospodarczą i odprowadzająca zryczałtowany podatek dochodowy od osiąganych przychodów jest obowiązana rejestrować zestawienia kosztów prowadzonej działalności. Tym samym wskazując wysokość przychodów oraz ponoszonych kosztów można ustalić jaki był przeciętny, miesięczny dochód cudzoziemca z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Sam skarżący wskazuje, że po odliczeniu kosztów prowadzonej działalności jest to kwota ok. [...] zł. miesięcznie. Dla ustalenia stabilnego i regularnego źródła dochodu, o jakim mowa we wskazanym wyżej przepisie istotne jest i konieczne uwzględnienie dochodów uzyskiwanych przez cudzoziemca ze wszystkich legalnych źródeł pochodzenia, a zatem zarówno prowadzonej działalności gospodarczej jak i legalnie wykonywanej pracy. Zgodnie z art. 53 b ust 5 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm.). W przypadku osoby samotnej stanowi on obecnie kwotę 477 zł., a członka rodziny 351zł. Celem powyższej regulacji jest zabezpieczenie pokrycia kosztów utrzymania cudzoziemca w kraju bez konieczności ponoszenia ich przez państwo. Ustalając kryterium dochodowe dla cudzoziemca, organ w ocenie Sądu również nieprawidłowo przyjął, że jest on osobą samotną. Fakt, iż żona, jak wskazał zamieszkuje oddzielnie ze względu na wykonywaną pracę, a jedynie soboty i niedziele małżonkowie spędzają wspólnie nie uzasadniało uznania, że nie ponoszą oni wspólnie chociażby części, tych kosztów. Okoliczności te nie zostały wyjaśnione. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że przesłanka z art. 53b ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tj. wymóg posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu cudzoziemca nie jest samodzielną przesłanką, w oparciu o którą można uzyskać zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, a tak zdaje się rozumieć, zaskarżoną decyzję wnioskodawca. Warunek, o którym przepis ten stanowi, tj. stabilne i regularne źródło dochodu winien natomiast spełniać cudzoziemiec o którym mowa w art. art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, oraz w art. 53a ust. 1.pkt 1 lit b oraz pkt 2 i 4 , a zatem o ile zgodnie z art. 53ust 1 ustawy między innymi: 1.posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, bądź 2. prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Odmawiając udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie organ przyjął, że nie spełnia on warunku prowadzenia działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej w rozumieniu art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy, nie rozważył natomiast wniosku strony o udzielenie takiego zezwolenia w oparciu o art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy tj. posiadane zezwolenie na pracę. Rozpatrując sprawę ponownie organ winien przeprowadzić - w sposób dokładny i rzetelny - analizę zgromadzonego i uprzednio uzupełnionego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, kierując się przy tym dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W postępowaniu wyjaśniającym, prowadzonym z udziałem strony, organ winien w pierwszej kolejności zweryfikować podnoszone przez cudzoziemca w toku postępowania okoliczności w kontekście przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53 b ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.