V SA/Wa 227/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od nieopłaconych składek. 1. oddala skargę; 2. nakazuje Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz P. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu sądowego uiszczonego w dniu [...] grudnia 2009 r. wpisanego do rejestru opłat sądowych pod poz. [...]. W piśmie z [...] listopada 2008 r. P. P. wniósł o umorzenie odsetek od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zaległości powstały w okresie gdy stan jego zdrowia nie pozwalał na racjonalne myślenie. Wyjaśnił, iż obecnie stara się uporządkować swoje życie, jednak w okresie choroby powstały także inne zobowiązania, które pociągnęły za sobą wyroki sądowe nakazujące ich spłatę. Podkreślił, iż uzyskiwane przychody pozwalają tylko na spłatę zobowiązania wynikającego z wyroku i to też w minimalnym zakresie. Decyzją z [...] czerwca 2009 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych umorzył postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o umorzenie odsetek od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy za okres od stycznia do marca 1999 r. w łącznej wysokości [...] zł. Ponadto, przedmiotową decyzją Zakład odmówił umorzenia odsetek od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne własne oraz ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy w wysokości [...] zł. Po rozpoznaniu sprawy w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zakład decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, iż w przypadku wnioskodawcy nie zachodzi żadna z okoliczności pozwalających na uznanie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, którymi są także odsetki za zwłokę, a tym samym brak jest możliwości umorzenia przedmiotowych należności na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.); dalej: "u.s.u.s.". Niezależnie od powyższego wskazano, iż należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365); dalej: "rozporządzenie o umarzaniu składek" jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Analizując sprawę w aspekcie § 3 rozporządzenia o umarzaniu składek, wskazano, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwolił ustalić, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z matką – M. P., która jest na emeryturze i otrzymuje świadczenie emerytalne, które od [...] marca 2009 r. wynosi [...] zł brutto ([...] zł netto wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości [...] zł). Od [...] września 2008 r. skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na ¼ etatu w P. [...] [...] z wynagrodzeniem od marca 2009 r. w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto). Z dniem [...] maja 2009 r. wnioskodawca rozwiązał umowę o pracę za porozumieniem stron. Natomiast w dniu [...] sierpnia 2009 r. zawarł umowę na wykonanie dzieła za kwotę [...] zł dla P. [...] [...] do [...] stycznia 2010 r. Organ wskazał, iż wynagrodzenie skarżącego z zawartych umów o dzieło w okresie od stycznia do października 2008 r. kształtowało się od [...] zł brutto do [...] zł brutto. Ustalono, iż z danych zawartych w Kompleksowym Systemie Informatycznym Zakładu wynika, że od [...] maja 2007 r. wnioskodawca został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego przez [...] [...] [...] w L. jako student [...]. Wskazano, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w kwestionariuszu o możliwościach płatniczych płatnika składek z [...] września 2009 r. skarżący zawarł informację, że w 2009 r. kończy studia i nie przysługuje już mu stypendium naukowe, które było bezpośrednio przekazywane na pokrycie równowartości czesnego. Organ stwierdził, iż z dostarczonych przez stronę dokumentów wynika, że wszelkiego rodzaju opłaty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego uiszczane są dość regularnie. Ponadto we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca oświadczył, że miesięcznie pokrywa wydatki w łącznej wysokości 700,00 zł, które związane są z pobytem na studiach, z częściowym pokrywaniem opłat za lokal nr [...] przy ul. M. w W., zakupem lekarstw dla matki jak i codziennym utrzymaniem oraz zakupem artykułów i oprzyrządowania do pracy. Nie dostarczył jednak żadnych dokumentów potwierdzających ww. informacje. Dodatkowo, w ocenie organu, umowa o dzieło zawarta w dniu [...] sierpnia 2009 r. wskazuje, że do wykonania dzieła dla P. [...] [...] powierzone zostały skarżącemu materiały, narzędzia i lokal. Zakład zauważył, iż z analizy dokumentów wynika także, że oprócz zadłużenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych skarżący posiada również zadłużenie w Urzędzie Skarbowym [...] oraz wobec S. Sp. z o.o. Zgodnie z informacją zawartą we wniosku o umorzenie odsetek jest w trakcie spłaty jednego z nich. W ocenie organu, dokonanej na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania dokumentów, należy stwierdzić, iż regulowanie obciążających wnioskodawcę, a wynikających z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zobowiązań publicznoprawnych będzie pewnym utrudnieniem w zaspokajaniu potrzeb skarżącego i matki. Organ wyjaśnił, iż norma zawarta w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. uprawnia jednak do uznaniowego wyrażenia zgody na umorzenie należności z tytułu składek. Nie oznacza to jednak pełnej dowolności przy rozstrzyganiu wniosku, bowiem wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia, należy mieć na uwadze nie tylko dbałość o ważny interes strony, ale także fakt, że umorzenie jest nadzwyczajną formą wygaśnięcia wymagalnych należności z tytułu składek, będącą odstępstwem od zasady równego traktowania wszystkich ubezpieczonych wynikającej z art. 2a u.s.u.s. W skardze na powyższą decyzję P. P. wniósł o jej uchylenie. Decyzji Zakładu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia o umarzaniu składek w związku z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy. Ponadto, zarzucił obrazę przepisów postępowania poprzez naruszenie i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na nie wyjaśnienie, na jakiej podstawie organ przyjął, że nie zachodzą przesłanki wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia o umarzaniu składek. W ocenie skarżącego, organ nie uczynił zadość ciążącym na nim obowiązkom, bowiem w uzasadnieniu negatywnej dla wnioskującego decyzji, powinno znaleźć się omówienie kwestii istnienia bądź nieistnienia uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 11 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli oraz niewyjaśnienie stronie przesłanek, którymi organ I instancji kierował się przy wydawaniu decyzji. Zaznaczył, iż organ prawdopodobnie nie rozważył jaką rzeczywiście kwotą dysponuje (wysokość osiąganych przez wnioskodawcę dochodów pomniejszona o wielkość stałych obciążeń, ani czy jest w stanie zaspokajać potrzeby niezbędne do swojej egzystencji). W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o oddalenie skargi, powołując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, a więc badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności, tak z przepisami k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w u.s.u.s. oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził istotnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. – należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego przepisu. Wyliczenie zawarte w powołanym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia powstałego wobec Zakładu zadłużenia. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje bowiem na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku "mogą być one umorzone". Takie stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285), w której Sąd ten wskazał, że "(...) Przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone.". Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 u.s.u.s. pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec skarżącego. Tak więc z uwagi na powyższe okoliczności, prawidłowo ustalono, iż w stosunku do skarżącego nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji, że brak było prawnej możliwości umorzenia zadłużenia w oparciu o to kryterium. Należy w powyższym kontekście wskazać, iż przedłożone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z [...] stycznia 2009 r. umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku S. Sp. z o.o. w W. przeciwko P. P. (k. 39 akt sądowych), nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela bowiem poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 336 i powołane tam orzecznictwo), że naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania wymaga podzielenia przesłanek wznowienia na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 6 k.p.a.) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup stanowi podstawę do uchylenia decyzji z omawianej tu przyczyny. Należy zauważyć, iż pismem z [...] listopada 2009 r. skarżący został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (k. 34a tom II akt adm.). Wnioskodawca skorzystał z uprawnienia i w dniu [...] listopada 2009 r. oświadczył, że zapoznał się ze złożoną przez siebie dokumentacją niezbędną do rozpatrzenia przez Zakład wniosku o umorzenie należności z tytułu składek. W związku z powyższym oświadczył, że nie wnosi żadnych zastrzeżeń co do zebranych dowodów i materiałów (k. 34c tom II akt adm.). Podkreślenia wymaga również, iż w pouczeniu złożonego przez skarżącego w dniu [...] września 2009 r. kwestionariusza o możliwościach płatniczych płatnika składek, którego formularz został przesłany wnioskodawcy przy piśmie z [...] lipca 2009 r., Zakład poinformował stronę o możliwości składania dodatkowych dokumentów i wyjaśnień przed dniem wydania decyzji (k. 7 tom II akt adm.). Z kolei w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 ust. 1 rozporządzenia o umarzaniu składek. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Podkreślenia jednak wymaga, iż w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w związku z § 3 rozporządzenia o umarzaniu składek, także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Również i tu prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on, ale nie musi, umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności, oczywiście gdy inne względy ustawowe przemawiają przeciwko takiemu umorzeniu. Ponadto, należy podkreślić, że ustawodawca nałożył na zobowiązanego obowiązek wykazania, a więc udowodnienia okoliczności, o jakich mowa w rozporządzeniu. Pamiętać także należy, iż w przypadku, gdy ustawodawca daje organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy na zasadzie uznania, sądowa kontrola jego decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była mowa wyżej. Należy wskazać, iż sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, iż Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności. Nie zwalnia to jednak Sądu z obowiązku oceny, czy spełnione zostały przesłanki umorzenia. Mimo, iż pogląd ten został wyrażony przez Sąd Najwyższy na gruncie prawa podatkowego (por. wyrok z 8 listopada 1996 r. sygn. akt III RN 24/96), to pozostaje on aktualny także w odniesieniu do problematyki umarzania składek na ZUS na gruncie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak swobody decyzji dla organu administracji i - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 3118/01 (POP 2004/4/77) - ograniczone jest dyrektywami wyboru sformułowanymi, tak w ustawie, jak i rozporządzeniu. Zaznaczyć również należy, iż uznaniowość decyzji musi każdorazowo zachowywać proporcje pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony. Sąd stanął na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone. Zakład w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czemu dał wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyraźnie wskazał konkretne okoliczności faktyczne, jakie złożyły się na odmowę umorzenia należności. Organ ustosunkował się przy tym do zebranych dowodów i argumentów przedstawionych przez skarżącego w stopniu wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Zakład wskazał, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z matką. Matka wnioskodawcy – M. P. jest na emeryturze i otrzymuje świadczenie emerytalne, które od [...] marca 2009 r. wynosi [...] zł brutto. Wyjaśniono, iż od [...] września 2008 r. skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na ¼ etatu w P. [...] [...] z wynagrodzeniem od marca 2009 r. w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto). Wskazano, iż z dniem [...] maja 2009 r. wnioskodawca rozwiązał umowę o pracę za porozumieniem stron. Natomiast w dniu [...] sierpnia 2009 r. skarżący zawarł umowę na wykonanie dzieła za kwotę [...] zł dla P. [...] [...] do [...] stycznia 2010 r. Zakład wskazał, iż wynagrodzenie wnioskodawcy z zawartych umów o dzieło w okresie stycznia do października 2008 r. kształtowało się od [...] zł brutto do [...] zł brutto. Za niezasadny uznać należy zarzut braku rozważań w przedmiocie rzeczywistej kwoty pozostającej w dyspozycji skarżącego, po uwzględnieniu stałych obciążeń. Organ wyjaśnił bowiem, iż z dostarczonych przez skarżącego dokumentów wynika, że wszelkiego rodzaju opłaty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego uiszczane są dość regularnie. Wskazano, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca oświadczył, że miesięcznie pokrywa wydatki w łącznej wysokości 700,00 zł, które związane są z pobytem na studiach, z częściowym pokrywaniem opłat za lokal nr [...] przy ul. M. w W., zakupem lekarstw dla matki, jak i codziennym utrzymaniem oraz zakupem artykułów i oprzyrządowania do pracy. Błędny jest także zarzut braku rozważenia przez organ § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia o umarzaniu składek. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w powyższym zakresie organ wskazał, iż skarżący przedstawił zaświadczenie, w którym stwierdzono, iż uczestniczył w zajęciach psychoterapeutycznych, a obecnie korzysta z sesji indywidualnych raz w miesiącu. Zakład wyjaśnił, iż wnioskodawca nie przedstawił innych dokumentów, które by stwierdzały przeciwwskazania do jakiejkolwiek pracy bądź do jej ograniczenia w pewnym zakresie. Skarżący nie wykazał zatem, iż stan jego zdrowia pozbawia go możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego, zasady zaufania obywateli do organów państwa, czy też zasady przekonywania. Wydając rozstrzygniecie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Dodatkowo wskazać należy, iż każda zmiana okoliczności faktycznych, w szczególności sytuacji majątkowej, rodzinnej lub zdrowotnej osoby zobowiązanej, może być zawsze podstawą do ponownego wystąpienia z ponownym wnioskiem o umorzenie zaległości, bowiem odmowa ich umorzenia nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej i - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2000 r. sygn. akt III SA 398-399/99 - zobowiązany do uiszczenia zaległości może występować o jej umorzenie tak długo, jak długo zaległość ta istnieje, zwłaszcza zaś jeśli jego sytuacja ulegnie pogorszeniu. Aczkolwiek pogląd ten wypowiedziano w oparciu o przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, to jednak jest on w pełni aktualny także na gruncie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podjęte rozstrzygnięcie nie wykraczało poza ramy uznania administracyjnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na nadpłacenie przez skarżącego należnego wpisu o kwotę 200 zł, zarządzono zwrot tej kwoty z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 225 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.