V SA/Wa 2278/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany; 1. Oddala skargę; 2. Zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. D., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga K. I. (dalej: skarżący) na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2011 r., [...] orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: K. I., obywatel F., narodowości [...],[...] listopada 2009 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Oświadczył, że w kraju pochodzenia był poddawany przemocy psychicznej ze strony pracowników [...], którzy robili przeszukania, straszyli i ubliżali. Wyjaśnił, że w 2006 roku został zabrany jego ojciec i do tej pory nie ma po nim śladu. Wyjechał do [...], gdyż bał się, że zabiorą go tak jak ojca. Podał, że słyszał od swojej matki, że podczas jego nieobecności do domu w miejscowości C. przyszli funkcjonariusze [...] i go szukali, gdyż ukończył 18 lat. Z wniosku wynika także, że cudzoziemiec nie był nigdy zatrzymany, aresztowany ani skazany wyrokiem sądu, nie brał także udziału w działaniach wojennych oraz nie wskazywał na przynależność do partii politycznej lub jakiejkolwiek organizacji. Na zakończenie przesłuchania cudzoziemiec zeznał, że nie czuję się prześladowany w [...] i może tam w miarę normalnie żyć. Na terytorium Polski przebywa również matka wnioskodawcy M. I., która także złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie statusu uchodźcy. W swoim wniosku podała, że opuściła kraj pochodzenia w obawie o bezpieczeństwo swoich dzieci, w [...] r. został porwany jej mąż K. I., a wcześnie w [...] r. szwagier L. I. Obecnie ich dane widnieją na liście osób zaginionych. Źródłem problemów jej bliskich jest pokrewieństwo z [...]. Z zeznań wynikało również, że rodzina jej męża szukała pomocy w poszukiwaniu jej męża i szwagra nie tylko w prokuraturze [...], ale skierowała także za pośrednictwem organizacji [...] z siedzibą w M. skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Cudzoziemka oświadczyła, iż [...] r. jej dom był celem najścia zamaskowanych funkcjonariuszy siłowych, którzy szukali jej syna K. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r., zwanej dalej Konwencją oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r., zwanego dalej Protokołem (Dz. U. z 1991 r. nr 119 poz. 515 i 517), odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że skarżący nie podał wiarygodnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja. Wnioskodawca nie wykazał zasadności swojej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U., Nr 128, poz. 1176 ze zm.), zwanej dalej ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Szef Urzędu wskazał, że cudzoziemiec podając zasadnicze okoliczności związane z wyjazdem powołał się na jedno najście funkcjonariuszy struktur siłowych w 2009r., którzy mieli na celu zatrzymanie jego osoby, jednakże jak podkreślił organ rozpatrujący sprawę powyższe zeznania są niewiarygodne, gdyż ani wnioskodawca ani jego matka nie wykazali, aby to zdarzenie miało miejsce. Organ I instancji podkreślił, że pozostałe powody jego wyjazdu z kraju pochodzenia są tożsame z zeznaniami jego matki. Co uzasadnia, jak podał Szefa Urzędu dokonanie analizy okoliczności wyjazdu cudzoziemca w odniesieniu do zeznań matki. Organ rozpatrujący wniosek, wskazał ponadto, że pokrewieństwo z [...] w indywidualnej sytuacji wnioskodawcy i jego matki nie jest przesłanką do nadania im z tego tytułu statusu uchodźcy, szczególnie wobec faktu, że został on zabity w [...]r., a oprócz niego nikt w ich rodzinie nie prowadził działalności sprzecznej z polityką państwa. Zdaniem organu, jeśli chodzi o przeszukiwanie ich domu w [...]r. było to działanie operacyjne, przeprowadzone wówczas w większości domostw w zamieszkiwanej przez nich wsi, nie mających na celu prześladowania cudzoziemców. W opinii Szef Urzędu, gdyby wnioskodawcy byli rzeczywiście przedmiotem tych działań, a struktury siłowe podejrzewałby ich o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, to z pewnością zostaliby zatrzymani. Jak podkreślił organ I instancji, brak jest związku pomiędzy wskazanymi zdarzeniami a wyjazdem strony w [...]r., nie wynika też z materiału dowodowego, aby cudzoziemiec był traktowany jak osoba podejrzana bądź prześladowana w związku z porwaniami krewnych lub działalnością wujka [...]. Ważnym jest podkreślenia, jak uznał Szef Urzędu, że władze [...] wydały wnioskodawcy dokument podróży, a następnie nie utrudniały mu wyjazdu za granicę, a to oznacza, że nie był on poszukiwany, ani też właściwe organy nie prowadziły przeciwko niemu żadnego postępowania skutkującego negatywnymi konsekwencjami dla jego osoby. Następnie organ pierwszej instancji dokonał ustalenia, że skarżący nie spełnia przesłanek koniecznych na podstawie art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony do nadania jej ochrony uzupełniającej, jak również, że nie zachodzą wobec niej przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany w rozumieniu art. 97 ust 1 pkt 1 i 1a cytowanej ustawy. Odnośnie przesłanek udzielenia pobytu tolerowanego, organ pierwszej instancji podkreślił, między innymi, że sama możliwość wystąpienia zagrożenia przewidzianego w art. 97 ust 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony nie jest wystarczająca, a wnioskodawca nie wykazał indywidualnych, realnych przesłanek do zaistnienia takich zagrożeń wobec niego. Organ I instancji odniósł się do aktualnej sytuacji w [...] i wskazał, że w dalszym ciągu w [...] mamy do czynienia z częstym naruszaniem praw człowieka. Według opinii Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2010r. aktualnie największym problemem w [...] są bezprawne zatrzymywania cywili przez organy porządku publicznego, a także wzrost przestępczości oraz działania ekstremistów. Szef Urzędu podkreślił, że wnioskodawca ma możliwość zamieszkania w innej części [...], gdyż w wielu miastach [...] zamieszkują [...]. Szef Urzędu wskazał ponadto, że nie zachodzą w stosunku do wnioskodawcy przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, cudzoziemiec nie wskazał realnych przesłanek by jego prawo do życia było zagrożone ze strony władz [...]. Rozpatrując odwołanie skarżącego, Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] sierpnia 2011r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący w trakcie prowadzonego postępowania nie przedstawił żadnych wiarygodnych okoliczności wskazujących na to, że był prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja. Analizując okoliczności sprawy Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że władze państwowe nie podejmowały wobec skarżącego i jego matki działań krzywdzących na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Również z zeznań cudzoziemca nie wynika, by mógł być on narażony na prześladowania ze strony władz, bądź też innych podmiotów z powodów wymienionych w Konwencji. W tej sytuacji Rada do Sprawa Uchodźców uznała, że odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jemu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Organ II instancji wyjaśnił, że art. 15 ww. ustawy wymaga oceny, po pierwsze, zindywidualizowanej sytuacji w której znajduje się cudzoziemiec, oraz po drugie, oceny sytuacji w kraju pochodzenia w konkretnym kontekście możliwości narażenia tego cudzoziemca w przypadku jego powrotu do tego kraju na ryzyko doznania rzeczywistej krzywdy przez spełnienie przesłanek wymienionych w punktach 1-3 art. 15. Podkreślił, że w stosunku do cudzoziemca nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1) i 3) art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, gdyż nie jest on narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też w [...] nie mamy już obecnie do czynienia z sytuacją wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Rozważając przesłanki wymienione w art. 15 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, tj. rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, organ zauważył, że w [...] dochodzi do aktów, które noszą znamiona tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Niemniej jednak podkreślił, że samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania ochrony. Konieczne bowiem, jego zdaniem, jest wykazanie, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżący byłaby narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Organ odwoławczy wskazał także, że powyższe ustalenie miały również w pełni zastosowanie do przesłanek udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do kraju pochodzenia narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Ponadto organ podkreślił, iż wydalenie wnioskodawcy nie naruszy także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Pismem z [...] września 2011r. (data złożenia) skarżący złożył skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] sierpnia 2011r. wnosząc o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2011r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 14, art. 15 art. 34 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, - przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, a wynikających z art. 7 i art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwane dalej k.p.a. W uzasadnieniu skargi cudzoziemiec zarzucił przeprowadzonemu postępowaniu dowodowemu liczne braki. Jego zdaniem organ w niedostateczny sposób ustosunkował się do składanych wyjaśnień dotyczących m.in. [...] który był [...] i zginął w [...]r. Jak podkreślił autor skargi, z powodu działalności [...] szwagra cała rodzina była prześladowana w kraju pochodzenia, m.in. z tego powodu jego ojciec został porwany przez przedstawicieli władz państwowych, a w [...]r. zaginął brat ojca. Podniósł, że funkcjonariusze nachodzili go w domu i wypytywali matkę o miejsce jego pobytu, w związku z czym obawia się o życie swoje i całej rodziny. Jak podkreślił nie chce wracać do kraju pochodzenia, gdyż niechybnie czekają tam na niego prześladowania. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z [...] kwietnia 2012r. skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie poprzez artykuły prasowe z [...] i [...] kwietnia 2007r. w których wskazano, że [...] (brat ojca skarżącego) jest jednym z organizatorów zamachu, w którym zginął [...]. Ponadto skarżący wniósł o przesłuchanie świadka I. M. Autor pisma podkreślił także, że brak jest realnej alternatywy ucieczki wewnętrznej do innej części [...], ze względu na łatwość dalszego prześladowania takiej osoby nawet w innym regionie tego kraju. Pełnomocnik skarżącego pismem procesowym z [...] czerwca 2012r. podtrzymał dotychczasowe wnioski i twierdzenia skarżącego w pełnym zakresie, podsumował kluczowe aspekty sprawy i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - 80 K.p.a., poprzez wyprowadzenie z całokształtu materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających, a nadto sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, tj. wniosków, iż w przypadku skarżącego nie zachodzi uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, mimo że z całokształtu materiału dowodowego wynika, że obawa taka zachodzi, - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonanie jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, tj. z pominięciem materiału dowodowego wskazującego na istnienie uzasadnionej obawy skarżącego przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, - art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niesłuszne uznanie że to skarżący winien przedstawić materiał dowodowy uzasadniający wystąpienie przesłanek nadania statusu uchodźcy, podczas gdy obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie. Rezultatem naruszenia przepisów postępowania, jest jak podkreślił autor pisma jest błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez organ jako podstawa faktyczna zaskarżonej decyzji, który to błąd polega na przyjęciu, iż wobec skarżącego nie zachodzi uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. W opinii pełnomocnika skarżącego naruszenie przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych skutkowały naruszeniem prawa materialnego poprzez niezastosowanie przez organ art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i utrzymaniem decyzji niesłusznie odmawiającej nadania skarżącemu statusu uchodźcy mimo zaistnienia przesłanek obligujących organ do nadania takiego statusu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zdaniem Sądu sytuacja cudzoziemca winna być rozpatrywana z uwzględnieniem sytuacji jego matki M. I., skarga dotycząca jej decyzji została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalona wyrokiem z 11 maja 2012r. sygn. akt: V SA/Wa 2274/11. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego przepisu art. 13 ustawy udzielaniu cudzoziemcom ochrony nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Wymienione w art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały ten materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim wypowiedzi skarżącego, jego matki i dokumenty złożone przez skarżącego, w tym dotyczące: porwania jego ojca, działalności wujka, pismo dziadka strony do prokuratury w sprawie porwania jego syna, skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz inne materiały dotyczące kraju pochodzenia szczegółowo wymienione w uzasadnieniu pierwszej decyzji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. Sąd zauważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w przypadku skarżącego nie zachodzą ustawowe przesłanki uzasadniające nadanie statusu uchodźcy, udzielenie ochrony uzupełniającej, bądź udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Należy podkreślić, że organy obydwu instancji podkreśliły trudną sytuację skarżącego związaną z porwaniem jego ojca oraz działalnością wujka, co nie było kwestionowane. W tym miejscu należy podzielić twierdzenia organów orzekających w przedmiotowej sprawie, że skarżący nie wykazał swojej zindywidualizowanej obawy, gdyż nie był obiektem zainteresowania władz kraju pochodzenia z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy lub objęcia ochroną uzupełniającą lub udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Skarżący nie doświadczył żadnych form prześladowań w związku z pokrewieństwem z S. E. Nie był zatrzymany, jedynie powołał się na jedno poszukiwanie przez funkcjonariuszy [...]. Zgodzić się również należy z Radą do Spraw Uchodźców, że oświadczenie skarżącego jest mało wiarygodne. Zarówno bowiem syn, jak i jego matka nie informowali o tym wydarzeniu we wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Poza tym nawet gdyby uznać, że fakt ten miał miejsce, to jednorazowy incydent, z udziałem przedstawicieli sił bezpieczeństwa, nie może być podstawą do stwierdzenia, że cudzoziemcowi grozi prześladowanie. Prawidłowo w tym kontekście organ podniósł, że od czasu zaginięcia ojca w [...] r. skarżący nie był poddawany żadnym formom prześladowań ze strony władz [...]. Reasumując ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikają okoliczności, które potwierdzałyby, że władze państwowe podejmowały wobec skarżącego i jej matki działania ich krzywdzące na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Przedstawione w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego dokumenty dotyczyły sytuacji, które miała miejsce w kraju pochodzenia wiele lat wcześniej, przed wyjazdem skarżącego i jego matki, zatem nie mają związku z ich wyjazdem z kraju pochodzenia. Wskazać należy, że cudzoziemiec otrzymał paszport od władz [...] i bez utrudnień opuścił kraj pochodzenia. Uzasadniona obawa przed prześladowaniem nie wynika z oświadczeń skarżącego, który podkreślił na koniec przesłuchania, że nie czuje się on w żaden sposób prześladowany i może w kraju pochodzenia w miarę normalnie żyć. Mając powyższe na uwadze odmowa nadania statusu uchodźcy była w pełni uzasadniona. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W tym kontekście zasadnie wywiodły, iż brak jest podstaw do przyjęcia, aby po powrocie do F. groziła jemu kara śmierci lub wykonanie egzekucji albo żeby ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację mógł być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że skarżący bez żadnych przeszkód opuścił kraj pochodzenia, trudno też zgodzić się ze skarżącym, który wskazał, że nie ma realnej alternatywnej ucieczki wewnętrznej do innej części [...], ze względu na łatwość dalszego prześladowania takiej osoby w innym regionie kraju. Zdaniem Sądu brak jest przesłanek by skarżący był narażony na prześladowania ze strony władz rosyjskich, gdyż w innej sytuacji nie otrzymałby paszportu i nie opuściłby bez przeszkód kraju pochodzenia. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ II instancji zasadnie, w ocenie Sądu, stwierdził (podzielając pogląd organu I instancji), iż w przypadku skarżącego nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że ze względu na swoje działania byłaby w konsekwencji wydalenia do F. R. narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Sama bowiem możliwość zaistnienia rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń, o których mowa w powyższym artykule, nie jest wystarczająca. Skarżący w toku postępowania administracyjnego istnienia takich realnych przesłanek nie wykazał, zaś przesłanki na jakie się powoływał, nie mogą zostać zakwalifikowane jako podstawa do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 8 art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z [...]. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Analizując prowadzone przez Radę do Spraw Uchodźców postępowanie odwoławcze stwierdzić należy, iż dokonana na jego podstawie ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest prawidłowa. W przedmiotowej sprawie składane zeznania nie uzasadniły nadania statusu uchodźcy lub udzielenia jednej z form ochrony międzynarodowej dla skarżącego. Organy rozpatrywały sprawę miały na uwadze także materiał dowodowy zebrany w sprawie M. I. odnosząc się wnikliwie do ustaleń tam poczynionych. Odnośnie zarzutów skarżącego zawartych w skardze należy podnieść, że wbrew jego twierdzeniom Rada nie skupiła się tylko na ocenie jego wiarygodności. Rada do Spraw Uchodźców oprócz oceny wiarygodności cudzoziemca, a także zeznań jego matki dokonała szczegółowej analizy zeznań i dokumentów oraz na ich podstawie wywiodła określone negatywne dla skarżącego skutki prawne. Sama wiarygodność cudzoziemca w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy ma zasadnicze znaczenie, gdyż decyzja o nadanie statusu uchodźcy, wobec najczęściej braku stosownych dokumentów, musi siłą rzeczy opierać się na składanych przez wnioskodawców oświadczeniach, które konsekwentnie winny być spójne. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2012r. należy zauważyć że, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka I. M., bowiem art.106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), wyklucza prowadzenie dowodu z zeznań świadków przed sądem administracyjnym. Odnosząc się z kolei do wydruków ze stron internetowych artykułów prasowych z kwietnia 2007 r. należy zauważyć, że złożone artykuły zostały nadesłane w języku [...], bez urzędowego tłumaczenia (pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przedłużenie terminu do ich tłumaczenia, jednak brak ten nie został uzupełniony). Ponadto artykuły te dotyczą okoliczności, które miały miejsce w [...]r. i nie mogły mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Organ bowiem zasadnie wskazał, że skarżący, ani również jego matka od [...] r. (zaginięcie ojca skarżącego) do dnia wyjazdu z kraju pochodzenia nie byli w żaden sposób prześladowani przez władze [...]. Sąd nie podzielił również zarzutów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z [...] czerwca 2012r., gdyż w dużej mierze stanowiły one powtórzenie tych ujętych w skardze, do których Sąd już wyżej się odniósł. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.