V SA/Wa 2281/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2014r. sygn.akt V SA/Wa 2281/13 w sprawie ze skargi Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Pismem procesowym z dnia 26 maja 2014 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. sygn.akt V SA/Wa 2281/13. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że przygotowana przez pełnomocnika skarżącej skarga kasacyjna została wysłana przez pracownika I. N. za pośrednictwem operatora pocztowego DHL, o czym pełnomocnik przed i w chwili dokonania wysyłki nie miał wiedzy. Nie wydał on bowiem polecenia wysyłki za pośrednictwem kuriera ani w żadnej innej formie niż standardowo wykonywana wysyłka. We wniosku wskazano również, że wobec pracownika jak i kierownika sekretariatu wyciągnięto konsekwencje służbowe, udzielając im pisemnej kary nagany. Podkreślono, iż w Kancelarii każdego dnia dokonywana jest wysyłka kilkudziesięciu sztuk korespondencji i to za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., co jest formą podstawową. Odstępstwo od wysyłki korespondencji tym sposobem następuje tylko i wyłącznie na polecenie osoby merytorycznie odpowiedzialnej za dane pismo. Co do wysyłki przedmiotowej skargi kasacyjnej takie polecenie nie zostało wydane. Wobec powyższego nie można przypisać winy pełnomocnikowi strony skarżącej i zarzucić jakiekolwiek uchybienie w podejmowanych przez niego czynnościach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Według art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W literaturze oraz orzecznictwie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto strona odpowiada za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., FZ 93/04 niepubl, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260) W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zaprezentowana argumentacja jest całkowicie chybiona. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż winę ponosi pracownik dokonujący wysyłki a nie zaś profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącą przed sądem wskazuje jedynie, iż nie dochowano należytej staranności w prowadzeniu sprawy. Błąd popełniony przez pracownika poprzez wysłanie korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego DHL a nie Poczty Polskiej S.A. w żadnym razie nie może spełnić przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Powyższego stwierdzenia nie zmienia także wyciągnięcie konsekwencji służbowych wobec pracowników. To profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącą ma obowiązek dochowania należytej staranności w prowadzeniu sprawy i korzystając z pomocy innych osób winien szczególnie mieć to na uwadze. Innymi słowy, jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Do takich niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód, niezależnych od strony, nie można jednakże zaliczyć błędu pracownika. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie może bowiem stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Skarżącej, jak sama wskazuje, znane jest orzecznictwo, zgodnie z którym niezachowanie należytej staranności przez pracownika strony bądź osobę, której powierzyła ona stosowne obowiązki pociąga również konsekwencje dla niej samej i nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Skarżąca nie wykazała także, że nie było możliwości, aby zapobiec naruszeniu tych obowiązków. W świetle powyższego, nie uznano przedstawionych przez skarżącą okoliczności, jako nie dających się usunąć przeszkód uniemożliwiających wniesienie skargi kasacyjnej w terminie. Były one skutkiem zaniedbania działań pełnomocnika skarżącej, którego obowiązkiem było nadzorowanie pracy osoby wyznaczonej do wysyłki korespondencji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.