V SA/Wa 2285/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w P. na informację Ministra Gospodarki zawartą w piśmie z dnia ... września 2013 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę B. Spółka z o.o. w P. wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pn. "...". Pismem z dnia ... lipca 2013 r. Instytucja Wdrażająca (IW) poinformowała Wnioskodawcę o niezakwalifikowaniu projektu do wsparcia z uwagi ma niespełnienie kryteriów merytorycznych: - Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, - Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. W dniu ... lipca 2013 r. Wnioskodawca złożył protest. W wyniku dokonanej autokontroli oceny merytorycznej wniosku, IW podtrzymała negatywny wynik oceny wniosku. Następnie zgodnie z procedurą protest został przesłany do Ministerstwa Gospodarki pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej (IP). W wyniku rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu podkreślono, że w ramach procedury odwoławczej dokonano (z udziałem eksperta) weryfikacji wniosku o dofinansowanie. IP przypomniała, iż IW stwierdziła, że technologia zaproponowana przez spółkę jest rozwiązaniem zawartym w oprogramowaniu sterującym platformy oferującej usługi hostingu, publicznej chmury obliczeniowej oraz przechowywania danych. Zdaniem IW rozwiązania informatyczne oraz oprogramowanie są utworami chronionymi na gruncie prawa autorskiego, a nie na gruncie prawa własności przemysłowej, z tego też względu technologia nie ma postaci wymaganej Ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Jednocześnie IW stwierdziła, że technologia opisywana w projekcie w momencie aplikowania nie była opracowana i gotowa do wdrożenia, gdyż zgodnie z treścią dokumentacji aplikacyjnej, jej wytworzenie nastąpi poprzez zlecenie zewnętrznemu podmiotowi napisania programu na podstawie wytycznych Wnioskodawcy. IP podniosła, że Wnioskodawca w proteście zarzuca, że projekt dotyczy technologii opartej na wynalazku. Wskazuje, że Ustawa nie preferuje żadnej z postaci nowej technologii, tym samym jeśli rozwiązanie ma postać prawa własności przemysłowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej to jest nową technologią w rozumieniu Ustawy. Zdaniem Wnioskodawcy, wynalazek, na którym opiera się zgłoszona w projekcie technologia, w momencie składania wniosku był nieopatentowaną wiedzą techniczną, lecz został zgłoszony do uzyskania patentu. W opinii IP, należy zgodzić się z twierdzeniem Wnioskodawcy, że żadna z postaci nowej technologii, która została wskazana w Ustawie, nie jest preferowana. Powyższe nie wpływa jednak na ocenę projektu, gdyż zarzut IW nie był związany z wyborem postaci technologii spośród tych wskazanych w Ustawie. Odnosząc się do zgłoszenia patentowego, które obejmuje rozwiązanie zaprezentowane we Wniosku o dofinansowanie, w opinii IP należy stwierdzić, iż zgłoszenie nie przesądza o istnieniu zdolności patentowej. W tym celu konieczne jest przeprowadzenie badania przez Urząd Patentowy w ramach wstępnej oceny zdolności patentowej wynalazku, a następnie sporządzenie sprawozdania o stanie techniki, które potwierdzi powyższą zdolność. IP przypomniała, że Wnioskodawca wyjaśnia, iż rozwiązanie ma charakter techniczny i nie składa się wyłącznie z programu komputerowego. Wskazuje, iż mogą zostać opatentowane wynalazki wspomagane komputerowo, jako system w formie zaprogramowanego urządzenia, albo jako techniczny proces przeprowadzany przez takie urządzenie. Wnioskodawca jest zdania że: "Autonomiczna Jednostka obliczeniowa Chmury Obliczeniowej ... jest właściwie takim systemem, o którym nowa i nieoczywista kombinacja elementów sprzętowych i nieodzownego oprogramowania prowadzi do unikatowych funkcjonalności nadających się do przemysłowego stosowania." Odnosząc się do powyższego IP przywołała treść Opinii o nowej technologii, w której stwierdzono, że "Istota zgłoszonego do Urzędu Patentowego wynalazku, którym jest autonomiczna jednostka obliczeniowa w postaci zestawu wyposażenia teleinformatycznego i oprogramowania sterującego i przetwarzającego dane użytkowników (...), polega na tym, że ..." Przywołano również szczegółowy opis platformy ..., w ramach której znajdują się informacje: "Platforma ... to innowacyjna platforma informatyczna, której założenia i funkcjonalności, a także sposób ich uzyskania, zostały stworzone przez ekspertów firmy ...", "Aby jednak wdrożyć pomysł w życie należy zlecić wykonanie platformy zewnętrznej firmie programistycznej, której zadaniem będzie napisanie programu na podstawie wytycznych ...." Zdaniem IP z przytoczonych wyżej fragmentów wynika, iż przedmiotem wniosku jest rozwiązanie informatyczne w postaci kodu programistycznego (oprogramowania komputerowego). Potwierdzenie takiego rozumienia rozwiązania proponowanego przez Wnioskodawcę znajduje się w następujących fragmentach opinii • "Platforma będzie odpowiedzialna za optymalne przydzielanie zasobów sprzętowych (serwerów, macierzy, łącza itp.) do wymagań klientów", • "Klient, po zalogowaniu się do ..., będzie mógł określić zapotrzebowanie na dane zasoby w wymiarze ilościowym i czasowym." • "Platforma będzie widoczna dla niego jako portal internetowy dostępny przez Internet". IP podkreśliła jednocześnie, że Wnioskodawca we wniosku, jak i opiniujący w Opinii o nowej technologii nie wskazał na żadne aspekty technologiczne związane z tymi elementami systemu, które mogłyby być uznane za zgodne z zapisami art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy. Połączenia pomiędzy wymienionymi wyżej urządzeniami będą wykonywane na podstawie standardowych technik warstwy fizycznej, a funkcjonalność systemu płynie z możliwości i konfiguracji oprogramowania, a nie jakiejkolwiek innowacyjnej metody połączenia elementów. W wyniku analizy opisu planowanych do wdrożenia rozwiązań technicznych, w opinii IP fundamentem zgłoszonego przez Wnioskodawcę projektu są rozwiązania o charakterze informatycznym, czyli oprogramowanie komputerowe. Zauważono również, że Wnioskodawca nie zgadza się z oceną stwierdzającą, iż proponowane rozwiązanie nie stanowi technicznego know-how. W opinii IP, powyższa kwestia została jednak doprecyzowana zapisami Instrukcji wypełniania wniosku. Znajdują się tam wytyczne, według których: "Zgodnie z zawartą w ustawie definicja nowej technologii, dla potrzeb wdrażania działania 4.3 Kredyt technologiczny uznaje się, że nieopatentowana wiedza techniczna to know-how w jego aspekcie technicznym. Zatem zakres nowej technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej, która będzie przedmiotem wniosku o dofinansowanie w ramach działania 4.3 powinien być rozumiany jako techniczne know-how." Oprogramowanie jest bowiem rodzajem twórczości, gdzie dzieło, czyli program komputerowy jest zestawem znaków tworzących tzw. instrukcje, metody wymiany danych będących podstawą implementacji interfejsów oraz zasad (algorytmów) przetwarzania danych. Jako dzieło, oprogramowanie podlega prawnym regulacjom własnościowym, licencyjnym. Zatem oprogramowanie nie zawiera w sobie aspektów technicznych, tak jak nie zawierają ich inne utwory będące wytworem działalności twórczej. W opinii IP technika jest sferą działalności człowieka, której bazą teoretyczną są stosowane nauki przyrodnicze wymagające weryfikacji eksperymentalnej. Poza sferą techniki pozostają natomiast obszary działalności ludzkiej, których bazą teoretyczną są takie nauki jak matematyka, lingwistyka i programowanie wymagające wyłącznie weryfikacji logicznej. Jeśli wkład wynalazczy leży wyłącznie w obszarze nietechnicznym, rozwiązanie należy uznać za nieopatentowalne. Zatem planowane do wdrożenia rozwiązanie nie spełnia wymogów niezbędnych do uznania go za technologie w rozumieniu technicznego know-how, gdyż połączenia pomiędzy urządzeniami będą wykonane na podstawie standardowych technik warstwy fizycznej, a oprogramowanie pozbawione jest aspektów technicznych, które są wymagane zgodnie z definicją nowej technologii. W konsekwencji, nie spełnione zostają cele działania 4.3 POIG opisane w art. 2 ust. 1 pkt 9 Ustawy. Następnie IP odwołała się do art. 24 ustawy Prawo własności przemysłowej z którego wynika, że patenty są udzielane – bez względu na dziedzinę techniki – na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Zauważono również, że za wynalazki w rozumieniu art. 24 w/w ustawy nie uważa się w szczególności: 1) odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych; 2) wytworów o charakterze jedynie estetycznym; 3) planów, zasad i metod dotyczących działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gier; 4) wytworów, których niemożliwość wykorzystania może być wykazana w świetle powszechnie przyjętych i uznanych zasad nauki; 5) programów do maszyn cyfrowych; 6) przedstawienia informacji. Zdaniem IP Wnioskodawca błędnie zdefiniował planowane do wdrożenia rozwiązanie jako wynalazek, ponieważ ma ono charakter programów do maszyn cyfrowych. Odnosząc się do twierdzenia strony, że przy prowadzonej analizie powinna być brana pod uwagę metodyka badania zdolności patentowej IP wyraziła pogląd że gdyby przyjąć ten sposób rozumowania, to ochroną patentową objęte byłoby samo rozwiązanie chmury komputerowej lub każda z jej odmian. Nawet pobieżny przegląd rozwiązań tożsamych z przedmiotem Wniosku pozwala natomiast stwierdzić, iż systemy chmur komputerowych chronione są wyłącznie prawami autorskimi i obwarowane zapisami umów licencyjnych. Podkreślono również, że zgodnie z praktyką Urzędu Patentowego koniecznym warunkiem jest, aby rozwiązanie wykraczało poza użycie komputera jako środka przetwarzania danych i zawierało inne wskazówki, u podstaw których leży konkretny problem techniczny, koniecznym jest również, aby przy badaniu poziomu wynalazczego możliwa była ocena czy w rozwiązaniu występuje wkład w technikę uzasadniający patent. Techniczność (materialność) musi być obecna w rozwiązaniu, tym samym nie wystarczy jej obecność w problemie lub efektach. Przeprowadzając badania, Urząd Patentowy nie uznaje przedmiotu zgłoszenia za wynalazek, w szczególności, jeżeli stwierdzi, ze nie dotyczy on żadnego wytworu materialnego nadającego się do wykorzystania, określonego za pomocą cech technicznych odnoszących się do jego budowy lub składu ani określonego sposobu technicznego oddziaływania na materię, bądź nowego zastosowania substancji stanowiącej część stanu techniki. Tym samym, jeśli wkład do znanej wiedzy leży jedynie w programie komputerowym, wtedy przedmiot zgłoszenia nie jest patentowany niezależnie od formy, w jakiej podano go w zastrzeżeniach. W ocenie IP mając na uwadze, iż jedyny aspekt techniczny projektu dotyczy połączenia pomiędzy urządzeniami, które będą wykonane na podstawie standardowych technik warstwy fizycznej i nie stanowią tym samym nowości, rozwiązanie objęte projektem nie posiada postaci wymaganej Ustawą, z tego też względu projekt nie jest zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 Ustawy. Poza tym część rozwiązania, które może podlegać ochronie z tytułu praw autorskich nie posiada cech technicznych, z tego tez powodu zgodnie z przepisami dotyczącymi działania 4.3 POIG nie może stanowić nowej technologii w rozumieniu Ustawy. W opinii IP, informacja zawarta we Wniosku o dofinansowanie wskazuje, że należy zlecić wykonanie platformy zewnętrznej firmie programistycznej, której zadaniem będzie napisanie programu na podstawie wytycznych .... W ramach działania 4.3 POIG wsparciu podlegają jednak inwestycje dotyczące etapu wdrożenia technologii, tym samym, etap związany z jej opracowaniem musi być już zakończony. Jak wskazuje Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie: "Uzyskanie premii technologicznej na wdrożenie nowej technologii w tej postaci, wymaga potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości faktu posiadania nowej technologii." Jeśli Wnioskodawca posiada w formie utrwalonej jedynie założenia dotyczące nowej technologii, warunek określony w ww. Instrukcji pozostaje niespełniony. Mając na uwadze powyższe, IP uznała kryterium merytoryczne Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej za niespełnione. Odnosząc się do kryterium Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. IW stwierdziła, że Opinia o nowej technologii jest niezgodna z art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b Ustawy, który wskazuje, że Opinia musi zawierać m. in. "opis sposobu wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym". W opinii IP, nie można również uznać, iż IW dokonała wykładni rozszerzającej definicję wdrożenia technologii. W żaden bowiem sposób, uzasadnienie oceny nie wskazuje na elementy, które w sposób oczywisty nie wynikałyby z Ustawy. Zgodnie z Ustawą, kredyt technologiczny może zostać udzielony przedsiębiorcy na wdrożenie nowej technologii, stąd wskazanie w uzasadnieniu oceny, iż proces wdrożenia ma dotyczyć zakładu Wnioskodawcy jest oczywisty. Nie ma bowiem możliwości wsparcia wdrożenia technologii nie w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy. IP podkreśliła, że odwołując się do oceny przedstawienia okresu stosowania usługi, a nie technologii Wnioskodawca argumentuje, że dokumentacja wymaga jedynie stwierdzenia oraz ewentualnie wskazania okresu stosowania i źródeł informacji. Ponadto Wnioskodawca stwierdza, iż • "stoi na stanowisku, że w informacji zawartej w Opinii załączonej do wniosku o dofinansowanie znajdują się w wszystkie stwierdzenia, których wymagają dokumenty", • zgodnie z wymogami, podał okres, od jakiego technologia ta jest stosowana, powołując się na usługi firm ... i ... działające w oparciu o architekturę chmury". W opinii IP powyższe rodzi wątpliwość, czy opinia dotyczy okresu stosowania "technologii", jaką Wnioskodawca planuje wdrożyć w wyniku realizacji projektu, czy też dotyczy okresu dostępności usług, jakie mogą być świadczone w oparciu o tę "technologię". W opinii IP, nie ma również uzasadnienia, dlaczego punktem odniesienia dla Opiniodawcy oraz dla Wnioskodawcy są usługi wyłącznie firm ... i ... Dostarczona dokumentacja opisuje bowiem różne rozwiązania, w zależności od kontekstu wystąpienia pojęcia "chmura obliczeniowa". Samo pojęcie chmury obliczeniowej jest poza tym nieprecyzyjne. Przypomniano również, że w zawiadomieniu o odmowie przyznania premii technologicznej IW wskazała, iż koszty dotyczące systemu bezpieczeństwa pożarowego w kwocie ... PLN, stanowią koszty niekwalifikowane. Jednak w opinii IP, uznanie kosztów systemu bezpieczeństwa pożarowego za koszty niekwalifikowane, pozostaje bez wpływu na uznanie kryterium za spełnione, gdyż wartość kosztu nie przekroczyła 25% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem, co zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu umożliwia uznanie kryterium merytorycznego nr 2 za spełnione. W opinii IP, kryterium merytoryczne Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat nie zostało spełnione. Podsumowując, IP uznała kryteria merytoryczne: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologia w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat za niespełnione, a złożony protest za niezasadny. Rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia ... września 2013 r. zaskarżyła ... Sp. z o.o. w Poznaniu wnosząc o: I. uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu oraz wydanie zaskarżonej informacji zostały przeprowadzone w sposób naruszający prawo, i jednoczesne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki, II. zasądzenie od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: I. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że technologia będąca przedmiotem projektu skarżącej: 1) jest wyłącznie rozwiązaniem informatycznym w postaci kodu programistycznego, z którego to kodu wynikają wszystkie możliwości i funkcjonalności tej technologii 2) połączenia pomiędzy wymienionymi przez skarżącą we wniosku o dofinansowanie urządzeniami technicznymi będą wykonane według standardowych technik warstwy fizycznej oraz 3) brak jest jakichkolwiek aspektów technologicznych związanych z elementami tej technologii; II. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że technologia będąca przedmiotem projektu skarżącej nie znajduje się na etapie wdrożenia lecz dopiero na etapie opracowywania, który to etap nie jest zakończony; a w konsekwencji: III. naruszenie prawa materialnego – art. 2 ust. 1 pkt 9) w związku z art. 2 ust. 1 pkt. 6 i 4 b ustawy z dnia 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz w związku z art. 24 i art. 28 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że technologia będąca przedmiotem projektu skarżącej nie stanowi nowej technologii w rozumieniu ww. przepisów, to jest w szczególności nie stanowi A) technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej posiadającej zdolność patentową ani B) technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej tzw. technicznego know-how, co uniemożliwia przyznanie kredytu technologicznego na inwestycję technologiczną, podczas gdy technologia będąca przedmiotem projektu skarżącej stanowi nieopatentowaną wiedzę techniczną; IV. naruszenie przepisów prawa materialnego – pkt II tiret drugi w zakresie kryteriów merytorycznych Załącznika nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia tego kryterium merytorycznego (to jest projekt skarżącej nie jest zgodny z ustawą z dnia 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, co uzasadnia niezakwalifikowanie projektu, podczas gdy skarżąca kryterium to spełnia; a niezależnie od powyższego: V. naruszenie prawa materialnego – art. 5 ust. 3 pkt 1) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9) ustawy z dnia 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że skarżąca nie dołączyła do wniosku o dofinansowanie opinii sporządzonej zgodnie z wytycznymi ustawowymi, to jest A) opinia skarżącej nie zawiera prawidłowego opisu wdrożenia nowej technologii oraz B) opinia skarżącej nie zawiera prawidłowej informacji odnośnie okresu stosowania nowej technologii na świecie nie dłuższego niż 5 lat, podczas gdy skarżąca dołączyła do wniosku opinię sporządzoną zgodnie z wytycznymi ustawowymi, a w konsekwencji: VI. naruszenie przepisów prawa materialnego – pkt II tiret trzeci w zakresie kryteriów merytorycznych Załącznika nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia tego kryterium merytorycznego tzn. nie załączyła właściwej opinii co uzasadnia niezakwalifikowanie projektu podczas gdy skarżąca kryterium to spełnia. Sąd zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec tego, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu dokonana w oparciu o przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: u.z.p.p.r.) wskazać należy również że prawo do jej złożenia zagwarantowane zostało w przepisie art. 30 c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. zgodnie z którym po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego o której mowa w art. 30 b ust. 4 Wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy zgłoszone do dofinansowania w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka "Kredyt Technologiczny" przedsięwzięcie pn. "Wdrożenie innowacyjnej platformy ... w architekturze chmury obliczeniowej" odpowiada wymogom określonym w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116 z 2008 r. poz. 730 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy określenie inwestycja technologiczna oznacza inwestycję polegającą na: a) zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług albo b) wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Dla oceny skargi niezbędne będzie wyjaśnienie znaczenia dwóch kolejnych pojęć którymi operuje w/w. ustawa zdefiniowanych w jej art. 2 ust. 1 pkt 6 i 9, tym bardziej że skarga oprócz zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4b stawia także zarzut naruszenia obu w/w. przepisów. Otóż pod pojęciem "kredyt technologiczny" ustawa rozumie kredyt udzielany przedsiębiorcy przez bank kredytujący na realizację inwestycji technologicznej, który jest częściowo spłacany ze środków Funduszu Kredytu Technologicznego w formie premii technologicznej do wysokości i na warunkach określonych w ustawie. Z kolei "nowa technologia" to technologia w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług) lub nieopatentowanej wiedzy technicznej która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat. W tym miejscu nie od rzeczy będzie przypomnienie że ocena wniosku skarżącej dokonana Instytucję wdrażającą (IW) czyli Bank Gospodarstwa Krajowego oraz Instytucję pośredniczącą (IP) czyli Ministra Gospodarki była zbieżna. Podkreślenia wymaga również i to, że w ramach procedury odwoławczej dokonano weryfikacji wniosku z udziałem eksperta. W następstwie dokonanej oceny stwierdzono m.in. że dla platformy ... stanowiącej podstawę technologii skarżącej spółki stworzone zostały jedynie założenia i funkcjonalności, natomiast jej wytworzenie nastąpi poprzez zlecenie zewnętrznemu podmiotowi napisania programu na podstawie wytycznych. Zatem zdaniem sądu słusznie uznano, że gdyby uznać rozwiązanie wnioskodawcy za technologię to w momencie aplikowania nie była ona jeszcze opracowana i gotowa do wdrożenia, co oznacza iż nie można byłoby mówić w przypadku tego rozwiązania o nowej technologii w rozumieniu cytowanego wcześniej art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zauważyć należy iż przedmiotem wniosku jest de facto rozwiązanie informatyczne będące w istocie oprogramowaniem komputerowym, a wnioskodawca nie wskazuje na takie jego aspekty technologiczne, które mogłyby być uznane za odpowiadające wymogom przewidzianym w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. W związku z powyższym nie sposób uznać aby przy ocenie wniosku doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów art. 24 oraz 28 pkt 5 ustawy z dnia 30 marca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119/2003 poz. 1117 – tekst jedn.). Przepisy te stanowią, że: 1) Patenty są udzielane – bez względu na dziedzinę techniki – na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania (art. 24). 2) Za wynalazki w rozumieniu art. 24 nie uważa się w szczególności programów do maszyn cyfrowych. W ocenie tak organu (IP) jak i sądu powyższe przepisy nie mogły zostać naruszone w toku procedowania nad wnioskiem skarżącej albowiem bezzasadnie uznała ona, że planowane przez nią do wdrożenia rozwiązanie jest wynalazkiem podczas gdy w istocie ma ono charakter programu do maszyn cyfrowych w rozumieniu art. 28 pkt 5 ust. 3 w/w. ustawy co w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia należycie wykazano. Sąd stoi na stanowisku, że w postępowaniu przed organami (IW oraz IP) w sposób należyty oceniono także kluczowy dowód w sprawie a mianowicie opinie o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Przypomnieć bowiem trzeba, że wniosek o udzielenie kredytu technologicznego musi być poparty m. in. opinią sporządzoną przez podmiot wskazany w art. 5 ust. 3 pkt 1 w/w. ustawy stwierdzającą, że technologia która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią. Otóż zdaniem sądu organy w sposób przekonujący wykazały, że opinia ta nie przedstawia merytorycznego opisu sposobu wdrożenia technologii. Nie przesądza bowiem o jej wdrożeniu samo zamówienie a następnie nabycie i skonfigurowanie sprzętu. Opinia nie czyni zatem zadość wymaganiom jakie stawia art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b w/w. ustawy. Poza tym trafnie zwrócono uwagę na wątpliwość odnoszącą się do tego czy opinia dotyczy okresu stosowania "technologii" jaką wnioskodawca planuje wdrożyć w wyniku realizacji projektu, czy tez dotyczy okresu dostępności usług jakie mogą być świadczone w oparciu o tę "technologię". Zasadnie podkreślono również i to, że autor opinii bez należytego uzasadnienia wskazuje jako punkt odniesienia dla swoich ocen i wniosków usługi wyłącznie dwóch firm (... i ...). Niezależnie od tego o czym mowa IP w sposób właściwy wskazała na nieprecyzyjność pojęcia chmury obliczeniowej o którą chodzi we wniosku i przedstawiła w tej materii przekonujące argumenty które tut. Sąd podziela. Zważywszy na powyższe sąd uznaje w ślad za IP, że nie zostały spełnione przez skarżącą dwa kryteria merytoryczne a mianowicie: 1) Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3.POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. 2) Wnioskodawca uzyskał opinię sporządzona przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia która będzie wdrażana w wyniku inwestycji technologicznej jest nową technologią. Oznacza to iż zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Podstawą wyroku jest art. 30 c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r.