V SA/Wa 2285/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – asesor WSA Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 226, z późn. zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Gmina [...] wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od opisanej wyżej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie natomiast do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu albowiem został on wniesiony przez nieuprawniony do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], uchylającej decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wniosła Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza Miasta [...]. Oznacza to zatem, że sprzeciw został wniesiony przez podmiot, który jako organ wydał decyzję w pierwszej instancji. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że organ administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania sprawy w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. I OPS 2/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. W judykaturze podkreśla się, że wykluczenie gminy z kręgu stron postępowania administracyjnego, w którym organ wykonawczy gminy wydał decyzję w pierwszej instancji (jako wójt, burmistrz, prezydent miasta albo - w przypadku prezydentów miast na prawach powiatu - jako starosta) ma swoje uzasadnienie konstytucyjne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15, samorząd terytorialny jest częścią ustroju państwowego, a więc nie ma żadnego przeciwstawienia między nim a państwem. Nie ma on własnych i suwerennych zadań i praw, lecz wykonuje zadania państwa, które nie zostały zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla innych organów administracji publicznej (art. 163 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w tej uchwale, iż wypływająca z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP ochrona sądowa samodzielności jednostek samorządu terytorialnego nie wymaga zapewnienia tym jednostkom statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani też przyznania im prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, lecz sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Podstawowe znaczenie dla takiej regulacji prawnej ma tu fakt, że jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach ze stronami postępowania administracyjnego, o których prawach lub obowiązkach władczo rozstrzygają w pierwszej instancji. Dotyczy to również tych spraw, kiedy decyzja administracyjna wydawana przez organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi rozstrzygnięcie w przedmiocie stosunków cywilnoprawnych, których jednostka ta jest stroną. Oznacza to zatem, że posiadania interesu prawego nie można utożsamiać z obowiązkiem wykonywania przez organ samorządu terytorialnego jego ustawowych zadań, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma więc legitymacji skargowej do wniesienia skargi, czy też sprzeciwu, do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w takiej sprawie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Gmina [...], reprezentowana przez Burmistrza, który jako organ pierwszej instancji wydał decyzję administracyjną w sprawie, nie jest uprawniona do wniesienia sprzeciwu do sądu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2021 r. Nie działa ona bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych jej ustawowo kompetencji. Stroną postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2021 r. jest [...] w [...] S.A. i to ten podmiot był uprawniony do wniesienia sprzeciwu od przedmiotowej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., odrzucił sprzeciw jako niedopuszczalny.