V SA/Wa 2290/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - asesor WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 13 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na pismo Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych (Ministra Pracy i Polityki Społecznej) z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji prawnej; postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 18 lipca 2008 r. (data nadania) J. K. wniósł skargę -jak wskazał- "na decyzję Pełnomocnika Rządu i jego Biura do Spraw Osób Niepełnosprawnych", dotyczącą interpretacji przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92). W uzasadnieniu podał, że skarga dotyczy "postanowienia-decyzji" zawartej w piśmie z [...] stycznia 2008 r., [...] marca 2008 r. oraz z [...] lipca 2008 r. (to ostatnie pismo o nr [...]). Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż pisma wskazane przez skarżącego stanowią odpowiedź Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych na składane przez skarżącego pisma, począwszy od pisma z [...] grudnia 2007 r., o interpretację prawną art. 12a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem organu przedstawionym w pierwszym z ww. pism (tj. w piśmie z [...] stycznia 2008 r.), składał kolejne, domagając się w nich zmiany wykładni ww. przepisu prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zauważył, iż pisma Ministra Pracy i Polityki Społecznej – Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych skierowane do Pana J. K. (będące odpowiedziami na pisma zainteresowanego) zawierały wyjaśnienia w zakresie stosowania przepisu art. 12a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, i zostały dokonane stosownie do przepisu art. 34 ust. 3 tej ustawy. Pisma te nie są decyzjami w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Niedopuszczalność skargi wystąpi m.in. w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W ocenie Sądu ta właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozważając sprawę w tym zakresie przede wszystkim trzeba wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zakwestionowane w rozpoznawanej skardze pisma Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie należą do żadnej z wymienionych w § 2 art. 3, zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Pisma te, w tym pismo z [...] lipca 2008 r. (jako ostatnie z doręczonych skarżącemu), zostały wydane przez Biuro Pełnomocnika Rządu w ramach zadań do niego należących, tj. na podstawie art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tym przepisem Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych -wykonujący swoje zadania przy pomocy Biura- udziela informacji w sprawach z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych. Nie wydaje jednak w tym zakresie żadnych zaskarżalnych orzeczeń (takich jak decyzje czy postanowienia, na które służy zażalenie). Udziela jedynie pisemnych informacji prawnych, które w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Mają one jedynie na celu zapewnienie jednolitości w stosowaniu ww. ustawy o rehabilitacji i jak wskazano nie mogą być -na podstawie § 2 art. 3 p.p.s.a.- zwalczane skargą administracyjną. Również ustawa o rehabilitacji (...) nie przewiduje takiej możliwości, nie jest więc ustawą szczególną, o której mowa w cytowanym § 3 art. 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, tj. uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną jako wniesioną na pismo nie mogące być przedmiotem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ją w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.