V SA/Wa 2299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M. P. (dalej: skarżący lub strona) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości kary pieniężnej. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W wyniku kontroli drogowej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2012 r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości w wysokości 10.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.). Pismem z 22 stycznia 2014 r. skarżący zwrócił się z prośbą o umorzenie w całości ww. kary pieniężnej. We wniosku wskazał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej bowiem posiada niską emeryturę, której wysokości nie daje możliwości spłaty nałożonej kary pieniężnej. Ponadto wyjaśnił, że jest osobą w podeszłym wieku z problemami zdrowotnymi, co wiąże się z dużymi wydatkami na leki. Do wniosku załączył dokumentację medyczną oraz decyzję ZUS o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego. Na wezwanie organu skarżący nadesłał oświadczenie o majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Do oświadczenia skarżący dołączył roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT-40A. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: Główny Inspektor lub organ) decyzją z [...] kwietnia 2014 r. odmówił umorzenia w całości kary pieniężnej nałożonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2012 r. w wysokości 10.000 zł. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z [...] czerwca 2014r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2014r. Uzasadniając rozstrzygnięcie o tej treści, organ w pierwszym rzędzie przedstawił podstawę prawną rozpatrzenia wniosku skarżącego, a następnie wymienił elementy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wskazał więc, iż skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód netto z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości 1.574,99 zł miesięcznie, jest współwłaścicielem mieszkania w O. oraz właścicielem samochodu osobowego Mercedes Benz z 1997 r. Główny Inspektor ustalił również, że na średniomiesięczne wydatki strony składają się: czynsz - 561,23 zł; opłaty za: energię elektryczną - 69,37 zł, gaz - 117,38 zł, lekarstwa - 200 zł, środki chemiczne - 30 zł, wyżywienie - 600 zł. W konsekwencji średniomiesięczne wydatki gospodarstwa domowego wynoszą ok. 1577,98 zł. Następnie organ stwierdził, że łączna kwota wydatków przewyższa dochody uzyskiwane przez stronę, jednakże organ nie był w stanie ocenić wszystkich dochodów gospodarstwa domowego z uwagi na brak wskazania dochodu uzyskiwanego przez żonę skarżącego. Główny Inspektor stanął na stanowisku, że z przesłana przez skarżącego dokumentacja nie daje podstaw do udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ zauważył, że udzielenie ulgi w postaci całkowitego umorzenia nałożonej kary pieniężnej ma charakter wyjątkowy. W jego ocenie strona nie wskazała wszystkich dochodów gospodarstwa domowego. Organ nie kwestionował trudnej sytuacji strony spowodowanej niskim dochodem oraz pogarszającym się stanem zdrowia z uwagi na przebytą operację. Jednak podkreślił, że trudna sytuacja materialna zobowiązanego sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem zobowiązanego. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania leży w interesie (faktycznym) ukaranego. W rezultacie każdy zobowiązany znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której strona znalazła się niezależnie od swojego postępowania. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie wskazuje na ważny interes dłużnika, tj. brak jest podstaw do stwierdzenia, iż strona nie jest w stanie uregulować zaległości ze względu na nadzwyczajne okoliczności powstałe bez winy zobowiązanego. Podkreślił, że strona posiada stały dochód z tytułu świadczenia emerytalnego, co może stanowić podstawę do spłaty zobowiązania chociażby w ratach. Zaznaczył również, że nałożenie kary pieniężnej zawsze wiąże się z trudnościami i problemami dla strony. W przeciwnym wypadku kara pieniężna nie pełniłaby swojej roli i funkcji w systemie prawa, która ma charakter prewencyjny wymuszający na ukaranym przestrzeganie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z kolei uzasadniony interes Skarbu Państwa w takich przypadkach wymaga, ażeby kara pieniężna stanowiąca jego dochód była przez zobowiązanego poniesiona w całości. Główny Inspektor wskazał na funkcją grzywien i kar administracyjnych, którą jest zapewnienie realizacji wykonawczo - zarządzających zadań administracji. Tam, gdzie przepisy nakładają na osoby fizyczne i prawne pewne obowiązki, powinien znaleźć się również przepis określający konsekwencję niespełnienia takiego obowiązku. Brak stosownej sankcji powoduje, że przepis staje się martwy, a niespełnianie obowiązków nagminne. Kara pieniężna wiąże się zawsze z niewypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego, a jej uiszczenie ma spełniać funkcję represyjno - prewencyjną. Zdaniem organ w ramach dyspozycji art. 56 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) nie musiał on, a jedynie mógł przychylić się do wniosku strony, jednakże dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego Główny Inspektor stwierdził, że jest on obowiązany kierować się nie tylko możliwościami płatniczymi strony, ale też uzasadnionym interesem publicznym. Dlatego też uznał, że w sprawie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze z 25 lipca 2014 r. skarżący wniósł o uwzględnienie mniejszej skargi jako uzasadnionej w całości. W razie nieuwzględnienia powyższego wniosku zwrócił się o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, bądź uchylenie w części zaskarżonej decyzji poprzez częściowe umorzenie kary pieniężnej nałożonej na skarżącego i rozłożenie jej na raty ze względu na jego trudną sytuację materialną. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 56 u.f.p. poprzez niewłaściwą jego wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż dokumentacja przedstawiona przez skarżącego nie daje podstaw do udzielenia ulgi, 2. niezastosowanie wobec skarżącego art. 92 c ustawy z dnia 18 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr. 244 poz. 1454), 3. niewspółmierność kary nałożonej na skarżącego do stopnia naruszenia przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada czy postępowanie w wyniku którego wydany został zaskarżony akt, dokonana czynność, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi oraz czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy. Sąd administracyjny ma za zadanie kontrolować zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Tym samym nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o prawach i obowiązkach strony w zakresie przyznania jej żądanego uprawnienia lub stwierdzenia, że nie obciąża ją określony obowiązek. Odnosząc to do sprawy należy stwierdzić, że WSA nie jest uprawniony do umorzenia należności, czy też rozłożenia na raty tej należności. Brak więc jest możliwości uwzględnienia takiego żądania strony zawartego w skardze. W przedmiotowej sprawie istotę sporu pomiędzy skarżącym a organem administracji stanowi odmowa umorzenia w całości kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł nałożonej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego w oparciu o przepis art. 55, 56 ust. 1 pkt 5, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1 i art. 67 u.f.p. uznał, że w przypadku skarżącego nie ma podstaw do umorzenia w całości nałożonej kary pieniężnej. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że w ustawie o finansach publicznych ustawodawca przewidział możliwość m.in. umarzania w całości albo w części spłaty niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 60 pkt 7 u.f.p.). W art. 56 ust. 1 u.f.p. wymienione zostały sytuacje, w których należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące tzn. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż należności są nieściągalne, a zaistnienie którejkolwiek z tych przesłanek daje potencjalną możliwość umorzenia powstałego zadłużenia. Przesłanki te są następujące: 1) osoba fizyczna zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6000 zł, 2) osoba prawna została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku (...), 3) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne, 4) jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji, 5) zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Stosownie natomiast do treści art. 57 ustawy na wniosek dłużnika: 1) należności mogą być umarzane w części, 2) mogą zostać odroczone terminy spłaty całości lub części należności, 3) płatność całości lub części należności może zostać rozłożona na raty - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa. Należy mieć na uwadze, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w ramach tzw. uznania administracyjnego, co nakazywało sądowi dokonanie oceny prawidłowości działań podejmowanych przez organ administracyjny dla należytego wyjaśnienia sprawy i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. W ocenie sądu stan faktyczny sprawy nie został ustalony przez organy prawidłowo, materiał dowodowy nie został zgromadzony wyczerpującego a jego ocena narusza podstawową zasadę postępowania dowodowego, tj. zasadę swobodnej oceny dowodów. Wskazać należy, iż oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy obrazujący sytuację materialną skarżącego organ podał, jaki dochód osiągał skarżący oraz jakie miesięczne wydatki obciążają jego budżet. Organ ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że wydatki skarżącego przekraczają jego dochody, jednakże jak zauważył strona nie podała dochodów jego żony. Ten fakt był jedną z przyczyn odmowy umorzenia należności. W tym miejscu sąd chce zwrócić uwagę, że ta uwaga organu pojawiła się dopiero w decyzji wydanej na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ rozpoznając sprawę po raz pierwszy tego argumentu nie podnosił. Powyższe uniemożliwiło skarżącemu zajęcie określonego stanowiska w tym zakresie. Co więcej skoro organ wiązał z tym faktem określone skutki prawne, to winien zwrócić się do skarżącego z określonym żądaniem, a nie z tego faktu wyciągać negatywne dla strony konsekwencje. W tym miejscu należy również zauważyć, że organ uniemożliwił także na etapie odwoławczym zapoznanie się z materiałem dowodowym i ewentualne załączenie tych dokumentów. To, że w zasadzie tylko strona jest w posiadaniu określonych wiadomości jest oczywiste, jednakże organ widząc, że określone fakty mogą mieć znaczenie dla sprawy winien zwrócić się do strony o ustosunkowanie się do nich. To organ bowiem jest dysponentem postępowania i to on kształtuje postępowanie dowodowe przy współpracy skarżącego. Dopiero brak tej współpracy winien powodować, że organ wyciąga negatywne konsekwencje z braku współdziałania. W przedmiotowej sprawie strona nie wykazała braku współpracy i na każde żądanie i także z własnej inicjatywy składała dowody, które w jej ocenie były zasadnicze. Natomiast rola organu w sprawie sprowadziła się do stwierdzenia, że albo strona nie przedstawiła wszystkich niezbędnych informacji, albo też, że pomimo stwierdzenia trudnej sytuacji majątkowej, to organ stosując uznanie administracyjne odmówił zastosowania ulgi mając na uwadze uzasadniony interes publiczny. Mając powyższe na względzie ponownie zwrócić należy uwagę, że Główny Inspektor po pierwsze nie zwrócił się o wyjaśnienie do skarżącego jakie są dochody jego żony. Ponadto nie ustalił pełnego majątku strony. Nie ustalił bowiem czy posiada określone środki pieniężne zgromadzone na lokatach, rachunkach bankowych itp. Samo wskazanie na trudną sytuację skarżącego i następnie bezrefleksyjna odmowa zastosowania ulgi, jawi się jako dowolność działania organu. Trzeba bowiem podkreślić, że skoro ustawodawca umożliwił także, co do kar pieniężnych zastosowanie ulgi, to wbrew twierdzeniom organu nie wiązał możliwości zastosowania umorzenia należności z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, rozumianych jako okoliczności powstałych bez winy zobowiązanego (popełnienie czynu zagrożonego karą). Ponadto i co jest równie ważne jak stan majątkowy strony organ w ogóle nie rozważał okoliczności mających znaczenie dla sprawy a dotyczących stanu zdrowia skarżącego, jego wieku i możliwości zarobkowych skarżącego. Podkreślić należy, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ kwestionował oświadczenie i złożone przez niego dokumenty dotyczące stanu zdrowia. W ocenie sądu ta okoliczność ma doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia jego wniosku, gdyż oprócz kosztów ponoszonych na zakup leków, dochodzą również koszty samego leczenia (dojazdy, ewentualna rehabilitacja, dieta itp.). Teoretyczne rozważania organów administracji o sensie nakładania "kar pieniężnych" oraz konieczności ich egzekwowania oraz analiza pojęć "interes strony", "interes państwa" bez jej osadzenia w realiach przedmiotowej sprawy nie może zostać zaakceptowany w świetle art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 77 § 1 k.p.a. w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jak również art. 80 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Również uzasadnienie decyzji, w którym organ administracji skupił się na wskazanych elementach nie może zostać uznane za dopuszczalne ze względu na treść przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe oznacza, że w zaskarżonej decyzji organ nie ocenił obiektywnie sytuacji finansowej, zdrowotnej oraz możliwości zarobkowych skarżącego, w kontekście jego aktualnych możliwości płatniczych. Sąd zwraca również uwagę, że brak interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem grzywny nie został w sprawie w sposób dostateczny wykazany. W ocenie sądu interes publiczny nie powinien być rozumiany, jako sprzeczny z indywidualnym interesem obywatela. Sytuacja, w której zapłata zaległości powodowałaby konieczność sięgania przez zobowiązanego i jego rodzinę, pozbawionych możliwości zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych, do innej formy pomocy państwa, powodującej również konieczność korzystania z publicznych środków finansowych, niewątpliwie nie jest zgodna z interesem tego obywatela, jednocześnie nie jest również zgodna z interesem publicznym. Przyjęcie stanowiska, że "interes publiczny" ma wyższą rangę niż "ważny interes dłużnika" oznacza, że norma prawna, która dopuszcza umorzenie należności w uzasadnionych przypadkach, wobec bezustannie niezadowalającego stanu finansów publicznych nie znalazłaby w praktyce w ogóle zastosowania. Takie rozumowanie byłoby natomiast sprzeczne ze społeczną funkcją omawianej instytucji prawnej (zob. wyrok NSA z 20 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 345/06 – publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu, zabrakło szczegółowego rozważenia i indywidualnego podejścia do szczególnej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego z punktu widzenia skutków dla zobowiązanego i jego rodziny, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie mieści się w sferze swobodnego uznania, lecz nosi cechy dowolności. Ponownego podkreślenia wymaga, że skoro ustawodawca przewidział możliwość umorzenia kar, to powoływanie się przez organ na funkcje tych kar i czynienie z tej okoliczności oraz z faktu niepodania przez skarżącego dochodów żony głównych argumentów przemawiających za odmową jest zupełnie niewystarczające i może stanowić o niezrozumieniu instytucji umorzenia należności. Reasumując, w świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że ustalenia dokonane przez organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego są niepełne i w konsekwencji niewyczerpująco rozpatrzone, co doprowadziło do wydania decyzji o nieprzekonującej treści i tym samym krzywdzącej skarżącego, czym dopuszczono się naruszenia reguł procesowych zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 u.f.p. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, organ ponownie badając sprawę winien poddać wnikliwej analizie sytuację życiową i materialną wnioskodawcy oraz jego rodziny, ze szczególnym uwzględnieniem dochodów i niezbędnych wydatków, biorąc pod uwagę konieczność utrzymania gospodarstwa domowego na poziomie niezagrażającym egzystencji. Na tej dopiero podstawie, organ będzie mógł sformułować realną i racjonalną ocenę dotyczącą obecnej i przyszłej sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny oraz perspektyw uzyskania dochodów na poziomie umożliwiającym zapłatę kary pieniężnej. Ocena ta winna uwzględniać indywidualną, obiektywnie trudną sytuację zobowiązanego. Organ winien także rozważyć możliwość częściowego umorzenia należności na co zwraca uwagę strona w skardze. W przypadku zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości co do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, organ ma obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie. Na zakończenie sąd również wskazuje, że w postępowaniu w przedmiocie umorzenia należności, brak jest możliwości uwzględniania jakichkolwiek zarzutów (słusznych czy też nie) dotyczący zasadności nałożenia kary pieniężnej. Odnośnie zasadności nałożenia tej kary przysługiwały stronie określone środki prawne, z których mogła skorzystać. Natomiast w niniejszym postępowaniu powyższych kwestii się nie rozstrzyga, gdyż jej przedmiotem jest tylko umorzenie istniejących należności. Sąd jedynie zwraca uwagę, że organ rozpoznający wniosek skarżącego o umorzenie w wypadku stwierdzenia, że wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie kary, np. rażąco narusza prawo, to ma możliwość działania z urzędu (patrz art. 156 w związku z art. 157 § 2 k.p.a.) w celu ewentualnego wyeliminowania takiego aktu. Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.