V SA/Wa 2299/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant ref.staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej : oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez Miasto [...] (dalej: strona, zobowiązana, skarżąca) była decyzja Ministra Finansów (dalej: Minister lub organ) z [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] listopada 2014r., nr [...] zobowiązującą skarżącą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości 84.717 zł. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W związku z przeprowadzoną kontrolą u skarżącej w zakresie prawidłowości realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do naliczania części oświatowej subwencji ogólnej w 2010 roku, Ministerstwo Edukacji Narodowej pismem z 23 października 2014 r. poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez stronę nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości 84.717 zł. Wyjaśniło, że kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wykazała nieprawidłowości w danych o liczbie uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego w: - Publicznym Przedszkolu nr [...] w [...] zawyżona została o 1 ucznia przeliczonego wagą P28 - Publicznym Przedszkolu nr [...] " [...]" w [...] zawyżona została o 1 ucznia przeliczonego wagą P 5 - Publicznej Szkole Podstawowej nr [...] w [...] zawyżona została o 1 ucznia przeliczonego wagą P2 oraz o 1 ucznia przeliczonego wagą P4. Wskazano, że liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona łącznie o 19,41111 uczniów. Pismem z 29 października 2014 r. strona została powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Skarżąca w piśmie z 7 listopada 2014 r. przedstawiła okoliczności powstania błędów oraz zajęła stanowisko w sprawie. Decyzją z [...] listopada 2014 r. Minister Finansów zobowiązał skarżącą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. we wskazanej powyżej wysokości. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z 9 lutego 2015 r. Minister Edukacji Narodowej wypowiedział się w sprawie zwrotu przez miasto [...] części powiatowej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Minister Finansów decyzją z [...] marca 2015 r. o wskazanym wyżej numerze utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył zastosowane przepisy i wskazał, że część oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 została podzielona przez Ministra Edukacji Narodowej na podstawie algorytmu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz. U. Nr 222, poz. 1756, dalej: rozporządzenie z 22 grudnia 2009 r.). Algorytm przewidywał m. in. odrębne wagi P2, P4, P28 i P36, przy których mogli zostać uwzględnieni uczniowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009 r. posiadający orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o których mowa w art 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej: u.s.o.), tj. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na niepełnosprawności, o których mowa w opisie ww. wag albo niedostosowanie społeczne. Jak wskazał organ, jedyną podstawą do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego. W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowe subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010, orzeczenia wydane przez Powiatowe Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nie mogły być uwzględniane przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. W związku z tym, że część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010 została ustalona na podstawie danych według stanu na dzień 30 września 2009 r., brak jest również podstaw do uwzględnienia przy kalkulacji kwoty części oświatowej subwencji ogólnej orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych po dniu 30 września 2009 r. W systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. - Publiczna Szkoła Podstawowa w [...] wykazała zawyżona o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P2 oraz o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P4, - Publiczne Przedszkole nr [...] "[...]" w [...] wykazało zawyżoną o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P36, - Publiczne Przedszkole nr [...] w [...] wykazało zawyżoną o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P28. Uczniowie Szkoły Podstawowej w [...] oraz wychowankowie Publicznego Przedszkola nr [...] "[...]" w [...] i Publicznego Przedszkola nr [...] w [...] zostali nieprawidłowo zakwalifikowany do wag P2, P4, P28 i P36, bowiem według stanu na dzień 30 września 2009 r. nie posiadali aktualnych orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Nie mogli zatem być uwzględnieni w kalkulacji kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Dalej Minister wskazał, że zgodnie z Kryteriami podziału 0,6 % rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, przekazanymi wszystkim jednostkom samorządu terytorialnego przy piśmie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. nr [...], w przypadku, gdy orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zostało wydane po 30 września 2009 r., jednostka samorządu terytorialnego mogła ubiegać się o zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 z kryterium II – wzrost zadań w I półroczu roku budżetowego 2010. Miasto [...] nie skorzystało z tej możliwości. Minister Finansów ustalił, że część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010, o której strona została powiadomiona pismem z 9 lutego 2010 r. została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych o 19,4111 uczniów i wynosiła 10.118.206 zł. Część oświatowa subwencji ogólnej bez uwzględnienia 19,4111 uczniów przeliczeniowych wynosiła 10.033.489 zł. Kwotę 84.717 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymała strona na rok 2010, a kwotą ustaloną w postępowaniu, organ uznał za kwotę nienależną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 8 , a także 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. W ocenie skarżącej Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez stronę, a świadczących o tym, że dzieci wykazane we wrześniowych sprawozdaniach SIO były niepełnosprawne, w trakcie uzyskiwania orzeczenia poradni i zostały objęte w roku szkolnym 2010 stosowną pomocą, na co zostały wydatkowane środki, których zwrotu domaga się Minister. Miasto [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa - art.145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami skargi. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakreślonych tymi przepisami granicach, sąd stwierdza, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie była prawidłowość decyzji Ministra Finansów, nakładającej na stronę obowiązek zwrotu nienależnie wypłaconej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Sąd w pełni podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Ministra Finansów i uznaje je za własne. W odniesieniu do zarzutu skargi, sprowadzającego się de facto do naruszenia wskazanego wyżej art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. stwierdzić należało, że jest on niezasadny. Przedmiotem prowadzonego przez Ministra Finansów postępowania był zwrot przez zobowiązaną nienależnie otrzymanej kwoty, w części powiatowej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Sytuację uzyskania przez jednostkę samorządu terytorialnego kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej reguluje cytowany wyżej art. 37 u.d.j.s.t. W myśl art. 71b ust. 1 u.s.o. kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a ww. ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Zgodnie z art. 71b ust. 3 u.s.o. opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Art.71b ust. 5 u.s.o. zobowiązuje Starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego do zapewnia mu, na wniosek rodziców, odpowiedniej formy kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego. Należy również wyjaśnić, że w okresie którego dotyczy rozpoznawana sprawa obowiązywała ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U. Nr 49, poz. 463 ze zm., dalej: ustawa o SIO). Stosownie do art. 4 ust.1 tej ustawy szkoły i placówki oświatowe prowadziły bazy danych oświatowych obejmujące zbiory danych określone w ustawie, między innymi zbiór danych o uczniach, słuchaczach, wychowankach i absolwentach. Zbiór ten, stosownie do art. 3 ust.3 pkt 1 lit. h) ustawy o SIO powinien obejmować między innymi zbiory danych o liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków oraz absolwentów z poprzedniego roku szkolnego, w tym niebędących obywatelami polskimi, według specjalnych potrzeb edukacyjnych wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3-3b u.s.o., albo posiadania zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki. Dane, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1, są aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 30 marca i 30 września każdego roku (art. 8 ust. 1 ustawy o SIO). Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z Ministrem, że z powyższych przepisów ustawy o systemie oświaty jednoznacznie wynika, że warunkiem objęcia dziecka kształceniem specjalnym jest posiadanie przez niego orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Konsekwencją uregulowań ustawowych dotyczących kształcenia specjalnego są zapisy przyjęte w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 22 grudnia 2009 r. Zakres zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ustalony został na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. Zgodnie z opisami wag P2, P4 , P28 i P36, przy wagach tych mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2009 r., którzy posiadali orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na niepełnosprawności wymienione w opisie tych wag. Zatem w przedmiotowej sprawie badaniu i ocenie podlegało uzyskanie przez skarżącą części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010. Minister Finansów ustalił, że w części powiatowej część oświatowa subwencji ogólnej dla Miasta Garwolin została nieprawidłowo skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przy wagach P2 , P4, P28 i P36. Uczniowie ci nie posiadali według stanu na dzień 30 września 2009 r. aktualnych orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. W związku z tym, że jedyną podstawą do ujmowania uczniów przy dodatkowych wagach P2, P4, P28 i P36 były orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o., które uczniowie powinni byli posiadać na dzień 30 września 2009 r. nie można uznać, że przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej przy dodatkowych wagach mogli zostać uwzględnieni uczniowie, którzy takie orzeczenia uzyskali po dniu 30 września 2009 r., nawet jeżeli w terminie późniejszym takie orzeczenia uzyskali. Minister Finansów dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przedmiotowej sprawy oraz w sposób wyczerpujący rozpoznał cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały ustalone w oparciu o przekazany przez Urząd Kontroli Skarbowej w [...] wynik kontroli z 12 marca 2014 r. przeprowadzonej w placówkach oświatowych prowadzonych przez stronę w zakresie prawidłowości realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej w latach 2009-2010 oraz na podstawie wyjaśnień Ministra Edukacji Narodowej. Urząd Kontroli Skarbowej w [...] przeprowadził kontrolę w ramach kompetencji określonych w przepisach ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 553, ze zm.). Podstawę do przeprowadzenia kontroli stanowił art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który stanowił m.in., że do zadań Urzędów Kontroli Skarbowej należy kontrola zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi. Zatem podmiot ten był uprawniony do przeprowadzenia kontroli. Co więcej skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli, tylko dokonuje swoistej interpretacji ustalonych faktów. Dlatego też organ mógł przyjąć dokonane przez UKS ustalenia i stosownie je ocenić. Strona natomiast mogła - z czego korzystała, zarówno na etapie postępowania kontrolnego jak i postępowania administracyjnego – odnieść się do tych ustaleń. Podkreślić trzeba, że dokumenty na podstawie których Minister Finansów dokonał ustalenia stanu faktycznego zostały sporządzone przez organ kontroli skarbowej i Ministra Edukacji Narodowej w zakresie ich działania (pismo z dnia 23 października 2014 r.). Stanowią więc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Słusznie także w tym zakresie zwrócił uwagę organ, że na uczniów, którzy uzyskali orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego po dniu 30 września 2009 r., strona miała możliwość uzyskania środków z rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej. Zgodnie z "Kryteriami podziału 0,6% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010", o których pismem z 17 lutego 2010 r. Minister Edukacji Narodowej poinformował wszystkie jednostki samorządu terytorialnego. Zatem skarżąca miała możliwość wystąpienia z wnioskiem o dofinansowanie wzrostu zadań w I półroczu roku budżetowego 2010 polegającego na zwiększeniu łącznej liczby uczniów (wychowanków) w szkołach i placówkach. Ponadto część oświatowa subwencji ogólnej nie jest jedynym źródłem finansowania zadań oświatowych, lecz jedynie uzupełnia dochody własne jednostek samorządu terytorialnego. O przeznaczeniu środków otrzymanych z części oświatowej subwencji ogólnej - zgodnie z art. 7 ust. 3 u.d.j.s.t. - decyduje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Sąd także stwierdza, że podział części oświatowej subwencji ogólnej odbył się z uwzględnieniem zakresu realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w tym przez stronę zadań oświatowych ustalonego na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. i na dzień 10 października 2009 r. Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. k rozporządzeniem z 16 grudnia 2004 r. w ramach systemu informacji oświatowej zbierane były również dane o liczbie uczniów i wychowanków według specjalnych potrzeb edukacyjnych, wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa wart 71b ust. 3-3b u.s.o., w tym orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego i orzeczeń o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącą, że w sprawie nie uwzględniono faktu, iż subwencja została wykorzystana na cele, na jakie została przyznana. Kształceniem specjalnym obejmuje się uczniów niepełnosprawnych na podstawie orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Dlatego też uzyskanie części oświatowej subwencji ogólnej w określonej wysokości uzależnione jest od posiadania przez ucznia orzeczenia, o którym mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. Słusznie zatem organ stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogło mieć znaczenia, że uczeń, faktycznie w placówce przebywa i pozostaje niepełnosprawny, gdyż warunkiem koniecznym uzyskania subwencji było m.in. legitymowanie się przez danego ucznia określonym aktualnym orzeczeniem. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że podstawą przyznania subwencji w określonej wysokości jest posiadanie orzeczenia wydanego zgodnie z art.71b ust. 3 u.s.o. Wskazuje na to przepis art.71b ust. 5 u.s.o., który obliguje Starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka do zapewnia mu, na wniosek rodziców, odpowiedniej formy kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego, ale tylko w odniesieniu do dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Ponadto przepisy rozporządzenia z 22 grudnia 2009 r. w sposób wyraźny uzależniają przyznanie określonej wagi od posiadania orzeczeń, o których mowa w art. 71 b ust. 3 u.s.o. Za niezasadny również sąd uznał zarzut naruszenia przez Ministra Finansów wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organ ten wnikliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną decyzji. Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Wyjaśnił, dlaczego warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej dla zobowiązanej na rok 2010 nie spełniali uczniowie nie posiadający na dzień 30 września 2009 r. aktualnych orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Prawidłowo również Minister Finansów wyjaśnił, że jedyną podstawą do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego. W związku z powyższym okoliczności, na które powoływała się strona, m.in. brak wpływu Miasta na uzyskanie przez uczniów orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego nie mogły mieć wpływu na decyzję zobowiązującą do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Przepis art. 37 u.d.j.s.t. nie przewiduje bowiem takich przesłanek wydania decyzji. W związku z powyższym bezzasadny pozostaje zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 7 i 8 k.p.a. Mając powyższe na względzie sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Ponadto sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.