V SA/Wa 2301/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Asesor WSA - Joanna Gierak - Podsiadły, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi N.B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; skargę oddala Przedmiotem skargi z 26 czerwca 2008 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez N. B., działającą przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2008 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2008 r., nr [...] orzekającą o wydaleniu cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z [...] marca 2008 r., nr [...], Komendant L. Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 101 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694), dalej: "ustawa o cudzoziemcach", zwrócił się do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu N. B. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jako podstawę prawną wydalenia wskazano art. 88 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z [...] marca 2008 r., nr [...] Wojewoda [...], powołując w podstawie prawnej art. 88 ust. 1 pkt 3 i 6, art. 90 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, art. 95 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 93a ust. 1 w związku z art. 96 ust. 1 i art. 92 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a.", orzekł o wydaleniu cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] marca 2008 r. w byłym przejściu granicznym w [...] niemieckie służby graniczne, na podstawie porozumienia z dnia 7 maja 1993 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o współpracy w zakresie skutków wynikających z ruchów migracyjnych, dokonały przekazania ww. cudzoziemki stronie polskiej w ramach readmisji za przekroczenie granicy państwowej wbrew przepisom z terytorium Polski do Niemiec w dniu [...] marca 2008 r. w rejonie byłego polsko-niemieckiego drogowego przejścia granicznego [...]. Jak ustalono w toku postępowania wyjaśniającego N. B. - obywatelka U., przybyła do Polski w dniu [...] marca 2008 r. przez drogowe przejście graniczne w [...] na podstawie [...] paszportu i zamieszczonej w nim polskiej wizy wielokrotnej nr PL [...], rodz. D, cel wydania 08, wydanej [...] w dniu [...] lutego 2008 r. i ważnej do 11 sierpnia 2008 r. Cudzoziemka uzyskała ww. wizę w celu podjęcia pracy jako [...] w firmie "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (w aktach sprawy znajduje się umowa o pracę zawarta w dniu [...] lutego 2008 r. zawierająca warunki zatrudnienia). Po przyjeździe do Polski spotkała się z przedstawicielem firmy – panem D. S., który poinformował ją, że została oddelegowana na pięciodniowe szkolenie w H. oraz że posiadane dokumenty i wiza uprawniają ją do pobytu za granicą. W dniu [...] marca 2008 r. cudzoziemka udała się w podróż autokarem jadącym z W. do B.. W tej samej dacie, o godz. [...] na parkingu K., w odległości ok. [...] km od linii polsko-niemieckiej granicy państwowej, bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli policyjnej pasażerów autokaru firmy [...] relacji W. – M., cudzoziemka została zatrzymana za nielegalny pobyt na terytorium N. oraz przekroczenie wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do N.. Zatrzymanie nastąpiło po informacji uzyskanej od służby PSG w Z., która w godz. od [...] do [...] w miejscowości S. położonej na terytorium Polski poddała kontroli pasażerów autokaru i pouczyła o konieczności zaprzestania jeszcze na terytorium RP dalszej podróży w kierunku granicy polsko-niemieckiej i konsekwencjach administracyjnych związanych z kontynuacją podróży do H. na podstawie posiadanej polskiej wizy, uprawniającej wyłącznie do pobytu na terytorium Polski. Postanowieniem z [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w L. - wobec nielegalnego przekroczenia granicy Polski i Niemiec - orzekł o umieszczeniu N. B. w Areszcie w Celu Wydalenia przy L. Oddziale Straży Granicznej w L.. Biorąc pod uwagę ww. ustalenia faktyczne organ wskazał, iż niezależnie od braku kontroli na granicach wewnętrznych, w przypadku gdy cudzoziemiec posiadający wyłącznie polską wizę, uda się do innego państwa stosującego w pełni acquis Schengen, jego pobyt na terytorium tego państwa będzie stanowić naruszenie przepisów Schengen. Powołując treść art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach organ stwierdził, iż okoliczności sprawy wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że cudzoziemka w dniu [...] marca 2008 r. przekroczyła granicę polsko-niemiecką niezgodnie z przepisami, a następnie została przekazana stronie polskiej przez niemieckie służby graniczne. Tym samym spełniła przesłankę konieczną do wydalenia, określoną w ww. przepisie. Jednocześnie, mając na względzie oświadczenie strony odnośnie braku możliwości uzyskania na terytorium Polski środków finansowych, Wojewoda [...] wskazał, iż wyczerpana została dyspozycja art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, zgodnie z którą cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium RP i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Nadto organ zauważył, iż w toku postępowania nie stwierdzono istnienia przesłanek uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. nr 234, poz. 1695) oraz nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 89 ustawy o cudzoziemcach. W odwołaniu od ww. orzeczenia strona, działająca przez pełnomocnika, wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej wydalenia cudzoziemki z terytorium RP, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając: 1) nie rozpoznanie istoty sprawy, mimo kompletności materiału dowodowego, 2) zastosowanie hipotezy z art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W motywach odwołania podniesiono w szczególności, iż konsekwencją wstąpienia Polski do strefy Schengen jest możliwość podróżowania i przebywania na terytorium obszaru Schengen przez obywateli krajów trzecich (nie będących w strefie Schengen) po całym terytorium obszaru Schengen bez konieczności posiadania wizy Schengen na podstawie zezwoleń pobytowych wydanych przez jedno z państw obszaru Schengen przez okres nie przekraczający trzech miesięcy, o ile jednocześnie spełnione są ogólne warunki wjazdu i pobytu na terytorium obszaru Schengen, tj.: - cudzoziemiec posiada ważny dokument podróży, - potrafi uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu oraz posiada wystarczające środki utrzymania lub możliwość ich uzyskania zgodnie z prawem, - nie jest uważany za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego (...). Wskazano, iż ww. przesłanki (określone w art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Benelux, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach – Dz. Urz. UE L 239 z 22 września 2000 r., str. 19 ze zm.), zostały spełnione przez stronę, czego nie wziął pod uwagę organ I instancji. Nadto wskazano, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, bowiem w przedmiotowej sprawie nie można mówić o nielegalnym przekroczeniu granicy przez cudzoziemkę. Decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powołując w podstawie prawnej art. 88 ust. 1 pkt 3 i 6 oraz art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając stanowisko Wojewody [...] organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że cudzoziemka wjechała na terytorium Niemiec nie posiadając stosownego zezwolenia, tj. wizy niemieckiej, bądź dokumentu uprawniającego ją do podróżowania po krajach strefy Schengen. Wiza, którą posiadała strona uprawniała ją jedynie do pobytu na terytorium Polski. Nadto zauważył, iż Skarżąca - zgodnie ze złożonym oświadczeniem - nie ma możliwości uzyskania środków finansowych na terytorium Polski, a w chwili zatrzymania nie posiadała środków niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu w RP. Tym samym - zdaniem organu - stan faktyczny niniejszej sprawy wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o cudzoziemcach, przy czym argumentacja odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono również, iż w toku postępowania nie stwierdzono aby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wskazane w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. B., działająca przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] zarzucając: 1. błędną subsumpcję przepisów prawa do stanu faktycznego poprzez nie zastosowanie do istniejącego stanu faktycznego Konwencji Wykonawczej do Układu Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., w szczególności art. 21 ust. 1 tejże, i przez to nie rozpoznanie istoty sprawy, 2. ograniczenie badania podstaw prawnych odwołania wyłącznie do przepisu art. 88 ustawy o cudzoziemcach, a nie również do przepisów określonych w pkt. 1 powyżej mimo wyraźnego wskazania na nie przez odwołującą się. W motywach skargi ponownie podniesiono argumenty zaprezentowane w toku postępowania administracyjnego. Wskazano, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen bowiem skarżąca dysponowała ważnym dokumentem pobytowym na terytorium jednej z Umawiających się Stron – Polski, w postaci wizy pobytowej i posiadała ważny dokument podróży, tj. paszport. Zaznaczono nadto, że działanie skarżącej zdeterminowane było poleceniem służbowym dotyczącym obowiązku odbycia pięciodniowego szkolenia na terenie H. i należy przyjąć, że kierujący na szkolenie pracodawca zapewnił skarżącej środki niezbędne do utrzymania. W odpowiedzi na skargę, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał, iż pełnomocnik skarżącej błędnie utożsamia polską wizę długoterminową, którą legitymowała się cudzoziemka z dokumentem pobytowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. Art. 21 Konwencji nie dotyczy wiz krajowych, a innych typów dokumentów pobytowych np. zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Wiza wydana skarżącej była wyłącznie wizą krajową, co wynika z jej oznaczenia symbolem "D" zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 grudnia 2007 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców (Dz. U. nr 238, poz. 1749). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, że owe sądy stosują środki określone w ustawie. Kierując się ww. przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej przepisów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi są nieuzasadnione. Jak wynika z akt sprawy N. B. – obywatelka U. wjechała do Polski w dniu [...] marca 2008 r. na podstawie polskiej wizy pobytowej nr PL [...], rodz. D, cel wydania - 08, wydanej przez urząd konsularny we [...] w dniu [...] lutego 2008 r. na okres 6 miesięcy - z terminem ważności do 11 sierpnia 2008 r. Kwestią sporną w sprawie niniejszej pozostaje prawna możliwość poruszania się cudzoziemki po obszarze Schengen (przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej i Niemiec) na podstawie ww. dokumentu, a w konsekwencji zasadność wydania przez Wojewodę [...] decyzji z [...] marca 2008 r., utrzymanej następnie w mocy decyzją z [...] maja 2008 r. przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP na skutek niezgodnego z przepisami przekroczenia granicy. Na gruncie prawa krajowego kwestie związane z obowiązkiem wizowym regulują przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694) w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia prawnego - przekroczenia przez cudzoziemkę granicy polsko-niemieckiej - stanowiącego podstawę złożenia wniosku o wydalenie cudzoziemki z terytorium RP. Materialnoprawną definicję wizy zawiera art. 4 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym wiza jest zezwoleniem wydanym cudzoziemcowi przez organ polski lub organ, którego właściwość w tej sprawie wynika z postanowień umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską lub organ państw obszaru Schengen, uprawniającym go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen, przejazdu przez to terytorium i pobytu na nim w czasie, w celu i na warunkach w nim określonych. W art. 4 pkt 5a i 5b ustawa definiuje wizę jednolitą - jako wizę, o której mowa w art. 10 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, ze zm.), a więc jako wizę ważną na całym terytorium Umawiających się Stron, oraz wizę krajową – jako wizę uprawniającą do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium i pobytu na nim. Zgodnie z art. 26 ustawy o cudzoziemcach wizę wydaje się, w zależności od celu wjazdu i pobytu, m.in. jako wizę pobytową w celu wykonywania pracy (pkt. 4 lit. h). Wiza ta, w myśl art. 32 ust. 1 i 2 ustawy może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane. Wizę tę wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w przyrzeczeniu lub oświadczeniu, nie dłużej jednak niż na rok. Uzupełnieniem ww. przepisów ustawowych jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 grudnia 2007 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców (Dz. U. nr 238, poz. 1749) wydane na podstawie art. 52 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, które określa m.in. oznaczenie wiz. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 - 5 rozporządzenia, wizy oznacza się następującymi symbolami: wizę pobytową jednolitą – "C", wizę pobytową krajową lub wjazdową w celu repatriacji – "D", wizę pobytową krajową ważną tak samo jak wiza pobytowa jednolita – "D+C". Na naklejce wizowej w polu "uwagi" zamieszcza się napis "cel wydania:" oraz oznaczenia celu wydania dla wiz pobytowych jednolitych i krajowych lub wizy wjazdowej w celu repatriacji. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia, oznaczenie "08" zamieszcza się wówczas, gdy wiza jest wydawana w celu wykonywania pracy. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż skarżąca legitymowała się polską wizą pobytową nr PL [...], rodzaj – "D" (wiza krajowa), cel wydania – "08" (w celu wykonywania pracy) wydana przez władze konsularne we [...] z terminem ważności od [...] lutego 2008 r. do 11 sierpnia 2008 r. (k. 4 verte akt admin). Była zatem na podstawie tego dokumentu uprawniona wyłącznie do wjazdu i pobytu na terytorium Polski. Tym samym wiza ta nie uprawniała skarżącej do wjazdu i pobytu na terytorium, innego niż Polska, państwa należącego do obszaru Schengen. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie dysponowała żadnym prawnym tytułem pobytowym na terytorium Niemiec ani innym dokumentem, uprawniającym do podróżowania po krajach obszaru Schengen. W związku z powyższym zasadne jest w ocenie Sądu stanowisko organów orzekających, iż skarżąca nielegalnie przekroczyła granicę polsko - niemiecką wypełniając tym samym przesłankę, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z ww. przepisem cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Przepis ten - jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - ma charakter obligatoryjny i w przypadku zaistnienia określonej w nim przesłanki właściwy organ jest zobowiązany do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca. Dodatkowo, jako podstawę rozstrzygnięcia, organ powołał przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Wskazał przy tym zasadnie na oświadczenie samej skarżącej złożone do Protokołu przesłuchania strony z [...] marca 2008 r., w którym wskazuje ona, iż nie posiada środków finansowych i nie ma możliwości uzyskania na terytorium Polski żadnej gotówki (k. 9 verte akt admin.). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, ze stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji nie narusza wiążących Polskę postanowień ww. Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. ani pozostałych, mających w sprawie zastosowanie, przepisów stanowiących acquis Schengen. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, wydany skarżącej dokument to krajowa (narodowa) wiza długoterminowa, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej. Jak stanowi ww. przepis, wizy na pobyt przekraczający trzy miesiące są narodowymi wizami wystawionymi przez jedno z Państw Członkowskich zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym. W okresie nie dłuższym niż trzy miesiące od pierwszego dnia ważności wizy takie są jednocześnie ważne jako wizy krótkoterminowe, pod warunkiem że zostały wydane zgodnie ze wspólnymi warunkami i kryteriami przyjętymi według lub na mocy odpowiednich przepisów rozdziału 3, sekcja 1, a posiadacze wiz spełniają warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e). W przeciwnym razie takie wizy umożliwiają jedynie ich posiadaczom przejazd przez terytoria innych Państw Członkowskich w celu dotarcia do terytorium Państwa, które wystawiło wizę, o ile posiadacze wiz nie spełniają warunków wjazdu określonych w art. 5 ust. 1 lit. a), d) i e) lub nie są na krajowej liście ostrzegawczej Państwa Członkowskiego, przez którego terytorium usiłują dokonać przejazdu. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, aby wizę wydaną skarżącej można było uznać za wizę krótkoterminową (jednolitą), w rozumieniu ww. przepisu, konieczne byłoby oznaczenie jej symbolem "D+C" - wiza pobytowa krajowa ważna tak samo jak wiza pobytowa jednolita, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie wiz dla cudzoziemców. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie jednak nie występuje bowiem wiza wydana cudzoziemce była wyłącznie wizą krajową, co jasno wynika z jej oznaczenia symbolem "D" zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Po drugie, jak stanowi art. 21 Konwencji Wykonawczej, cudzoziemcy, legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym, wydanym przez jedną z Umawiających się Stron, mogą na podstawie powyższych dokumentów oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy na terytoriach innych Umawiających się Stron, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), i e) oraz nie znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu danej Umawiającej się Strony. Ww. warunku wjazdu obywateli państw trzecich (art. 5) oraz definicja "dokumentu pobytowego" zostały określone w stosowanym bezpośrednio przez Państwa Członkowskie rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen); (Dz. U. UE L z dnia 13 kwietnia 2006 r.). Zgodnie z art. 2 pkt 15 rozporządzenia, "dokument pobytowy" oznacza (a) wszystkie dokumenty pobytowe wydane przez Państwa Członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U.UE L z dnia 15 czerwca 2002 r.); (...). Art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 stanowi, iż do celów niniejszego rozporządzenia, "dokument pobytowy" oznacza upoważnienie wydane przez władze danego Państwa Członkowskiego zezwalające obywatelowi państwa trzeciego na legalny pobyt na danym terytorium, z wyjątkiem: i) wiz; ii) zezwoleń wydanych do czasu rozpatrzenia wniosku o azyl, wniosku o wydanie dokumentu pobytowego lub wniosku o przedłużenie ważności dokumentu pobytowego; (ii) a) zezwoleń wydawanych w wyjątkowych przypadkach w celu przedłużenia dozwolonego pobytu o okres nieprzekraczający jednego miesiąca; iii) upoważnień na okres pobytu nieprzekraczający sześciu miesięcy, wydanych przez Państwa Członkowskie niestosujące przepisów art. 21 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiką Federalną Niemiec i Republiką Francuską o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach. Jak wynika z powyższych regulacji, wiza nie jest dokumentem pobytowym, o którym mowa w art. 21 Konwencji Wykonawczej, przy czym z akt sprawy nie wynika, by skarżąca dysponowała jakimkolwiek innym dokumentem pobytowym w rozumieniu ww. przepisu. W szczególności podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej podniesionym w toku postępowania administracyjnego, zameldowanie skarżącej na pobyt czasowy na terytorium Polski (potwierdzenie zameldowania – k. 5 akt admin.) nie oznacza, iż skarżąca posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w rozumieniu przepisów ustawy o cudzoziemcach, stanowiący właśnie dokument pobytowy, o którym mowa w art. 21 Konwencji Wykonawczej. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie miał zastosowanie przepis art. 21 Konwencji Wykonawczej, co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie. Wydając zaskarżoną decyzję organ orzekający prawidłowo rozważył przesłanki, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zasadnie stwierdzając, iż ustalony w sprawie stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy nie dają podstaw do zastosowania ww. przepisów. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjętą decyzję. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Wprawdzie rację należy przyznać pełnomocnikowi skarżącej, iż organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia przepisów Konwencji Wykonawczej, co uczynił dopiero w odpowiedzi na skargę. Uchybienie to jednak, jakkolwiek ważkie z punktu widzenia podstawowych zasad odwoławczej procedury administracyjnej (art. 15 k.p.a.), nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.