V SA/Wa 2320/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Irena Kudiura po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... r. Nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek od zwróconego cła postanawia: odrzucić skargę Pełnomocnik skarżącej spółki adw. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z ... r. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie; gotówką do kasy sądu lub na jego rachunek bankowy (art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie, przepis art. 221 p.p.s.a. wprowadza zasadę, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 200 zł. Biorąc pod uwagę treść art. 219 § 1 p.p.s.a. wyjaśnić, należy, że wprawdzie pierwotne brzmienie § 5 ust. 2 tego rozporządzenia zawierało treść, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi, jednakże przepis ten został uznany za niezgodny z art. 221 ustawy p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322.). Zgodnie z tym orzeczeniem zakwestionowany przepis utracił moc obowiązującą z dniem 17 marca 2006 r. W przedmiotowej sprawie skarga wniesiona została przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) w dniu ... r., a zatem w momencie gdy nie obowiązywał już zapis § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., co oznacza, iż wraz z wniesieniem skargi do organu odwoławczego – Dyrektora Izby Celnej w W. - pełnomocnik winien uiścić do Sądu wpis w sposób przewidziany § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, wpis sądowy od wniesionej skargi nie został uiszczony przez pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem. Wnosząc skargę adwokat lub radca prawny obowiązany jest uiścić należną opłatę. Pismo procesowe wnoszone przez profesjonalnego pełnomocnika powinno spełniać wszystkie wymagania formalne, które zostały wyznaczone w przepisach prawa, w tym i powinny być wolne od wadliwości w zakresie uiszczenia opłaty. O ile co do uchybień formalnych, jak np. braku pełnomocnictwa, braku podpisu, sąd wzywa do usunięcia, o tyle w razie braku uiszczenia wpisu stałego, art. 221 powołanej ustawy wyłącza wezwanie do usunięcia tego braku (vide: postanowienie NSA z 7 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 730/04). Ponadto jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia ...r., pełnomocnik skarżącej adw. R. R. został wezwany o wykazanie dowodu uiszczenia stałego wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie – w terminie 7 dni pod rygorem skutków procesowych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony nadesłał pismo procesowe z dnia ...r., w którym wyjaśnił, iż jego zdaniem w przedmiotowej sprawie wymagany jest wpis stosunkowy, a nie stały. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi oraz nieuiszczenia stałego wpisu sądowego od skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 221 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.