V SA/Wa 2324/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.J. i E.J. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... października 2019 r. nr .... w przedmiocie odmowy wypłaty pomocy finansowej dla całości operacji postanawia: odrzucić skargę Pismem z 22 listopada 2019 r. D.J. i E.J. reprezentowani przez pełnomocnika złożyli skargę do Sądu na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z .... października 2019 r. nr ...., w przedmiocie odmowy wypłaty pomocy finansowej dla całości operacji. Zarządzeniem z 20 grudnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika stron skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu stron skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Równocześnie Sąd pouczył pełnomocnika stron skarżących o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 12b § 5 p.p.s.a.). Odpis zarządzenia do usunięcia braków formalnych skargi został doręczony pełnomocnikowi na podany w skardze adres Kancelarii Adwokackiej w dniu 21 stycznia 2020 r. (k. 18 akt sprawy). Termin do podpisania skargi upłynął zatem z dniem 28 stycznia 2020 r., jednak pełnomocnik nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej, gdyż zaskarżone pismo Agencji z 22 października 2019 r. nie podlega zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. Ustawodawca w ramach objętych tymi przepisami regulacji ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymogi podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, to jest stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia pełnomocnictwa. Mając na względzie zakres omawianej regulacji, obowiązek określony w art. 46 § 3 p.p.s.a. należy odnosić do konieczności przedłożenia pełnomocnictwa do zastępowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. W niniejszej sprawie skarga wniesiona do Sądu dotknięta była brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa. Wezwaniem z 20 grudnia 2019 r. zobowiązano więc pełnomocnika stron skarżących do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu stron skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przesyłka, zawierająca odpis zarządzenia, została doręczona w dniu 21 stycznia 2020 r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku upływał z dniem 28 stycznia 2020 r. Tymczasem w wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że nawet w przypadku uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie, skarga w niniejszej sprawie nie mogła być rozpoznana merytorycznie, gdyż w przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi uczyniono pismo z ... października 2019 r. nr ...., które nie podlega zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Przypomnieć należy, że w dniu 9 czerwca 2017 r. Skarżący podpisali umowę o dofinansowanie (karty 528-571 akt adm.), a ten fakt w realiach rozpoznawanej sprawy ma decydujące znaczenie dla oceny, czy wniesiona skarga podlega kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2018, poz. 627) – dalej jako: "ustawa o wspieraniu", pomoc m.in. w ramach w ramach operacji typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" – przyznawana jest na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Jeżeli zatem wniosek o dofinansowanie zostanie rozpoznany pozytywnie, wówczas przyznanie pomocy odbywa się poprzez podpisanie umowy pomiędzy wnioskodawcą, a podmiotem właściwym w sprawie przyznania pomocy. Jeżeli natomiast wniosek o dofinansowanie zostanie oceniony negatywnie (nie zostaną spełnione warunki przyznania pomocy) wnioskodawca informowany jest przez ten podmiot w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn odmowy (art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu). Tylko na takie rozstrzygnięcie przysługuje wnioskodawcy prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 35 ust. 2 ustawy o wspieraniu). Dodać należy, że zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r. poz. 1371) warunki wypłaty środków finansowych z tytułu pomocy, określa umowa. Powołane powyżej przepisy ustawy o wspieraniu znalazły swoje odzwierciedlenie w postanowieniach umowy zawartej przez Skarżących z ARiMR w dniu 9 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z § 19 tej umowy "Wszystkie spory pomiędzy Agencją a Beneficjentem rozstrzygane będą przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Agencji. Beneficjentowi przysługuje jednorazowe prawo do wniesienia do Prezesa ARiMR prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania przez Beneficjenta pisemnej informacji o odmowie wypłaty pomocy lub częściowej/całkowitej korekcie kwoty pomocy do wypłaty wraz z informacją o konieczności zwrotu określonej kwoty pomocy, w przypadku gdy zwrot ten jest wymagany (...)". W tej sytuacji należało stwierdzić, że podpisanie umowy o dofinansowanie w całości skonsumowało wniosek o dofinansowanie operacji i brak jest w związku z tym przedmiotu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Skoro strona podpisała umowę o dofinansowanie to nie przysługują jej żadne środki administracyjne, dotyczące realizacji postanowień tej umowy. Wszelkie spory związane z taką umową rozstrzygane winny być na drodze sądownictwa powszechnego. W tych warunkach stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.