V SA/Wa 2325/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. we W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc maj 2012 roku postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 29 marca 2013r. skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej opisaną w komparycji postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w dniu 12 grudnia 2012r. otrzymała pismo dotyczące możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które bezpośrednio poprzedza wydanie decyzji w sprawie. W związku z brakiem doręczenia rozstrzygnięcia, w dniu 29 marca 2013r. skarżąca wykonała telefon do organu i w wyniku rozmowy telefonicznej uzyskała informację, iż decyzję doręczono w dniu 25 stycznia 2013r., w związku z czym termin do wniesienia skargi minął. Skarżąca podniosła, iż w tym dniu, z uwagi na znaczną ilość korespondencji, korespondencja dotycząca wydanej decyzji została omyłkowo schowana do segregatora. Z uwagi na to, że segregacja poczty jest czynnością techniczną, nie jest ona wykonywana przez osobę posiadającą wykształcenie prawnicze, mającą świadomość powagi treści skargi oraz związanych z nią biegnących od dnia doręczenia terminów. Skarżąca wskazała, iż wiedzę o doręczeniu oraz o treści decyzji powzięła w dniu 29 marca 2013r. i w przedstawionym stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Według art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W literaturze oraz orzecznictwie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto strona odpowiada za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., FZ 93/04 niepubl, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260) W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2013r. została prawidłowo doręczona w dniu 25 stycznia 2013r. Odbiór korespondencji pokwitowała D. J. Specjalista ds. Administracji (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż segregacja poczty jest czynnością techniczną i nie jest wykonywana przez osobę posiadającą wykształcenie prawnicze, która miałaby świadomość powagi skutków uchybienia terminów, wskazuje jedynie, iż skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Błąd popełniony przez pracownika skarżącej poprzez omyłkowe schowanie korespondencji do segregatora, w żadnym razie nie może spełnić przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 307/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Innymi słowy, jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Do takich niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód, niezależnych od strony, nie można jednakże zaliczyć błędu pracownika skarżącej. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie może bowiem stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Należy przy tym zauważyć, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że niezachowanie należytej staranności przez pracownika strony bądź osobę, której powierzyła ona stosowne obowiązki pociąga również konsekwencje dla niej samej i nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. W świetle powyższego, nie uznano przedstawionych przez skarżącą okoliczności, jako nie dających się usunąć przeszkód uniemożliwiających wniesienie skargi w terminie. Były one skutkiem zaniedbania działań skarżącej, której obowiązkiem było nadzorowanie pracy osoby wyznaczonej do odbioru korespondencji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.