V SA/Wa 2331/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej do WSA przez S. D. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i odmawiającej udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: S. D., obywatel [...], deklarujący narodowość [...], w dniu 28 lutego 2011 r. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Składając wniosek S. D. oświadczył, że: "w kraju pochodzenia jestem prześladowany. Ludzie [...] zabili mi brata. Mój ojciec i drugi brat zostali wywiezieni w nieznanym kierunku i ślad po nich zaginął. Byłem zatrzymywany i bity z powodu moich braci i ojca. Współpracowałem z organizacją "[...]". Od 1989 r. do 2004 r. mieszkał w [...]. Ma wykształcenie średnie, nie ma zawodu. Był prześladowany w kraju pochodzenia, nie brał udziału w działaniach wojennych. Był poddany przemocy - był bity, przez ludzi Kadrowa. Był kilka razu zatrzymywany przez [...] z powodu ojca i braci. Nie było prowadzone przeciwko niemu postępowanie sądowe, nie był skazany. Nie miał problemów z przekroczeniem granicy. Z kraju pochodzenia wyjechał w 2004 r., przebywał w [...] jako student. Posługiwał się paszportem [...] wydanym w [...]. Jego ojczystym językiem jest [...], jest w stanie swobodnie porozumieć się w języku [...] i [...]. Po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy, cudzoziemiec wraz z rodziną opuścił terytorium RP i nielegalnie przekroczył granicę do Niemiec. Na podstawie rozporządzenia Rady Europy Dublin II, został w dniu 8 marca 2011 r. przekazany przez stronę niemiecką, stronie polskiej i postanowieniem Sadu Rejonowego w [...] z dnia [...].03.2011 r. został umieszczony w ośrodku strzeżonym. Decyzją [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powołując się na art. 19 ust 1 pkt 1, art. 20 ust 1 pkt 1, art. 48 ust 2 i art. 97 ust 1 pkt 1 i la ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony odmówił nadania statusu uchodźcy skarżącemu oraz stwierdził, że brak jest przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej oraz dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej, a także o wydaleniu. Organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że skarżący nie przedstawił informacji świadczących o tym, że był w kraju pochodzenia prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja genewska. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. skierowanym do Rady do Spraw Uchodźców S. D. stwierdził, że nie zgadza się z tą decyzją. Oświadczył, że nie zna przepisów prawnych i nie miał zapewnionej pomocy prawnej. W przesłanym do Rady do Spraw Uchodźców piśmie (bez daty i niepodpisanym), S. D. oświadczył ponadto, że prześladują go lokalne struktury siłowe, którym sprzyjają władze federalne Rosji. Ojciec skarżącego był "islamskim uczonym" i to było powodem jego uwięzienia i zaginięcia. S. D. od 1997 r. kształcił się w [...] - jest specjalistą języka [...] i teologiem. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającą nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i odmawiającej udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W trakcie prowadzonego postępowania, zdaniem Rady, S. D. nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących na to, że był prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. Skarżący nie brał aktywnego udziału ani w pierwszej, ani w drugiej wojnie czeczeńskiej. Organ pierwszej instancji trafnie przyjął, że krajem pochodzenia cudzoziemca jest [...], z której opieki konsularnej korzystał w czasie pobytu w [...]. Pobyt w [...] miał w istocie charakter pobytu czasowego, związanego z prowadzonymi w [...] studiami. W oparciu o przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie i zebrane w sprawie dowody, Rada stwierdziła, że S. D. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Ponadto zdaniem Rady organ pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do tej kwestii i stwierdził, że w przypadku cudzoziemca nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Stwierdzono, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący nie byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje, S. D. nie wskazał przesłanek znalezienia się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 97 pkt 1 ustawy w związku z postanowieniami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r. S. D. w toku postępowania o nadanie mu statusu uchodźcy nie uprawdopodobnił tego, że spełnia warunki, które uzasadniałyby udzielenie mu ochrony uzupełniającej. Ponadto żadna z okoliczności podniesionych przez Skarżącego zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i drugiej nie stanowi przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy; na żadnym etapie postępowania Skarżący nie wskazał na "obawę przed prześladowaniem", o której mówi Konwencja Genewska. Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany, oraz udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na to rozstrzygnięcie do WSA złożył S. D. i wniósł o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2011 r. , utrzymującej w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającej nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i odmawiającej udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez błędne przyjęcie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie Skarżącemu zgody na pobyt tolerowany w postaci rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy poprzez tortury, poniżające lub nieludzkie traktowanie; • art. 97 ust. l pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej poprzez błędne przyjęcie, że wydalenie Skarżącego nie stanowi zagrożenia dla jego życia oraz nie narazi go na poniżające lub nieludzkie traktowanie; • art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji; • art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w odniesieniu do Opracowania Ośrodka Studiów [...] z dnia [...] marca 2011 r. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Sąd badając zaskarżone rozstrzygnięcie w granicach określonych przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. Nr 128, poz.1176 z p. zm.) oraz Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1997r., Nr 119, poz. 515) i Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991r., Nr 119, poz. 517) oraz k.p.a., doszedł do przekonania, że skargę należy oddalić. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę określone w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Stosownie do postanowień art. 1 lit. A pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art.1 A Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy i podkreślenia wymaga to, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę; przyjmuje się powszechnie, iż w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że w przypadku S. D. deklarowana obawa nie jest uzasadniona obiektywnie. Należy stwierdzić, iż organ słusznie wskazał, że skarżący podał jako główny powód wyjazdu z kraju pochodzenia fakt podjęcia studiów w [...], gdzie przebywał w latach 1997-2011 (z krótkim pobytem w [...] w 2003r. i pobytem w [...] od 12.2003 do 10.2004r.), z kolei ostatni wyjazd z [...] został spowodowany wydarzeniami, które zaszły w tym kraju w lutym 2011r., a nie w kraju pochodzenia Skarżącego. Problem ten nie znajduje się jednakże w katalogu przesłanek określonych w art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualnie dowody potwierdzające, że była prześladowana lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów podanych w cytowanej Konwencji. Inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę. W przypadku skarżącego tymi przyczynami nie może hipotetyczna obawa przed powrotem do kraju spowodowana wydarzeniami z 2003r., zwłaszcza, że po tych wydarzeniach skarżący legalnie wyjechał z kraju pochodzenia do [...] i był tam objęty opieką konsularną [...], skarżący ponadto nie ubiegał się o status uchodźcy w [...], gdzie udał się po wyjeździe z kraju pochodzenia i przebywał do chwili wyjazdu do Polski. Analizując materiał dowodowy określający sytuację S. D. Rada prawidłowo zatem – zdaniem Sądu - stwierdziła, że brak jest jakichkolwiek dowodów na prześladowanie czy możliwość prześladowania skarżącego przez władze państwowe, a tym samym brak spełniania przesłanek nadania statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym należy wskazać, że Skarżący składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie powołał żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać twierdzenie, że skarżący był osobą prześladowaną z którejkolwiek wyżej powołanych przesłanek. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, iż skarżący procedurę uchodźczą traktuje w sposób instrumentalny, jako sposób zalegalizowania swojego pobytu w Polsce. Prawidłowo organy obydwu instancji orzekły również co do braku zasadności udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. W art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP ustawodawca stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Natomiast zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Organy administracyjne obydwu instancji badały, czy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący byłby zagrożony poddaniem torturom lub nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu, a także czy byłby zmuszony do pracy, pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego lub ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 roku, co też znalazło odzwierciedlenie w decyzji organów obydwu instancji. Analiza materiału dowodowego zebranego w toku postępowania wykazała, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 48 ust. 1 w związku z art. 15, a także przesłanki z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Wobec skarżącego nie zostały podjęte żadne działania ze strony władz państwowych w jego kraju pochodzenia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby powyżej cytowane przepisy. Skarżący nie wykazał rzeczywistego indywidualnego ryzyka doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury i inne określone w art. 15 cyt. ustawy lub indywidualnej przesłanki, która mogłaby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia powodowałby zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Reasumując, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art. 1 A pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Decyzja w niniejszej sprawie wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. - wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Nietrafne są zatem zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej (art.7 i 77 § 1 k.p.a.). Rozpatrując całokształt sprawy należy przyjąć zatem, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do odmowy przyznania skarżącemu przyznania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącego zarzuty, należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.