V SA/Wa 2334/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] nr [...] z [...] czerwca 2011 r.; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem postępowania sądowego jest skarga G. B. (zwanego dalej: skarżącym) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] września 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z [...] czerwca 2011 r., nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we [...] z [...] listopada 2009 r., nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym. Skarżący 8 maja 2009 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2009, w którym zadeklarował działki rolne położone na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] znajdujące się w obrębie ewidencyjnym [...] oraz działki rolne położone na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] znajdujące się w obrębie ewidencyjnym [...]. W przedmiotowym wniosku skarżący zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 21,45 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) o łącznej powierzchni 17,45 ha oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) o łącznej powierzchni 4,00 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we [...] decyzją z [...] listopada 2009 r. przyznał skarżącemu wnioskowane płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, a także płatność cukrową na rok 2009. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR [...] maja 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a następnie decyzją z [...] czerwca 2011 r. stwierdził jej nieważność. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że powodem wszczęcia postępowania było podejrzenie przyznania płatności obszarowych do niewłaściwej powierzchni i w niewłaściwej wysokości. Dyrektor OR ARiMR w [...] ustalił, iż Kierownik BP ARiMR we [...] decyzją z [...] listopada 2009 r. przyznał skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni: JPO 21.45 ha, UPO 17,45 ha. W trakcie postępowania ustalono, iż Kierownik BP ARiMR we [...] w przypadku działki ewidencyjnej nr [...] nie uwzględnił powierzchni ewidencyjno - gospodarczej, stanowiącej maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik - PEG. Tym samym Kierownik BP ARiMR przyznając producentowi rolnemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Tym samym w decyzji z [...] listopada 2009 r. niewłaściwie określona została powierzchnia kwalifikująca się do płatności, a w konsekwencji kwota należnych stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższe stanowi naruszenie przepisów ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) w szczególności art. 7 ust. 4 tejże ustawy. Naruszenie to jest przy tym na tyle istotne, że należy je traktować jako rażące naruszenie prawa. Dyrektor OR ARiMR stwierdził zatem, że decyzja Kierownika BP ARiMR jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i musi być uznana za nieważną, zaś Kierownik BP ARiMR będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu płatności na rok 2009, w oparciu o stwierdzony stan faktyczny z uwzględnieniem wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych. Od przedmiotowej decyzji skarżący 4 lipca 2011 r. złożył odwołanie do Prezesa ARiMR. Prezes ARiMR decyzją z [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OR ARiMR z [...] czerwca 2011 r. Zdaniem Prezesa ARiMR decyzja Kierownika BP ARiMR we [...] była dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i dlatego Dyrektor [...] OR ARiMR zasadnie stwierdził jej nieważność. Prezes ARiMR wyjaśnił, że mając na uwadze treść ww. art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie było wyjaśnienie rozbieżności w deklaracji powierzchni zgłoszonej do płatności przez skarżącego, a wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, w tym wypełnionego przez stronę załącznika graficznego dla działki ewidencyjnej nr [...] oraz zaimplementowanej do ww. systemu identyfikacji (...) ortofotomapy. Uwzględniając powyższe, Kierownik BP ARiMR we [...] przyznając skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 do powierzchni: 3,10 ha na działce ewidencyjnej nr [...], na której znajdowały się działki rolne oznaczone literami J, J1, nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 3 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i w ten sposób rażąco naruszył te przepisy. Prezes ARiMR wskazał, że skarżący w odwołaniu stwierdził, że powierzchnia działki ewidencyjnej numer [...] wynosi 3,12 ha co potwierdzają załączone do odwołania dokumenty zawierające dane z ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do powyższego Prezes ARiMR wyjaśnił, że na potrzeby systemu JPO odnośnie do każdej działki referencyjnej ustala się maksymalny kwalifikowalny obszar. Ten maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, obejmując m.in. grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe. Ponadto podkreślił, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określona w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, na podstawie której wyznaczana jest powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB). A zatem powierzchnie użytków rolnych określone dla danej działki ewidencyjnej w systemie EGiB nie są tożsame z powierzchnią maksymalnego kwalifikowalnego obszaru i tym samym nie mogą stanowić powierzchni, do której przyznawana jest płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Prezes ARiMR odnosząc się do zarzutu odwołania, że "dokonywanie pomiaru działek na podstawie ortofotomapy nie daje wiarygodności co do rzeczywistej powierzchni. Jedyny rzetelny pomiar to pomiar geodezyjny wykonany przy pomocy urządzeń pomiarowych", wskazał, że brak jest podstaw do uznania zasadności powyższego zarzutu. Przy czym wyjaśnił, że wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, były zobowiązane do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK) w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego przy pomocy technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej z wykorzystaniem map, ortoobrazów lotniczych i satelitarnych. Rolą tego systemu jest ustalenie czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy położona na dziej działka rolna znajduje się na terenach uprawnionych do płatności oraz czy powierzchnia działki rolnej lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do płatności. Należy przy tym podkreślić, że dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005, Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowiącego własność skarbu Państwa, a zatem w sytuacji niespełnienia norm określonych dla odbioru przez państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny takich materiałów, nie mogłyby one zostać zaimplementowane do systemu identyfikacji działek rolnych. Na powyższą decyzję skarżący 14 października 2011 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że zaskarżona decyzja nie precyzuje na czym polega owe nieuwzględnienie powierzchni kwalifikowanej i w jakiej wysokości. Skarżący wskazał, że podane we wniosku dane dotyczące poszczególnych działek są prawdziwe i odpowiadają powierzchniom zapisom w rejestrze geodezyjnym. Natomiast zamieszczone na ortofotomapie cienie nie stanowią, że działka ma taki kształt i jest podzielona jakimś niezidentyfikowanym elementem, który w rzeczywistości nie istnieje. Jego zdaniem wystarczyłaby wizja lokalna na gruncie aby odzwierciedlić stan rzeczywisty spornej działki. W związku z tym skarżący uważa, że działania organów są sprzeczne z przepisami i naruszają jej prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Jako podstawa prawna decyzji wydanej przez Dyrektora [...] OR ARiMR w [...] orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako organ I instancji, wskazany został między innymi przepis art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" - wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z 26 września 2000 r. "O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą" - wyrok NSA w Warszawie sygn. akt III SA 1935/99 z 11 sierpnia 2000 r. Tak więc nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto należy podkreślić, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji posiada swoja specyfikę. Celem tego rodzaju postępowania nie może być rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym, w taki sposób jakby to była kolejna instancja. Fakt, że postępowanie nadzorcze jest odrębnym, nadzwyczajnym postępowaniem, mogącym ograniczać się wyłącznie do badania problemu tkwienia w decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym wadliwości kwalifikowanej, powoduje daleko idące konsekwencje w zakresie granic limitujących pole działania organu nadzoru i wyciągane w efekcie jego zakończenia wnioski. Nie można zapominać, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest zabiegiem dozwolonym wprawdzie przez ustawodawcę, ale o charakterze wyjątkowym, co nakazuje ścisłe pojmowanie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., z zakazem wobec tego jakichkolwiek dążeń w kierunku ich rozszerzenia. Uwaga ta jest szczególnie ważna do uwzględnienia w aspekcie rozważanej na gruncie niniejszej sprawy wadliwości kwalifikowanej w postaci rażącego naruszenia prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy zauważyć, że uprawnienie organu prowadzącego postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie załatwianej w postępowaniu zwykłym do przeprowadzania oceny w ramach art. 80 k.p.a. nie mogą być podważane przez organ nadzoru poprzez dokonywanie przez ten organ na nowo, własnych ustaleń faktycznych. Do tego zaś zmierzały w istocie wywody zaprezentowane w zaskarżonej decyzji przez Prezesa ARiMR w kwestii oceny okoliczności faktycznych związanych z zagadnieniem powierzchni działek zakwalifikowanych do płatności. W rozpoznanej sprawie Dyrektora [...] OR ARiMR w [...] orzekając jako organ I instancji uznał, że decyzja o przyznaniu skarżącemu płatności za 2009 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.; dalej zwana: ustawą o płatnościach), w szczególności przepisu art. 7 ust. 4 tej ustawy. Naruszenie prawa polegać miało na tym, że organ przyznający płatność w przypadku jednej z działek ewidencyjnych o numerze [...] nie uwzględnił powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, stanowiącej maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik – PEG i przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust.1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, ze zm.; zwanego dalej: rozporządzeniem Komisji Nr 796/2004). Orzekający jako organ II instancji Prezes ARiMR stwierdził, że decyzja wydana przez Kierownika BP ARiMR we [...] rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 do powierzchni: 3,10 ha na działce ewidencyjnej o nr 357, Kierownik BP ARiMR we [...] przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na ww. działce zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji Nr 796/2004. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach stanowi, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) i 77 § 1 k.p.a. stanowią, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wyżej wyjaśniono cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą. Natomiast w rozpoznawanej sprawie dla stwierdzenia, czy decyzja o przyznaniu płatności została wydana z naruszeniem prawa konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie określenia maksymalnej kwalifikowanej powierzchni dla każdej z działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Dopiero po dokonaniu porównania powierzchni działek wskazanych we wniosku z powierzchniami działek w systemie identyfikacji działek rolnych można było ustalić, czy powierzchnie te są niezgodne i następnie ustalić, czy płatność przyznano do działki większej niż powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza PEG wyznaczona dla danej działki. Jeżeli w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury w zakresie prawidłowego ustalenia wielkości działek, do których mogą być przyznane płatności bezpośrednie, to naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do przepisów wskazanych w uzasadnieniu organu I instancji, których rażące naruszenie miało w ocenie tego organu stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich za 2009 r. Sąd wyjaśnia, że przepis art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Przepis ten wskazuje, że przeprowadzane kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, między innymi na weryfikację kwalifikacji działek do przyznania pomocy. Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniu organu II instancji z tego przepisu nie wynika, że płatności przysługują do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowany obszar. Ust. 2 tego artykułu stanowi, że po wskazaniu nieprawidłowości wykrytych podczas kontroli krzyżowych uruchamia się odpowiednią procedurę administracyjną, a w razie konieczności także przeprowadza kontrolę na miejscu. Tak więc przepis art. 24 rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 wskazuje na cel kontroli oraz określa czego kontrole dotyczą, a przypadku ujawnienia nieprawidłowości nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek przeprowadzenia w razie konieczności kontroli na miejscu. Z kolei przepis art. 12 ust.4 rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 stanowi, że składając wniosek, rolnik poprawia wstępnie zadrukowany formularz, o którym mowa w ust. 2 i 3, jeśli należy wprowadzić poprawki, szczególnie w odniesieniu do przeniesienia uprawnień do płatności zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) Nr 1782/2003 lub jeśli jakakolwiek inna informacja podana w formularzu jest błędna. Jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje aktualną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowy obrys działki referencyjnej. Przepis ten odnosi się do działań rolnika i działania organu orzekającego nie mogą stanowić naruszenia tego przepisu. Art. 17 rozporządzenia Rady Nr 73/2009 dotyczy systemu identyfikacji działek rolnych, stanowiąc, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Naruszenia tego przepisu mogłyby dopuścić się swoim działaniem jednostki tworzące system identyfikacji działek, a nie organy z niego korzystające przy orzekaniu np. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Sąd wskazuje, że zasada, iż jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności wynika z przepisu art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach, który to przepis został wprowadzony do ustawy, ustawą z 17 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 36, poz. 197) i obowiązuje od 15 marca 2010 r. Wprowadzenie dopiero 15 marca 2010 r. wyżej wskazanej zmiany do ustawy o płatnościach nie oznacza, że przed tą datą organy orzekające w sprawie przyznania płatności nie powinny były sprawdzać czy zadeklarowana powierzchnia działki jest zgodna z powierzchnią uprawnioną do płatności określoną w systemie identyfikacji działek rolnych utworzonym na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady 73/2009 i poprzednio rozporządzenia Rady 1782/2003, o ile rejestry takie już istniały. Obowiązek taki można wyprowadzić z przywołanego przez organ orzekający przepisu art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, zobowiązującego organ orzekający do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Naruszenie wskazanych przepisów proceduralnych nie stanowi jednak naruszenia prawa, które stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Reasumując, należy stwierdzić, że decyzja Kierownika BP ARiMR z [...] listopada 2009 r. o przyznaniu producentowi rolnemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za 2009 r. została wydana w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Powzięcie wątpliwości co do nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, które mogło skutkować zawyżeniem kwoty przyznanej płatności nie stanowi podstawy do uznania, że postępowanie to zostało przeprowadzone z rażącym naruszenia prawa, a co za tym idzie ewentualne nieprawidłowości nie mogą być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego – nieważnościowego. Wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik BP ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.