V SA/Wa 2334/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Beata Krajewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji [...], dalej "Skarżący" wniósł za pośrednictwem organu skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja opiewa na zobowiązanie podatkowe w kwocie 626 zł, a organ wydał już kilkadziesiąt tożsamych decyzji. Ponadto wobec Skarżącego toczy się jeszcze kilkadziesiąt innych postępowań w przedmiocie podatku akcyzowego. Wszystkie sprawy są przedmiotowo tożsame i w przypadku wykonania decyzji, z uwagi na łączną wysokość określonych zobowiązań podatkowych w akcyzie (ponad 800 tys. zł) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł, że nie posiada środków pozwalających na jednorazową spłatę zobowiązań podatkowych powstałych w wyniku decyzji już wydanych oraz tych, które zostaną wydane w wyniku toczących się postępowań. Obowiązek natychmiastowej spłaty określonych w decyzjach podatkowych zobowiązań podatkowych wiązałby się z koniecznością natychmiastowej sprzedaży nieruchomości i mienia służącego do prowadzenia działalności gospodarczej (środków handlowych), a likwidacja działalności prowadziłaby również do utraty pracy przez zatrudnionych w firmie pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą Dyrektor Izby Celnej określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w wysokości 626 zł. W ocenie Sądu, argumenty Skarżącego uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie w tym względzie Skarżący zwrócił uwagę, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty możliwości utrzymania Skarżącego i jego rodziny oraz zatrudnianych pracowników. W ocenie Sądu, obowiązek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wobec konieczności wykonania innych decyzji podatkowych (łączna kwota określonych zobowiązań podatkowych wynosi około 800 tys. zł) może doprowadzić do zachwiania sytuacji finansowej Skarżącego. Należy bowiem podzielić obawy Skarżącego, że skoro prowadzi on działalność gospodarczą, to wykonanie zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji wydanych wobec Skarżącego w analogicznym przedmiocie, z których wynikają należności w łącznej kwocie około 800 tys. zł, przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie może wyrządzić mu znaczną szkodę. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.