V SA/Wa 2335/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – M. L. (dalej: "Skarżący", "Strona"), działający za pośrednictwem pełnomocnika, w skardze na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., wymierzającą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 (dwadzieścia cztery tysiące) złotych, wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Pełnomocnik w uzasadnieniu wskazał, że sytuacja finansowa skarżącego uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w postaci zakładu gastronomicznego. Jak wynika ze złożonych zeznań podatkowych PIT-36 za lata 2012, 2013 i 2014, prowadzona działalność przyniosła w tych latach odpowiednio 9737,96 zł. straty, 8.848,77 zł dochodu oraz 17.829 zł dochodu. Natomiast od stycznia do października 2015 roku jedynie w dwóch miesiącach udało się uzyskać niewielki dochód, natomiast suma strat za ten okres roku wyniosła 7524,19 zł., co wynika z dołączonego bilansu. Ponadto pełnomocnik powołał się na oświadczenie skarżącego datowane na 24 września 2015 r., z którego wynika, że nie uzyskuje on dochodów z prowadzonej działalności, która jest jednocześnie jedynym źródłem utrzymania rodziny, nie posiada oszczędności, finansowo jest wspomagany przez rodzinę oraz znajomych. Do wniosku oprócz ww. zeznań PIT załączono również deklaracje VAT za miesiące od stycznia do sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazane wyżej przesłanki należy rozumieć w następujący sposób: chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek przedstawione przez pełnomocnika informacje w istocie wskazują na niełatwą sytuację skarżącego, to najaktualniejsze z nich odnoszą się do okresu poprzedzającego złożenie skargi o prawie rok – skarga została wniesiona w lipcu 2016 r., a do Sądu przekazana pod koniec sierpnia – i nie obrazują obecnej sytuacji. Pełnomocnik skarżącego skupił się na teoretycznym uzasadnieniu wniosku, a także przedstawił historię prowadzenia przez skarżącego działalności, jednakże zatrzymał się, co niezrozumiałe dla Sądu, na jesieni 2015 r. Nie przedstawiono informacji dotyczących późniejszego okresu, w tym tak podstawowych jak okoliczność, czy skarżący dalej prowadzi swój lokal gastronomiczny, co z pewnością ma wpływ na jego sytuację materialną. Nie jest zatem możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, albowiem przedstawione informacje są niepełne, a przede wszystkim nieaktualne i nie wystarczą dla dokonania całościowej i jednoznacznej oceny sytuacji materialnej skarżącego. Reasumując stwierdzić należy, że nie uprawdopodobniono w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.