V SA/Wa 2336/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Marzenna Zielińska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Asesor WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej - oddala skargę - Decyzjami wydanymi w okresie od [...] stycznia do [...] marca 2001r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wymierzył Agencji Celnej "D." w P. opłaty manipulacyjne dodatkowe za czynności służbowe podejmowane poza siedzibą urzędu celnego w Miejscu Uznanym D. zlokalizowanym w P. , w kwotach wymienionych w tych decyzjach - łącznie 21.540 zł. W dniu [...] stycznia 2003r. /data wniosku - [...] grudnia 2002 r./ K. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą - Agencja Celna "D.", złożył do Naczelnika Urzędu Celnego w P. wnioski, w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu Celnego, o uchylenie decyzji Urzędu Celnego w W. wymierzających opłaty dodatkowe manipulacyjne oraz o zwrot nienależnie pobranych opłat w sprawach będących przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu powyższych wniosków Strona wskazała na naruszenie przez organ celny : art. 123 § 1, 192 oraz 200 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez uniemożliwienie jej, przed wydaniem tych decyzji, wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego a przez to wydanie decyzji w oparciu o nieudowodniony stan faktyczny, art. 165 § 2 Ordynacji Podatkowej poprzez niewydanie postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu, art. 275 §4 pkt 5 Kodeksu celnego przez jego błędną interpretację. art. 32 Konstytucji RP K. C. podniósł, iż w sprawie nie zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania, gdyż jako taki nie może być traktowany wniosek kierowany do urzędu celnego, który ograniczał się jedynie do prośby o oddelegowanie funkcjonariuszy celnych. Konsekwencją braku wszczęcia i prowadzenia postępowania przed wydaniem decyzji stał się brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie i na temat zgromadzonych materiałów i dowodów. Po połączeniu przedmiotowych spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia /postanowienie [...] [....] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił uchylenia sześćdziesięciu czterech decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia od [...] stycznia do [...] marca 2001r. wymierzających Stronie opłaty manipulacyjne dodatkowe za czynności służbowe wykonane, na jej wniosek, przez funkcjonariuszy celnych poza siedzibą urzędu celnego. Orzekając na skutek odwołania Strony, Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż decyzje wydawane w trybie art. 265 1 Kodeksu celnego mają charakter uznaniowy. Nadto, po przeanalizowaniu przesłanek z art. 265 1 stanął na stanowisku, że Strona nie wykazała okoliczności faktycznych uzasadniających przyjęcie istnienia jej ważnego interesu w uchyleniu przedmiotowych decyzji ostatecznych. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał dalej między innymi, iż stosownie do art. 246 § 2 Kodeksu celnego należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie wynikała z obowiązujących przepisów lub gdy kwota ta została zarejestrowana niezgodnie z art. 229 § 3 Kc. W sprawie niniejszej natomiast zaistniały prawem określone przesłanki do poboru opłat manipulacyjnych dodatkowych na podstawie art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego, bowiem P. nie znajduje się na terenie siedziby Urzędu Celnego w W., tj w W. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą " D. " w W. wniósł o uchylenie kwestionowanych decyzji organów obydwu instancji zarzucając, że zostały one wydane z naruszeniem art. 265 1 Kodeksu celnego poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że organ celny ma prawo kwestionować uprawnienie Strony do określenia tego, co w jej opinii stanowi dla niej "ważny interes". Skarga zarzuca nadto naruszenie : - art. 121 § 2, 123 § 1, art. 124, 187 i 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej; - art. 246 § 2 oraz art. 277, a także 275 §4 pkt 5 Kodeksu celnego. Rozwijając w motywach skargi zarzuty o charakterze merytorycznym w ocenie Skarżącego nie było podstaw prawnych do wymierzenia i poboru opłat manipulacyjnych dodatkowych. Jego zdaniem organy celne niezasadnie traktują zatem kwoty pobrane bez tytułu prawnego jako opłaty manipulacyjne dodatkowe. Ponadto organy błędnie przyjęły, iż zwrot pobranych opłat następuje w trybie określonym w art. 277 Kodeksu celnego dla poboru należności celnych przywozowych i wywozowych w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy jedynie poboru, a nie zwrotu opłat. W ocenie wnioskodawcy organy celne bezpodstawnie przyjęły, iż wszczęcie postępowania w sprawie wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej nastąpiło na wniosek strony, w chwili złożenia przez nią wniosku o oddelegowanie funkcjonariuszy celnych do miejsca uznanego. Zdaniem Skarżącego opłaty manipulacyjne dodatkowe powinny odpowiadać wykonywanym czynnościom i nie przekraczać 40% wartości towaru /art. 276 § 1 kod.cel./, czego organy celne nie rozważyły. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ powtórzył, iż zarówno w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. jak i Dyrektora Izby Celnej w W. Strona nie wykazała istnienia okoliczności faktycznych uzasadniających jej ważny interes w uchyleniu przedmiotowych decyzji ostatecznych a za taki nie może być uznane usiłowanie uniknięcia konsekwencji finansowych. W odpowiedzi podniesiono także, iż zarówno Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Sąd Najwyższy nie zakwestionował prawa organów celnych do poboru opłaty manipulacyjnej dodatkowej, o której mowa w art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego, a jedynie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem "czynności dokonywane poza siedzibą urzędu". Organ był zatem umocowany do pobrania opłaty, co sprawia, iż niezasadne jest stanowisko skarżącej, że w sprawie nie ma zastosowania art. 246 § 4 w związku z art. 277 Kodeksu celnego. Ewentualny zwrot pobranych opłat manipulacyjnych dodatkowych mógłby nastąpić dopiero po wzruszeniu decyzji ostatecznych o ich wymiarze, a jedynym dopuszczalnym trybem wzruszenia decyzji jest tryb przewidziany w art. 2651 Kodeksu celnego, który wymaga wniosku lub zgody strony. Za niezasadne organ uznał również zarzuty natury procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie przed Sądem w sprawie niniejszej dotyczyło decyzji wydanych na podstawie przepisu art. 2651 Kodeksu celnego, a więc w trybie nadzwyczajnym. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie może nastąpić, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Przedmiotem oceny w takim postępowaniu jest zatem wyłącznie zaistnienie przesłanek związanych z występowaniem tych dwu okoliczności, a nie kwestia merytorycznego badania słuszności lub prawidłowości decyzji ostatecznej i powstałej w wyniku jej wydania sytuacji prawnej. Decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w W. wymierzające Agencji Celnej "D." w W. opłaty manipulacyjne dodatkowe stały się ostateczne wobec nieskorzystania przez zainteresowaną ze środków odwoławczych, o których Agencja została pouczona. W dniu [...] stycznia 2003 r. /data pism - [...] grudnia 2002 r./ Strona wystąpiła z wnioskami o uchylenie ostatecznych decyzji wymiarowych w trybie art. 2651 Kodeksu celnego oraz o zwrot nienależnie pobranych opłat, nie wskazując podstawy prawnej, w oparciu o którą żąda zwrotu należności. Możliwość wzruszenia decyzji w trybie art. 265 1 Kodeksu celnego uzależniona jest od wykazania, iż za wyeliminowaniem decyzji ostatecznej z obrotu prawnego przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc przesłanki niezależne od prawnej poprawności decyzji ostatecznej, której wniosek dotyczy. Negatywną przesłanką jest zakaz uchylenia lub zmiany decyzji wynikający z przepisów szczególnych. Przepisy szczególne, które mogłyby stanowić przesłankę negatywną z art. 265 1 Kodeksu celnego winny w swej treści wprost odnosić się do niemożliwości uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Pojęcie "przepisów szczególnych sprzeciwiających się uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej" nie może być interpretowane rozszerzająco, zwłaszcza, gdy uwzględni się, że przepisy te stanowić mają przesłankę negatywną, niweczącą przyznane stronie przepisami prawa uprawnienie do ubiegania się o uchylenie decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Pogląd ten zgodny jest z przyjętym w teorii prawa administracyjnego stanowiskiem /Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2004, str 686, 699/, iż przepisy szczególne w rozumieniu art. 155 kpa ( którego odpowiednikiem jest przepis 265 1 Kodeksu celnego), powinny w swej treści jednoznacznie wyłączać stosowanie trybów nadzwyczajnych do wzruszania ostatecznych decyzji w określonych kategoriach spraw. W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Celnej w W., nie powołując się na przesłanki negatywne, zasadnie przeprowadził analizę istnienia przesłanek pozytywnych sprecyzowanych w art. 265 1 Kodeksu celnego i prawidłowo ustalił brak ich występowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela to stanowisko organu. Strona nie wykazała bowiem, w obiektywnym rozumieniu i zgodnie z ugruntowaną wykładnią, istnienia okoliczności faktycznych przemawiających za przyjęciem, iż ma "ważny interes" w uchyleniu ostatecznych decyzji wymiarowych. Przesłanka "ważnego interesu strony", do której odwołuje się Strona skarżąca składając wniosek o uchylenie decyzji wymiarowej w trybie art. 2651 K.cel., nie została wprawdzie prawnie zdefiniowana /podobnie jak traktowana na równi z nią przesłanka "interesu publicznego"/ biorąc jednak pod uwagę, że jest to tryb nadzwyczajny, i że - w przeciwieństwie do "zwykłego" postępowania odwoławczego - w tym trybie organ nie rozstrzyga ponownie sprawy merytorycznie, należy przyjąć, że badanie przesłanki "ważnego interesu strony" /jak i "interesu publicznego"/ nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Przepisy nie ustanawiają żadnej gradacji ocen "ważnego interesu strony" i nie wskazują na ile musi być on dla strony ważny, aby uzasadniał wzruszenie decyzji, niemniej biorąc pod uwagę, że przewidziany w art. 2651 tryb jest trybem nadzwyczajnym i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej, należy przyjąć, że ten "ważny interes strony" musi być rzeczywiście na tyle ważny, aby "równoważył" i usprawiedliwiał odstępstwo od podstawowych zasad postępowania administracyjnego i uzasadniał zastosowanie trybu nadzwyczajnego. Fakt, iż wnioski o uchylenie decyzji wymierzających opłaty manipulacyjne dodatkowe Strona złożyła dopiero po prawie dwóch latach od wydania tych decyzji /decyzje ze stycznia- marca 2001 r., wnioski o ich uchylenie w trybie art. 2651 Kodeksu celnego datowane [...] grudnia 2002 r. wpłynęły do Urzędu Celnego w P. w dniu [...] stycznia 2003 r./ podlegał ocenie organu w toku badania "ważnego interesu strony". Podnieść należy, że Strona w uzasadnieniu wniosków nie wskazywała , że za uchyleniem decyzji ostatecznych przemawia jej interes, który można by uznać za "ważny" w rozumieniu art. 2651 Kodeksu celnego. Nie wykazała też, aby ten ważny interes powstał w dacie złożenia w tym trybie wniosku lub aby w tej dacie stał się ważny. Nadto kluczowe znaczenie ma fakt, iż decyzja wydawana na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego jest decyzją o charakterze uznaniowym, bowiem ustawodawca stanowi, że przy spełnieniu określonych w tym przepisie przesłanek decyzja ostateczna "może " być uchylona lub zmieniona. Z uwagi na ten uznaniowy charakter decyzji, tak w judykaturze jak i w doktrynie przyjmuje się, iż nawet w sytuacji, gdy przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony, organ może - ale nie musi - wzruszyć decyzję ostateczną. Nie bez znaczenia jest fakt, że na tle analogicznych uregulowań dotyczących wzruszenia decyzji ostatecznej zawartych w Ordynacji podatkowej, której przepisy stosuje się odpowiednio w sprawach celnych /art. 262 K.cel./, wyprowadza się wniosek, iż "tak szeroko zakreślona sfera możności postępowania organu... sprawia, że sądowa kontrola wspomnianej decyzji jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy w sprawie orzekał organ właściwy, czy zastosowano odpowiednie przepisy prawa oraz czy nie miały miejsca tego rodzaju naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogły istotnie wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie przepisów postępowania ma miejsce m.in. wówczas, gdy organ podatkowy nie ustalił faktów, na które powoływała się strona, albo, gdy wyprowadził z nich błędne, nielogiczne wnioski" - /B. Gruszczyński w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, t. 8, s.647/. W ocenie Sądu takich uchybień w zaskarżonej decyzji nie stwierdzono zaś organ nie przekroczył granic swobody uznania zakreślonych w art. 2651 Kodeksu celnego. Odnosząc się do kwestii "interesu publicznego", tj. alternatywnej do "ważnego interesu strony" przesłanki "pozytywnej", umożliwiającej wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego należy stwierdzić, iż pojęcie "interesu publicznego" jest wielowymiarowe i niewątpliwie szersze niż pojęcie "interesu społecznego", o którym mowa w art. 155 kpa. Oprócz aspektu społecznego, obejmuje ono bowiem również kwestie z szeroko rozumianej sfery funkcjonowania instytucji publicznych, w tym instytucji państwa. Niewątpliwie w interesie publicznym leży dążenie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwej, ale też w interesie publicznym leży interes państwa, pewność obrotu prawnego i gospodarczego oraz stabilność stosunków w sferze finansów, w tym finansów publicznych. O takim rozumieniu pojęcia interesu publicznego świadczy cały szereg uregulowań zawartych tak w Ordynacji podatkowej jak i w Kodeksie celnym, ściśle reglamentujących lub zgoła wykluczających po upływie określonego okresu możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej - nawet wadliwej /por. np. art. 241 § 2, art. 243 § 1a, art. 245 § 1 pkt 3, art. 247 § 2, art. 249 § 1, art. 256 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 2652 Kodeksu celnego/. Kwestia czy w wyniku ewentualnego uchylenia decyzji wymiarowych byłaby możliwość wydania decyzji orzekającej o zwrocie pobranych kwot na zasadach przewidzianych dla zwrotu należności celnych jest zagadnieniem wtórnym w niniejszej sprawie. Podnieść nadto należy, iż niezasadny jest zarzut Strony, że zgodnie z art. 277 Kodeksu celnego, w wersji przed nowelizacją, jedynie pobór a nie zwrot opłat manipulacyjnych następował w trybie i na zasadach określonym dla należności celnych. Wykładnia systemowa przepisów art. 277 i 246 Kodeksu celnego prowadzi, przy braku w Kodeksie innych rozwiązań prawnych regulujących dopuszczalność, przesłanki, tryb i termin zwrotu opłaty manipulacyjnej, do stosowania art. 246 także przy zwrocie lub umarzaniu opłat pobranych w sprawach celnych. Sprzeczne z zasadą państwa prawa byłoby przyjęcie założenia, iż opłata pobrana nienależnie lub bez podstaw wynikających z obowiązujących przepisów wobec braku stosownych uregulowań prawnych nie może zostać Stronie zwrócona. Brak jest bowiem w przepisach prawa celnego innej podstawy prawnej umożliwiającej zwrot nienależnie pobranej opłaty. Podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego wymierzających opłaty manipulacyjne dodatkowe, o uchylenie których występuje w niniejszej sprawie skarżący stanowił art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego w brzmieniu obowiązującym do 19 marca 2001 r., tj. upoważniającym organ do pobrania opłaty za przeprowadzenie, na wniosek strony, czynności służbowych poza siedzibą urzędu celnego. Przyjęta w w/w decyzjach przez organ celny interpretacja zawartego w art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego określenia "siedziba urzędu celnego" jako " miejsca innego niż urząd celny" została zakwestionowana w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. V SA 2690/99 w sprawie o zwrot nienależnie pobranych opłat manipulacyjnych dodatkowych. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielił badający sprawę na skutek rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. III RN 54/01. Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy w powołanych wyżej wyrokach wyraziły pogląd, iż pojęcie "poza siedzibą urzędu celnego" interpretowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, także rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie utworzenia urzędów celnych oraz określenia ich siedzib /Dz. U. Nr 162, poz. 1122/ oznacza miejsce poza granicami administracyjnymi miasta, w którym znajduje się urząd celny, a nie miejsce pod innym adresem w tej samej miejscowości. Orzeczenia te wytyczyły drogę do zmiany treści art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego, w którym od nowelizacji obowiązującej od dnia 19 marca 2001 r. /ustawa z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny... , Dz. U. z 2001 r. Nr 12, poz. 92/ wprost jest mowa o "miejscu innym niż urząd celny". W sprawie niniejszej problem powyższy jest poza dyskusją, bowiem wydane w sprawie niniejszej decyzje o wymierzeniu opłat manipulacyjnych dodatkowych dotyczyły opłat za czynności służbowe podejmowane w innym mieście - t.j. P. ( a zatem poza terenem siedziby Urzędu Celnego w W.) Wbrew stanowisku Strony organ celny prawidłowo wyliczył wysokość opłaty manipulacyjnej dodatkowej za czynności podejmowane na wniosek Strony poza siedzibą urzędu celnego w oparciu o ustanawiający stawkę godzinową § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2000 r. ( Dz. U 116 poz. 1223), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. Powyższym przepisem ustanowiona została stawka celna godzinowa zależna od jednostki czasu, w jakiej funkcjonariusz wykonywał czynności służbowe, w tym m.in. czas niezbędny na dojazdy. Opłata pobierana jest za każdą jednostkę czasu, w której funkcjonariusz wykonywał czynności służbowe niezależnie od tego, czy dotyczyły one konkretnego towaru. Taki sposób ustanowienia stawki opłaty przesądza, że w przypadku powyższej opłaty nie ma zastosowania przepis art. 276 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym opłaty manipulacyjne dodatkowe powinny być określone w kwocie odpowiadającej podejmowanym czynnościom i nie mogą być wymierzone w kwocie wyższej niż 40 % wartości celnej towaru. Niezależnie od powyższego stanowiska należy stwierdzić, iż Skarżący nie wykazał, że opłaty pobrane w niniejszej sprawie ten 40 % próg przekroczyły. Niezasadny jest też zarzut braku wszczęcia postępowania w sprawie wymiaru opłaty manipulacyjnej. W ocenie Sądu, organy celne mogły przyjąć, iż wniosek o skierowanie celników do pracy w miejscu uznanym wszczyna postępowanie w sprawie wymierzenia opłat manipulacyjnych dodatkowych na podstawie przepisu art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem, organ celny pobiera opłatę manipulacyjną dodatkową za wykonywanie, na wniosek osoby zainteresowanej, czynności służbowych poza siedzibą lub czasem pracy urzędu celnego. Skoro więc Skarżąca Agencja takie wnioski składała, a potwierdza to w skardze do Sądu, to musiała liczyć się z tym, że organy celne taką opłatę pobiorą. W kontekście powyższego należy podkreślić, jak trafnie zauważył organ celny II instancji w zaskarżonej decyzji, że strona brała udział w postępowaniu, gdyż podpisywała bez jakichkolwiek zastrzeżeń stosowne protokoły, które stanowiły podstawę do wydania decyzji. Trafnie również wskazał Dyrektor Izby Celnej w W., że wszystkie czynności mające na celu zapewnienie przestrzegania przepisów prawa celnego mieszczą się w pojęciu dozoru celnego i kontroli celnej stanowią czynności służbowe funkcjonariusza celnego. Skarżący w skardze podniósł, iż organy celne naruszyły przepis art. 246 § 2 Kodeksu celnego, jednakże w uzasadnieniu skargi nie wykazał na czym to uchybienie miałoby polegać. W związku z tym Sąd nie może odnieść się do ww. zarzutu, natomiast badając z urzędu stan sprawy nie dopatrzył się naruszenia powołanego przepisu. Sąd Administracyjny jest władny z mocy art. 145 § 1 pkt 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 uchylić decyzję tyko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy, albowiem w świetle przedstawionego wyżej wywodu wydanie zaskarżonej decyzji było w pełni dopuszczalne, tym bardziej, że jest to decyzja o charakterze uznaniowym. Z tych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.