V SA/Wa 2336/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Monika Kramek, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Asesor WSA - Adrianna Elżbieta Grzymska-Truksa (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi C. Ś. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 2 czerwca 2025 r. nr POD.503.86.2022.KSI.3 w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę. Pismem z dnia 31 marca 2015 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Łodzi (dalej: "WIF") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia ... września 2001 r. Nr ..., zmienionego decyzjami znak: FŁ-VII-4010-145/06, FŁ-VI1-4010-51/10, udzielonego na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej przy ul. J. ... w R. na rzecz spółki "M. i F. sp. z o.o. z siedzibą w W.. WIF skierował ww. zawiadomienie do C. S. sp. z o.o. z siedzibą we W. jako następcy prawnego "M. i F." sp. z o.o. WIF wskazał, że powziął wiadomość, że "M. i F. " sp. z o.o., która uzyskała zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w R. przy ul. J. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego; nastąpiło połączenie C. S. sp. z o.o. jako spółki przejmującej z "M. i F. " sp. z o.o. jako spółką przejmowaną (w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych, dalej ksh). Pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 21 maja 2015 r., C. S. sp. z o.o. zgłosił swój udział w przedmiotowej sprawie oraz wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: "GIF") środka odwoławczego od decyzji WIF, odmawiającej zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w R. przy ul. J.. Postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 oraz art. 123 § 1 k.p.a., WIF zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia ... września 2001 r. Nr ..., zmienionego decyzjami znak: ..., ..., udzielonego na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej przy ul. J. w R. na rzecz spółki "M. i F. sp. z o.o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniu postanowienia WIF wskazał, że przed GIF toczy się postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy zmiany ww. zezwolenia w części dotyczącej zmiany podmiotu uprawnionego do prowadzenia apteki ogólnodostępnej z "M. i F. " sp. z o.o. na C. S. sp. z o.o. W ocenie WIF rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej przejścia zezwolenia na następcę prawnego stanowi zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie. Następnie, postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. WIF podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie, ze względu na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie zagadnienia wstępnego. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. C. S. sp. z o.o. wniósł o zawieszenie postępowania - do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA") wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji GIF. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r. WIF ponownie zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia ... września 2001 r. Nr ..., zmienionego decyzjami znak: ., ..., udzielonego na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej przy ul. J. w R. na rzecz spółki "M. i F. " sp. z o.o. ze względu na zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie zawisłe przed WSA (dot. zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w R. przy ul. J.). Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało podjęte postanowieniem WIF z dnia 16 listopada 2017 r. WIF w uzasadnieniu wyjaśnił, że WSA wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2906/15 (prawomocnym od dnia 7 lipca 2017 r.) oddalił skargę C. S. sp. z o.o. na decyzję GIF z dnia 15 września 2015 r., znak: GIF-P-L-0740/196-1/PSZ/15, utrzymującą w mocy decyzję WIF z dnia 19 marca 2015 r. odmawiającą zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki w R. przy ul. J. w części dot. zmiany podmiotu uprawnionego do prowadzenia apteki ogólnodostępnej z "M. i F. " sp. z o.o. na C. S. sp. z o.o. Pismem z dnia 21 listopada 2017 r. WIF zawiadomił C. S. sp. z o.o. o zakończeniu postępowania w sprawie i wyznaczył termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. C. S. sp. z o.o. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wskazując, że w odniesieniu do strony postępowania nie zachodzi już sytuacja prowadzenia więcej niż 1% aptek w województwie łódzkim, w związku z czym doszło do zmiany stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia 19 grudnia 2017 r., nr (znak: FŁ-I.8520.50.2015) WIF stwierdził wygaśnięcie zezwolenia z dnia ...września 2001 r. Nr ..., zmienionego decyzjami znak: FŁ-VI1-4010-145/06, FŁ-VII-4010-51/10, udzielonego na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej przy ul. J. w R. na rzecz spółki "M. i F. " sp. z o.o. Podstawą prawną decyzji były przepisy art. 99 ust. 2, 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.f. WIF w uzasadnieniu wyjaśnił w szczególności, że "M. i F. " sp. z o.o. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w następstwie połączenia z C. S. sp. z o.o., która nie uzyskała na swoją rzecz zmiany zezwolenia na prowadzenie ww. apteki, co potwierdza prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 2906/15). Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji po rozpatrzeniu, którego decyzją nr PORZ.503.87.2018.KK.2, GIF uchylił decyzję WIF i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji. Jako podstawę prawną decyzji GIF wskazał art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 944 z późn. zm), zwanej dalej: ufp oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej: "k..p.a./kpa", art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Na decyzję GIF skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła ww. decyzję w zakresie pkt 2 decyzję GIF zarzucając : 1. nieważność decyzji na podstawie art. 156 par. 1 pkt. 3) kpa wynikającą z faktu iż sprawa o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia dotycząca stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, została rozstrzygnięta decyzją GIF z dnia 28 września 2020 r. (PORZ.503.43.2018.KK.2). 2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 162 par. 1 pkt 1) kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy nie zostały spełnione określone w tym przepisie przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia. 3. naruszenie prawa materialnego a to art. 494 par. 2 ksh poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, iż zezwolenie wydane spółce M. i F. Sp. z o.o. przeszło na następcę prawnego tj. C. S. Sp. z o.o. z dniem 28 listopada 2014 r. (dzień połączenia), podczas gdy w świetle stanu prawnego obowiązującego w tamtym czasie nie istniały przepisy szczególne wyłączające sukcesję uniwersalną wynikającą z art. 494 par. 2 ksh. 4. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 37ar upf w zw. z art. 99 ust.2 upf poprzez jego nie zastosowanie i nie zważenie, iż wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie VI SA/Wa 2906/15 dotyczył skargi na decyzję o odmowie zmiany zezwolenia, która to zmiana była następstwem zawiadomienia organu o zmianie danych w zezwoleniu i wywołuje skutki prawne jedynie w zakresie zmiany zezwolenia. 5. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 170 ppsa poprzez: a. jego błędną wykładnię zgodnie z którą rozszerzoną prawomocnością wyroku sądu administracyjnego objęte jest uzasadnienie, podczas gdy moc wiążącą posiada wyłącznie sentencja wyroku, zaś uzasadnienie ma jedynie pomocnicze znaczenie; b. jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż wyrok WSA w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 2906/15 przesądzał o braku przejścia uprawnień wynikających z zezwolenia, podczas gdy wyrok ten przesądzał jedynie że nie zachodzą przesłanki do zmiany zezwolenia i w żaden sposób (w sentencji ani w uzasadnieniu) nie stwierdził że zezwolenie nie przeszło. Skarżąca wniosła m.in. o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, jak również o dopuszczenie i przeprowadzenie szeregu dowodów z załączonych dowodów: a. decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nr 16/ZZ/2015 z dnia 19 marca 2015 roku (znak: FŁ-1.8520.190.2014) – na okoliczność dokonania, na wniosek spółki C. S. Sp. z o.o., przez Łódzki WIF zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki w R. przy ul. J.; b. decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 28 września 2020 roku nr OR03.43.2018.KK.2) - na okoliczność rozstrzygnięcia przedmiotu .. niniejszego postępowania inną decyzją, a w konsekwencji nieważności decyzji, wyroków sądów powszechnych w sporach między Skarżącym a Narodowym Funduszem Zdrowia w sprawach: I C 395/16, ACa 458/17,1 C 229/21 oraz I ACa 10/22 - na okoliczność stwierdzenia przez sądy powszechne w sporach z Narodowym Funduszem Zdrowia, iż zezwolenie na prowadzenie apteki przeszło na Skarżącego po połączeniu ze spółką M. i F. ; d. opinii prawnej prof. dr. hab. J. J. - dla wykazania błędnej wykładni art. 99 ust.3 Pr.Farm zastosowanej przez organy Inspekcji Farmaceutycznej, opinii prawnej prof. dr. hab. A. K. - dla wykazania błędnej wykładni art. 494 §2 KSH oraz art. 99 ust.3 Pr.Farm zastosowanej przez organy Inspekcji Farmaceutycznej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Ponieważ sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianego orzeczenia, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym, to istotnym jest, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06). Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Reasumując, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organy w przedmiotowej sprawie przepisu art. 104 ust. 1 pkt 3 upf. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów praw organ był uprawniony do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie prowadzonej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcie zezwolenia, które M. i F. sp. z o.o. z siedzibą w W. uzyskała na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w R. przy ul. J. na podstawie decyzji WIF z dnia 28 września 2001 r. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2906/15 była decyzja GIF z dnia 15 września 2015 r., którą to decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydaną po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przy ul. J. w R., w zakresie nazwy apteki oraz podmiotu uprawnionego do jej prowadzenia. Zgodnie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji publicznej, jak i sądów. Między oceną prawną a wskazaniami istnieje ścisły związek, ponieważ ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracji publicznej w sprawie, a wskazania określają sposób postępowania w przyszłości (por. - wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., I GSK 2395/05). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Zgodnie z art. 170 ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2025 r. (III OSK 437/22) wypowiadając się co do istoty mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego zważył, że "Wynikająca z art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę istnienie i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Powaga rzeczy osądzonej obejmuje co do zasady sentencję orzeczenia. Jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, a ta wyartykułowana jest w uzasadnieniu wyroku, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które stanowiły jego podstawę, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku." Ponieważ w niniejszej sprawie nie doszło do żadnej z wymienionych w art. 153 ppsa sytuacji oraz mając na uwadze przytoczone stanowisko NSA, stwierdzić należy, że stanowisko tut. Sądu zawarte w wyroku z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 3011/22, wraz z uzasadnieniem, jest wiążące w obecnie rozpatrującego sprawę w całym zakresie. Zgodnie z art. 104 ust. 1 upf zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku: śmierci osoby, na rzecz której zostało wydane zezwolenie, jeżeli zezwolenie zostało wydane na rzecz podmiotu będącego osobą fizyczną; rezygnacji z prowadzonej działalności; likwidacji osoby prawnej, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej; przekształcenia podmiotu prowadzącego aptekę w podmiot inny niż wskazany w art. 99 ust. 4 pkt 2 upf [(pkt 4 dodany ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1015), która weszła w życie 25 czerwca 2017 r.] Stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia następuje w drodze decyzji organu, który ją wydał, przy czym istotne dla sprawy jest, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, bowiem wygaśnięcie zezwolenia następuje z mocy prawa. Ponieważ M. i F. sp. z o.o. z siedzibą w W. uzyskała zezwolenie na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej na podstawie decyzji WIF, a następnie M. i F. sp. z o.o. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 17 lutego 2015 r. na skutek przejęcia przez inną spółkę - C. S. sp. z o.o. (połączenie przez przejecie; art. 492 § 1 pkt 1 ksh) (co wynika z wydruku informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Krajowego Rejestru Sądowego - w aktach sprawy, z treścią którego łączy się domniemanie wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS 1 domniemania prawdziwości danych wpisanych do Rejestru), zaś Spółka przejmująca (C. S. sp. z o.o.) w prowadzonym wcześniej postępowaniu o zmianę ww. zezwolenia w zakresie podmiotu uprawnionego do prowadzenia apteki, takiej zmiany nie uzyskała, przy czym postępowanie w tym zakresie zakończyło się prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2906/15, to na Skarżąca nie przeszło zezwolenie na prowadzenie ww. apteki . Przy tym w zakresie postępowania o wydanie zmiany zezwolenia w zakresie podmiotu uprawnionego do prowadzenia ww. apteki ustalone zostało, że dokonanie zmiany zezwolenia zgodnie z wnioskiem Skarżącej spowodowałoby, że przekroczony zostałby limit z art. 99 ust. 3 pkt 3 ufp (ograniczenie koncentracyjne liczby aptek w ramach grupy kapitałowej do 1% aptek w województwie), zaś tut Sąd w wymienionym wyroku wskazał, że przepis art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 upf wyklucza możliwość przejścia zezwolenia w wypadku, gdyby w wyniku połączenia spółek miało dojść do przekroczenia limitów wskazanych w tym przepisie, zaś odmienna interpretacja prowadziłaby do obejścia prawa. Skoro zatem tut. Sąd prawomocnie przesądził w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2906/15 o braku przejścia uprawnień wynikających z zezwolenia na prowadzenie ww. apteki na Skarżącą, nie weszła w prawa i obowiązki wynikające z zezwolenia na prowadzenie ww. apteki. Rację ma organ, że w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe ponowne badanie tej okoliczności. Tym samym, wobec braku podstaw do wydania w stosunku do Skarżącej decyzji dotyczącej ww. apteki, postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Równocześnie, ponieważ zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 upf zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku likwidacji osoby prawnej, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, to zasadne jest stanowisko organu, że wykreślenie podmiotu: M. i F. sp. z o.o. z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w wyniku przejęcia przez Skarżącą, nie wypełniło dyspozycji art. 104 ust. 1 pkt 3 upf. Przejęcie spółki uregulowane w Tytule IV, Dziale I ksh i polegało w, przypadku M. i F. sp. z o.o. oraz C. S. sp. z o.o., na przeniesieniu całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą za udziały, które spółka przejmująca wydała wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez przejęcie). W efekcie, ponieważ przejęcie spółki, w odróżnieniu od jej likwidacji, nie polega na ustaniu jej bytu prawnego, to M. i F. sp. z o.o. nie uległa rozwiązaniu w wyniku likwidacji, lecz została połączona z C. S. sp. z o.o. Sytuację tę należy odróżnić od instytucji likwidacji osoby prawnej, przewidzianej w odrębnych przepisach ksh, bowiem zgodnie z art. 493 § 1 ksh spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki zostają rozwiązane, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia z rejestru. Wykreślenie z rejestru następuje z urzędu. W efekcie uprawnione jest stanowisko organu, iż nie zaistniała przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie ww. apteki, o jakiej mowa w art. 104 ust. 1 pkt 3 upf, tj. nie doszło do likwidacji osoby prawnej, na którą udzielone zostało zezwolenie, co powoduje, że postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia winno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe. Z powyższego wynika także to, że wnioski dowodowe Spółki są niezasadne, gdyż nie została spełniona przesłanka określona w art. 106 par. 3 p.p.s.a. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 par. 3 p.p.s.a. jest bowiem ocena, czy organy administracji ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały• prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie dowodów z opinii prawnych nie jest niezbędne, bowiem rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie dotyczy interpretacji określonych przepisów Prawa farmaceutycznego. Natomiast wyroki sądów powszechnych zapadłe w sporach o zapłatę między Spółką a Narodowym Funduszem Zdrowia, nie mają wpływu na postępowanie administracyjne, w szczególności nie odnoszą się do bytu prawnego zezwolenia na prowadzenie Apteki. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ dokonał prawidłowej ich wykładni. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.[pic]