V SA/Wa 2339/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. P. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych za 2007 rok. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że powołaną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. [...] kwietnia 2008 r. uznano za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 26 maja 2008 r. Termin 14 dni na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął zatem 9 czerwca 2008 r. Strona natomiast wniosła odwołanie po upływie ustawowego terminu 14 dni do jego wniesienia i nie złożyła wniosku o przywrócenie tego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału ARiMR z dnia [...] lipca 2008 r. M.P. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powołała się na swoją trudną sytuację majątkową i osobistą z uwagi na którą mogła jedynie okazjonalnie odbierać kierowaną do niej korespondencję. Stwierdziła też, że uchybienie terminu było nieznaczne, a skarżone orzeczenie jest niesłuszne, gdyż "zgodnie z art. 227 k.p.a. narusza jej interesy". W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w W. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W rozpoznawanej sprawie decyzja była doręczana przez pocztę. Nadto w myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W niniejszej sprawie pisma zostały skierowane na adres zamieszkania strony, której jednak nie zastano. W art. 43 k.p.a. przewidziano, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W powyższy sposób nie udało się doręczyć pisma stronie. Zgodnie zaś z treścią art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez 14 dni w swojej placówce. Nadto z treści art. 44 § 2 wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W niniejszej sprawie pozostawiono awizo w dniu 12.05.2008 r. Zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadkach niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Powtórne awizo zostało pozostawione w dniu 19.05.2008 r., a przesyłka pozostawała na poczcie do dnia 27.05.2008 r. Art. 44 § 4 k.p.a. stwierdza, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak słusznie uznał Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR doręczenie decyzji stało się skuteczne z dniem 26.05.2008 r. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania, wynikający z art. 129 § 2 k.p.a., upłynął zatem w dniu 09.06.2008 r. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Strona składając odwołanie w dniu 23.06.2008 r. uchybiła ww. terminowi, nie złożyła też wniosku o jego przywrócenie. W takiej sytuacji organ nie miał innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Takie działanie nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania – na które zwraca uwagę skarżąca – zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zob. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). W świetle powyższego, ocena uchybienia terminu do złożenia przez skarżącą odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych za 2007 rok, dokonana przez Dyrektora [...] OR ARiMR w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowa. Skarżąca w żaden sposób nie podważała wartości dowodowej zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji i określonych w nim dat jej awizowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.