V SA/Wa 2340/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. P. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w sprawie płatności ONW za 2007 rok. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że powołaną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. [...] kwietnia 2008 r. uznano za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 3 czerwca 2008 r. Termin 14 dni na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął zatem 17 czerwca 2008 r. Strona natomiast wniosła odwołanie po upływie ustawowego terminu 14 dni do jego wniesienia i nie złożyła wniosku o przywrócenie tego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału ARiMR z dnia [...] lipca 2008 r. M. P. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powołała się na swoją trudną sytuację majątkową i osobistą z uwagi na którą mogła jedynie okazjonalnie odbierać kierowaną do niej korespondencję. Stwierdziła też, że uchybienie terminu było nieznaczne, a skarżone orzeczenie jest niesłuszne, gdyż "zgodnie z art. 227 k.p.a. narusza jej interesy". W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w W. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W rozpoznawanej sprawie decyzja była doręczana przez pocztę. Nadto w myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W niniejszej sprawie pisma zostały skierowane na adres zamieszkania strony, której jednak nie zastano. W art. 43 k.p.a. przewidziano, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W powyższy sposób nie udało się doręczyć pisma stronie. Zgodnie zaś z treścią art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez 14 dni w swojej placówce. Nadto z treści art. 44 § 2 wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W niniejszej sprawie pozostawiono awizo w dniu 20.05.2008 r. Zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadkach niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Powtórne awizo zostało pozostawione w dniu 27.05.2008 r., a przesyłka pozostawała na poczcie do dnia 04.06.2008 r. Art. 44 § 4 k.p.a. stwierdza, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak słusznie uznał Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR doręczenie decyzji stało się skuteczne z dniem 03.06.2008 r. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania, wynikający z art. 129 § 2 k.p.a., upłynął zatem w dniu 17.06.2008 r. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Strona składając odwołanie w dniu 23.06.2008 r. uchybiła ww. terminowi, nie złożyła też wniosku o jego przywrócenie. W takiej sytuacji organ nie miał innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Takie działanie nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania – na które zwraca uwagę skarżąca – zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zob. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). W świetle powyższego, ocena uchybienia terminu do złożenia przez skarżącą odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w sprawie płatności ONW za 2007 rok, dokonana przez Dyrektora [...] OR ARiMR w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowa. Skarżąca w żaden sposób nie podważała wartości dowodowej zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji i określonych w nim dat jej awizowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.