V SA/Wa 2342/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści Oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. Prezes Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców – stosownie do treści art. 131 ust.1, 2 i 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) w zw. z art.219 k.p.a. - odmówił A. S. wydania zaświadczenia o żądanej treści. W motywach wskazano, że do ww. organu wpłynął wniosek o udzielenie informacji o okolicznościach i podstawie prawnej umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany. Dostrzeżono też, iż w dniu [...] maja 1997 r. Wojewoda Warszawski wydał decyzję o wydaleniu cudzoziemca i ta stanowiła podstawę do umieszczenia w przedmiotowym wykazie z terminem obowiązywania do dnia [...] czerwca 2009 r. Organ ten poinformował także, że "istnieją także inne powody umieszczenia danych cudzoziemca w ww. wykazie". W efekcie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców – z powołaniem się na te same przepisy – ponownie postanowił odmówić Cudzoziemcowi wydania zaświadczenia o żądanej treści (postanowienie z dnia [...] października 2004 r.) . W motywach wskazano, że w akcie administracyjnym z dnia [...] września 2004 r. udzielono Cudzoziemcowi informacji w zakresie, w jakim dopuszczają to przepisy powołanej ustawy o cudzoziemcach. Jego żądania nie mogły być spełnione w całości ze względu na postanowienia art.131 ust.2 tejże ustawy, zgodnie z którą Prezes jest obowiązany do poinformowania strony o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu, terminie obowiązywania wpisu, a w przypadkach o których mowa w art.128 ust.1 pkt 1 i 2 także o tym, na czyj wniosek dokonano wpisu. Ten fragment rozważań podsumowano konstatacją, że udzielenie pełnej informacji (ze wskazaniem podstawy prawnej oraz oznaczenia Organu postulującego wpis) stanowiłoby naruszenie prawa. W ocenie Prezesa Urzędu pobyt A. S. na terytorium Polski musi zostać uznany za nielegalny, a zatem nie może on "posiadać" miejsca stałego pobytu. W skardze – żądającej uchylenia wskazanych wyżej aktów administracyjnych i zasądzenia kosztów postępowania sądowego – podniesiono zarzut obrazy następujących przepisów prawa: 1. art.131 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach wobec dokonania wadliwej wykładni tego zespołu przepisów prawa materialnego w następstwie "oderwania" jej istoty od treści art.128 tej ustawy, w związku z art.217, 218 §1, 219 k.p.a., zwłaszcza w związku z art. 131 ust.5 ww. ustawy o cudzoziemcach, a w części dotyczącej określenia miejsca zamieszkania cudzoziemca także w oderwaniu od treści art.25 k.c. lub - ewentualnie – art.6 ust.1, art.8, 9, 23, 26 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) , w kontekście wyroku NSA w Warszawie z dnia 24 września 2001r., V SA 340/01, LEX nr 80644 poprzez faktyczne ustalenie, że: a) informacja o wpisaniu danych osobowych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie musi obejmować danych dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu lub (i), że zaświadczenie dotyczące wpisu określonego cudzoziemca do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP nie musi obejmować danych dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu mimo tego, iż w art. 128 ust. 2 ww. ustawy o cudzoziemcach, jednoznacznie się wskazuje na to, iż "w wykazie umieszcza się podstawę prawną i faktyczną wpisu..."), b) "miejscem zamieszkania cudzoziemca" w rozumieniu art.128 ust.2 pkt 7 ww. ustawy o cudzoziemcach jest kraj pochodzenia cudzoziemca, chyba, żeby cudzoziemiec był zameldowany na pobyt stały na terytorium RP – wtedy adres takiego pobytu stałego, a nie miejsce zamieszkania w takim znaczeniu, jakie pojęciu miejsca zamieszkania nadaje się w art. 25 k.c. 2. art.7, 8, 11, 107 §3 k.p.a. w związku z art.126 i 124 §2 tego kodeksu, zwłaszcza w kontekście art.131 ust.3 ww. ustawy o cudzoziemcach, w wyniku braku wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, dlaczego: a) zdaniem organu w informacji (zaświadczeniu), do której (którego) mają mieć zastosowanie przepisy k.p.a. o wydawaniu zaswiadczeń, nie można przedstawić tego rodzaju danych, o których mowa w art.218 §1 k.p.a., a więc danych zawartych w rejestrze prowadzonym przez organ będący adresatem wniosku o wydanie zaświadczenia, w tym przypadku danych umieszczanych w wykazie cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP, określonych rodzajowo w art. 128 ust.2 ww. ustawy o cudzoziemcach, w zakresie w jakim dotyczą cudzoziemca występujacego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, b) przy braku sformułowania w ww. ustawie o cudzoziemcach własnej definicji pojęcia: "miejsce zamieszkania cudzoziemca", przy wykładni tego pojęcia nie należy kierować się ani definicją miejsca zamieszkania zawartą w art.25 k.c., ani nawet – w kontekście interpretacji takiej kategorii pojęciowej jak " zamiar pobytu stałego" – definicją zawartą w art.6 ust.1 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art.23 tej ostatniej ustawy, a okolicznościach tej sprawy , dlaczego organ uznał za właściwe wpisanie do ww. wykazu jako miejsca zamieszkania skarżacego: "L." w sytuacji, gdy dla wszystkich zainteresowanych osobą skarżącego organów Państwa Polskiego oczywiste jest, że skarżący od wielu lat zamieszkuje w Polsce pod adresem wymienionym w części wstępnej niniejszej skargi właśnie z zamiarem pobytu stałego, a także braku rzetelnego zrelacjonowania zarzutów i wniosków zawartych w zażaleniu – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 8 września 2004 r. i braku właściwego ustosunkowania się do tych zarzutów, w tym wewnętrznej sprzeczności części uzasadnienia ww. postanowienia z dnia [...] października 2004 r. (por.s.2 tego postanowienia), albowiem z jednej strony Organ stwierdza, iż nie mógłby nie naruszając prawa poinformować skarżącego m.in. o podstawie faktycznej wpisu jego osoby do wykazu cudzoziemców niepożądanych, a z drugiej strony stwierdza, iż wpis z terminem obowiązywania do [...] czerwca 2009 r. był uzasadniony faktem wydania w dniu [...] maja 1997 r. decyzji o wydaleniu skarżącego z terytorium Polski. W motywach podniesionmo argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi. W odpowiedzi na skargę – żądając oddalenia skargi – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje – w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych – kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem – co do zasady – zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. III. W powyższym kontekście – stosownie do treści art. 145 § 1 ust.1-3 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. III.1. Naruszenie prawa materialnego, o czym była wyżej mowa, polegać może zarówno na błędnej jego wykładni (np. wadliwym pojmowaniu jego treści lub znaczenia określonego przepisu) bądź na niewłaściwym jego stosowaniu (jest to tzw. błąd w subsumpcji, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu). Skutkować ono będzie uchyleniem zaskarżonej decyzji (lub postanowienia) tylko wówczas, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. W sytuacji zaś, gdy prawo – w powyższym zakresie – wprawdzie naruszono, lecz przy prawidłowym jego zastosowaniu treść zaskarżonego aktu administracyjnego byłaby taka sama, to Sąd skargę oddala. III.2. Uchylenie aktu administracyjnego z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego nastąpi w wypadku stwierdzenia przesłanek określonych w art. 145 §1 i art.145a §1 k.p.a. oraz w art.240 §1 Ordynacji podatkowej; skutkuje to uwzględnieniem skargi niezależnie od tego czy uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. III.3. Pozostałe naruszenia przepisów prawa formalnego (nie objęte konstrukcją wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego) skutkują uchyleniem decyzji lub postanowienia wówczas, jeżeli naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że ustawodawca nie wymaga od Sądu wykazania, że stwierdzone uchybienia realnie miały wpływ na wynik sprawy. Ta bowiem kwestia wyjaśniona zostanie definitywnie po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed właściwym organem administracji publicznej (po wydaniu wyroku przez Sąd). IV. Sąd – stosownie do treści art.145 §1 ust.2 p.p.s.a. – stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części) jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 §1 k.p.a. lub innych przepisach, np. art.247 §1 Ordynacji podatkowej. Wówczas jest on zwolniony od poczynienia wcześniejszych ustaleń, iż ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy rozstrzyganej w postępowaniu administracyjnym. V. Sąd – w myśl art.145 §1 ust.3 p.p.s.a. – stwierdza wydanie aktu administracyjnego z naruszeniem prawa, o ile zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Będą to więc sytuacje, w których prima facie istnieją formalne podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, jednakże inne względy procesowe (np. upływ czasu – art. 146 §1 i art.156 §2 k.p.a., zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych – art.156 §2 in fine) uniemożliwiają wzruszenie zaskarżonego aktu administracyjnego. VI. Analizując akta sprawy - w świetle powyższych konstatacji – trzeba stwierdzić, że wskazane na wstępie akty administracyjne nie naruszają prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że kwestia odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści była już dwukrotnie badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sprawa V SA/Wa 1747/05 i 1079/06) i ostatecznie – oddalając kasację od wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2007 r. – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził (wyrok z dnia 8 maja 20088r. – II OSK 848/07): "Stosownie do przepisu art. 128 ust.1 ustawy o cudzoziemcach w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany przechowuje się dane cudzoziemca, wobec którego zachodzi którakolwiek z okoliczności wymienionych w tym przepisie. Wpisu do wykazu dokonuje organ prowadzący wykaz, z urzędu lub na wniosek organów wymienionych w art.129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 128 ust.1 ustawy o cudzoziemcach. W tej sprawie aktualny wpis do wykazu danych osobowych skarżącego został dokonany na wniosek organu wymienionego w art. 129 ust.1 ustawy o cudzoziemcach, na podstawie art.128 ust.1 tej ustawy. Stanowisko, iż podstawę wpisu do wykazu danych skarżącego stanowią inne zdarzenia, niż wymienione w art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach jest jednoznaczne co do tego, że podstawy wpisu nie stanowią okoliczności wymienione w art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2, ale inne okoliczności wymienione w art. 128 ust. 1 pkt 3-6 ustawy o cudzoziemcach. Tak więc zarzut, iż jako podstawę wpisu przyjęto inne zdarzenia, które nie są objęte przepisem art. 128 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, nie jest trafny. Z części akt sprawy objętych ochroną informacji niejawnych, z którymi zapoznał się Sąd pierwszej instancji i Naczelny Sąd Administracyjny, wynika, iż aktualny wpis do wykazu danych osobowych skarżącego został dokonany na podstawie wniosku organu wymienionego w art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z powołaniem się na okoliczności wymienione w art. 128 ust. 1, inne niż okoliczności wymienione w art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Wskazanie, że chodzi o okoliczności inne niż wymienione w art.128 ust. I pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach ma takie znaczenie, że w przypadku, gdy podstawą wpisu są te inne okoliczności (wymienione w ad. 128 ust. 1 pkt 3 - 6 ustawy o cudzoziemcach) organ w zaświadczeniu lub postanowieniu o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści nie informuje cudzoziemca na czyj wniosek dokonano wpisu, a także nie informuje o tych okolicznościach, jeżeli informacje są objęte ochroną informacji niejawnych. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy, ponieważ nie dokonał własnych ustaleń odnośnie podstaw wpisu danych skarżącego do wykazu. W tym zakresie Sąd ocenił materiał objęty ochroną informacji niejawnych, przekazany Sądowi przez organ i na podstawie oceny tego materiału stwierdził, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Ocenę tę podziela Naczelny Sąd Administracyjny, zdając sobie sprawę, iż wyłączenie jawności określonych dokumentów w stosunku do strony, co jest dopuszczalne w ściśle określonych przypadkach (art. 74 k.p.a,), z uwagi na ochronę informacji niejawnych, nakłada na Sąd rozpoznający sprawę obowiązek szczególnie starannego i wnikliwego rozpatrzenia takich dokumentów, ponieważ strona nie może się z nimi zapoznać". Przytoczona wyżej argumentacja ma o tyle istotne znaczenie, że odnosi się do tego samego wpisu dotyczącego skarżącego, którego pobyt na terytorium RP jest niepożądany, i który to stanowił również podstawę do wydania wskazanych na wstępie aktów administracyjnych. W związku z tym należy podkreślić, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to, że w związku z wydaniem w dniu [...] czerwca 2005 r. przez Wojewodę [...] decyzji stwierdzającej wygasnięcie decyzji tegoż Organu z dnia [...] maja 1997 r. o wydaleniu cudzoziemca, w dniu [...] czerwca 2005 r. usunięto informację, że ta decyzja stanowiła podstawę dokonanego wpisu. Ta okoliczność została wyczerpująco omówiona w motywach wyroku sądu I i II instancji w sprawie V SA/Wa 1079/06, okoliczność ta – co zrozumiałe – nie mogła być podniesiona w skardze. VII. Biorąc pod uwagę powyższe trzeba stwierdzić, że aktualnie podstawę umieszczenia danych skarżącego – co wynika z akt objętych tajemnicą – stanowi inne zdarzenie aniżeli decyzja Wojewody [...], o której wyżej była mowa. Wpisu dokonano na podstawie wniosku kompetentnego organu, który prawidłowo wskazał przyczyny takiego żądania. Wystąpienie to dotyczy skarżącego ( nie ma tu błędu co do osoby), a także zawiera informację o konkretnych okolicznościach, które uzasadniają dokonanie takiego wpisu. Skoro dane dotyczące skarżącego – objętego wnioskiem – są prawdziwe, to trafnie umieszczono je w przedmiotowym wykazie. Brak jest zatem podstaw do ich wykreślenia z wykazu, jak też modyfikacji, a zatem figurowanie danych personalnych skarżącego w zestawieniu osób niepożądanych na terytorium Polski jest zgodne z obowiązującym prawem. W konsekwencji należy przyjąć, że nie naruszono treści art. 7, 8, 11, 107§3, 124§2, 126 k.p.a. VIII. Odnosząc się do następnego zarzutu, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. nr 87, poz 960 z późn. zm.) nie obejmują zakazu zameldowania pod wskazanym adresem w Polsce cudzoziemców nielegalnie przebywających oraz, że art. 26 ww. ustawy reguluje tylko typowe wypadki zameldowania cudzoziemca, co zdaniem cudzoziemca pozwala na dowolność stosowania tego przepisu, stwierdzić należy, iż Sąd nie podziela tej opinii. Przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r. sygn. akt V SA 340/01 stwierdzający, że " ... art.26 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych reguluje tylko typowe wypadki zameldowania cudzoziemca ...", znajduje odniesienie jedynie do cudzoziemców przebywających w Polsce na podstawie zezwoleń legalizujących ich pobyt w naszym kraju. Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, iż w ww. ustawie nie zakazuje się zameldowania cudzoziemca przebywającego nielegalnie w Polsce, gdyż taką sytuację przewiduje art. 26 ust. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 93, poz. 887). Przepis ten szczegółowo określa wymogi, jakie mogą być spełnione przez cudzoziemca dokonującego zameldowania się na pobyt stały lub czasowy. Wynika z nich jednoznacznie, iż zobligowany jest on zgłosić wymagane dane do zameldowania oraz przedstawić zezwolenie świadczące o legalnym pobycie w Polsce; m.in. cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiego powninien posiadać wizę pobytową, zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zgodę na pobyt tolerowany lub nadanie statusu uchodźcy, a obywatel państwa członkowskiego UE lub członkowie jego rodziny, powinni posiadać m.in. zezwolenie na pobyt lub zezwolenie na pobyt czasowy. Tym samym regulacja ta nie dopuszcza możliwości zameldowania nielegalnie przebywającego w Polsce cudzoziemca. Prezes Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców odnosząc się do żądania zainteresowanego o sprostowanie danych znajdujących się w ww. wykazie dotyczących jego miejsca zamieszkania przez wpisanie miejsca, które podał jako obecne miejsce pobytu, tj. "Rzeczpospolita Polska, [...]", zamiast "L.", trafnie wskazał, iż zgodnie z art.6 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. W ocenie Sądu urzędowe potwierdzenie zameldowania na pobyty stały, mogłoby stanowić (zgodnie z art.75 ust. 1 k.p.a.) dowód w sprawie i na tej podstawie zostałoby dokonane sprostowanie danych znajdujących się w ww. wykazie. Jednakże z uwagi na fakt nielegalnego pobytu A. S. na terytorium naszego kraju, oczywistym jest, że w tej sytuacji brak jest możliwości spełnienia wymogów określonych w cytowanej ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a zatem Prezes Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców nie miał i nie ma prawnych możliwości spełnienia żądania sprostowania danych znajdujących się w ww. wykazie dotyczących miejsca zamieszkania przez wpisanie miejsca obecnego pobytu w Polsce. W konsekwencji należy przyjąć, iż w świetle powyższych rozważań nie naruszono dyspozycji treści art. 25 k.c. IX. Niezależnie od argumentacji podniesionej w skardze wskazać trzeba, że postanowienie z dnia [...] października 2004 r. jest o tyle nieprawidłowe, że przybrało postać orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Winno się tym aktem "utrzymać w mocy" zaskarżone rozstrzygnięcie a nie ponownie odmawiać Cudzoziemcowi wydania zaświadczenia o żądanej treści. To naruszenie prawa formalnego nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy (zob. pkt III i III.3. uzasadnienia niniejszej sprawy). X. Uwzgledniając powyższe – stosownie do treści art.151 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.