V SA/Wa 2346/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G.P. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny finansów publicznych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych (dalej: GKO) z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności G.P. za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Regionalna Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w [...] (dalej: RKO) orzeczeniem z dnia [...] listopada 2012 r. uznała G.P. za winną naruszenia dyscypliny finansów publicznych, polegającego na udzieleniu Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w B. S.A. (PKS) w okresie od dnia 1 września 2010 do dnia 30 czerwca 2011 r. zamówień publicznych na dowóz uczniów do i ze szkoły w T. w roku szkolnym 2010/2011 o wartości (wg wykonania) 209.021,40 zł, bez stosowania przepisów o zamówieniach publicznych, co naruszyło art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. z 2010 r., Dz. U. Nr 113, poz. 759 z późn. zm., dalej: "p.z.p.") oraz wyczerpało znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych określone w art. 17 ust. 1b pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 168, dalej: "ustawa o n.d.f.p."),. Komisja na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 u.n.d.p. wymierzyła obwinionej karę nagany i na podstawie art. 167 ust. 1 ustawy o n.d.f.p. zobowiązała ją do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kwoty 291, 71 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Regionalna Komisja Orzekająca wskazała, że Szkoła Podstawowa w T. bez zawarcia pisemnej umowy i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, zleciła PKS w B. świadczenie usług na dowóz uczniów do i ze szkoły. Wystawiane przez PKS faktury za wykonanie usługi zatwierdzała do wypłaty dyrektor placówki – G.P. Faktury były opłacane z planu finansowego Szkoły. W piśmie złożonym na rozprawie przed RKO w dniu 16 listopada 2012 r. obwiniona wniosła o uniewinnienie od stawianego jej zarzutu podnosząc, że zarówno protokół kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej (UKS) jak i wynik tej kontroli, na których to dokumentach oparto wniosek o ukaranie, nie mają waloru dowodowego, bowiem do kontroli Gminy T. pod kątem prawidłowości udzielenia zamówienia publicznego na dowóz uczniów z terenu gminy do szkół w roku 2009/2010 nie doszło. Obwiniona wskazała, że nie dopuszczono do kontroli uznając, że Urzędowi Kontroli Skarbowej nie przysługuje prawo kontrolowania jednostki samorządu terytorialnego w zakresie gospodarowania jej środkami, nie udostępniono UKS-owi dokumentów źródłowych mających być przedmiotem badania kontrolnego i odmówiono podpisania protokołu sporządzonego przez UKS bez przeprowadzenia kontroli. Podniósła też, że zakwestionowano możliwość formułowania wyniku kontroli przez UKS, a skoro do przeprowadzenia kontroli nie doszło, to nie można przyjąć, że Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych dopełnił wymogów, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy o n.d.f.p. Na rozprawie przed Komisją Orzekającą obwiniona podniosła, że w Szkole Podstawowej, którą kieruje, nie była przeprowadzona żadna kontrola. Regionalna Komisja Orzekająca wskazała, że udzielenie zamówienia na dowóz uczniów do szkoły winno nastąpić przy zastosowaniu procedur wynikających z ustawy Prawo zamówień publicznych, gdyż wartość zamówienia znacznie przekroczyła kwotę 14 000 euro wskazaną w art. 4 pkt 8 u.z.p. Usługę dowozu dzieci do szkół należy uznać za zamówienie powtarzające się okresowo, zatem oszacowania wartości tego zamówienia należało dokonać na podstawie art. 34 Prawa zamówień publicznych. W ocenie RKO odpowiedzialną za powyższe naruszenie jest G.P. – Dyrektor Szkoły Podstawowej w T., która bez postępowania określonego w ustawie Prawo zamówień publicznych zlecała PKS świadczenie usług. W ocenie Komisji działanie to należy uznać za zawinione, bowiem jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych winna znać i stosować przy udzielaniu zamówień przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych. Obwiniona złożyła odwołanie od orzeczenia RKO. Główna Komisja Orzekająca zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej. Wskazała, że w toku toczącego się postępowania nie doszło do naruszenia art. 133 ustawy o n.d.f.p. Zdaniem Głównej Komisji Orzekającej, zgromadzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. materiał kontrolny zasługuje na uwzględnienie i został pozyskany legalnymi środkami prawnymi. Kontrola w zakresie prawidłowości stosowania procedury udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu zamówień publicznych mieści się w pojęciu badania zgodności z prawem funkcjonowania jednostek samorządu terytorialnego i dotyczy to także zamówień publicznych, nawet finansowanych ze środków własnych gminy, co jest zgodne z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.). Za chybioną uznano linię obrony Obwinionej, że pozyskany w trakcie kontroli skarbowej materiał dowodowy ma charakter fikcyjny, gdyż do kontroli nie doszło, bo nie miała ona podstawy prawnej. Wobec odmowy udostępnienia dokumentów przez Wójta Gminy oraz Obwinioną, UKS miał obowiązek dążyć do ustalenia stanu faktycznego pozyskując materiał dowodowy z innych źródeł. Zdaniem GKO, Rzecznik miał obowiązek wykorzystać materiał dowodowy zgromadzony przez Urząd Kontroli Skarbowej. Wystąpił również z uzupełniającymi czynnościami dowodowymi. Wskazano, iż wyczerpująco zebrany materiał dowodowy został wszechstronnie rozpatrzony, co potwierdziły późniejsze odpowiedzi na pisma Głównej Komisji Orzekającej udzielane przez Urząd Gminy T. i Szkołę Podstawową. Z odpowiedzi tych wynikało, że wszystkie dokumenty dotyczące udzielenia przedmiotowego zamówienia publicznego zostały już przekazane wcześniej Rzecznikowi Dyscypliny Finansów Publicznych, a zatem zarówno Rzecznik, jak i Regionalna Komisja Orzekająca podejmowali decyzje w sprawie na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, że osoba kontrolująca z upoważnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. nie mogła następnie pełnić funkcji oskarżyciela w postępowaniu w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych GKO wskazała, że twierdzenia te nie są poparte żadnymi argumentami. Zdaniem GKO przywołany przez obwinionego art. 83 ustawy o n.d.f.p. nie daje podstaw do wyłączenia rzecznika dyscypliny finansów publicznych, a obwiniony w toku postępowania nie złożył wniosku o wyłączenie rzecznika. Główna Komisja Orzekająca wyjaśniła, że przeprowadziła dalsze czynności dowodowe poprzez wezwania skierowane do Szkoły Podstawowej w T. i Urzędu Gminy w T. o przekazanie umowy polegającej na udzieleniu PKS w B. zamówienia na dowóz uczniów wraz z pełną dokumentacją poprzedzającą zawarcie umowy oraz pełnomocnictw udzielonych G.P. do zaciągania zobowiązań i zawierania umów - pisma z dnia [...] maja 2013 r. Pismem z dnia 29 maja 2013 r. Urząd Gminy T. odpowiedział, że żądane dokumenty zostały już przekazane Rzecznikowi Dyscypliny Finansów Publicznych, natomiast Szkoła Podstawowa w T. pismem z dnia [...] maja 2013 r. przyłączyła się do powyższego stanowiska. GKO wyjaśniła, że podejmuje rozstrzygnięcia na podstawie materiału dowodowego zebranego przez RKO oraz, że nie prowadziła "odrębnej i suwerennej procedury dowodowej", natomiast kontynuowała postępowanie dowodowe z pierwszej instancji, analizując zarzuty podnoszone przez obwinionego w złożonym odwołaniu. Wskazała, że jej działania całkowicie znalazły podstawę w art. 145 ust. 2 ustawy o n.d.f.p. i pozwoliły na uznanie ustaleń faktycznych dokonanych przez Regionalna Komisję Orzekającą za prawidłowe. Główna Komisja Orzekająca zauważyła, że w dacie dokonanego naruszenia czyn był określony w art. 17 ust. 1 ustawy o n.d.f.p. jednak biorąc pod uwagę, że ustawa obowiązująca w dacie naruszenia nie była względniejsza dla sprawcy, należało zastosować, zgodnie z art. 24 ustawy o n.d.f.p. ustawę obowiązującą w dacie orzekania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Obwiniona wniosła o uchylenie orzeczenia w całości i zarzuciła naruszenie art. 89 i art. 145 ust. 1 ustawy o n.d.f.p. polegające na uchyleniu się od obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wnikliwy i wszechstronny z uwzględnieniem konieczności oparcia orzeczenia na kompletnym i obiektywnie ocenionym materiale dowodowym z poszanowaniem przewidzianego w art. 76 ust. 2 ustawy o n.d.f.p. prawa obwinionego do obrony wyrażającej się też w odmowie dostarczania dowodów przeciwko sobie. Podniosła, że obowiązek prawnego udowodnienia sprawcy popełnienia zarzucanego mu czynu spoczywał na Rzeczniku Dyscypliny Finansów Publicznych w G., który kierując wniosek o ukaranie za czyn z art.17 ust. 1b pkt 1 ustawy o n.d.f.p. wskazał na protokół kontroli i wynik kontroli UKS jako podstawowe i jedyne dowody mające potwierdzać popełnienie zarzucanego czynu. Zarzuciła, że ustaleń co do sposobu udzielenia zamówienia publicznego w zakresie dowozu uczniów z terenu gminy do szkół w roku szkolnym 2010/2011 Urząd Kontroli Skarbowej w G. zamierzał dokonać w ramach planowanej przez siebie kontroli w Urzędzie Gminy T., do której jednak nie doszło, a więc załączony do wniosku o ukaranie protokół kontroli jak i wynik kontroli UKS nie mogą stanowić miarodajnego i wiarygodnego materiału dowodowego. Wskazała, że o tym, iż innych dowodów w sprawie nie zgromadzono, świadczy domaganie się przez organy orzekające dostarczenia materiału dowodowego w sprawie sposobu powierzenia dowozu uczniów do szkół gminnych w roku szkolnym 2010/2011. Gdyby zgodnie z wymogami procedury postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wyczerpująco zebrano i wszechstronnie rozpatrzono materiał dowodowy zgodnie z art. 89 ust. 1 u.n.d.p., bezcelowe byłoby żądanie od obwinionego uzupełnienia tego materiału poprzez dostarczenie organom orzekającym dokumentacji w sprawie sposobu powierzenia zamówienia publicznego. Wskazała, że odrzucenie stawianych zarzutów nie zostało należycie umotywowane, a GKO ograniczyła się do stwierdzenia, że dowody w sprawie zebrano prawidłowo i w sposób kompletny, pomimo iż nie odniosła się do wartości dowodowej wyniku kontroli i protokołu kontroli UKS, do której nie doszło. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem oceny Sądu jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] lipca 2013 r. wydane w przedmiocie ukarania obwinionej G.P. za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, poprzez udzielenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w B. S.A. zamówień publicznych na dowóz uczniów do i ze szkoły w T. w roku szkolnym 2010/2011 o wartości zamówienia 209 021,40 zł netto, bez zastosowania przepisów ustawy o zamówieniach publicznych. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy orzekające oraz z akt sprawy stanu faktycznego, PKS w B. wystawiał w okresie od 1 września do 1 czerwca 2011 r. na Szkołę Podstawową w T. faktury na dowóz uczniów na terenie Gminy T., bez uprzednio zawartej umowy w formie pisemnej. Dokumenty te zostały uzyskane przez Urząd Kontroli Skarbowej w G. w związku z wszczęciem i próbą przeprowadzenia kontroli w Gminie T. i zostały przekazane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. Rzecznikowi Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w G. wraz z zawiadomieniem o ujawnionych okolicznościach wskazujących na naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Powyższe dokumenty zostały przekazane jako załączniki do protokołu kontroli oraz wyników kontroli (niepodpisanych przez stronę). Z ww. dokumentów dotyczących kontroli wynika, że dokumentacja związana z zakresem kontroli nie została udostępniona kontrolującym przez Gminę ani przez Szkołę, wobec czego jako dowody dopuszczono dokumenty (umowę i faktury) uzyskane u kontrahenta kontrolowanego, tj. w Przedsiębiorstwie Komunikacji Samochodowej w B. S.A. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uznania, że dokumenty te uzyskano w sposób naruszający prawo. Z ustaleń zawartych w ww. dokumentach z kontroli wynika, że Dyrektor Szkoły Podstawowej w T. akceptowała faktury wystawione w okresie od 1 września do 1 czerwca 2011 r. przez PKS w B.. Na realizację zadania wydatkowano kwotę 209.021,40 zł netto, co stanowi kwotę przekraczającą 14 000 euro. Okoliczność ta nie jest w sprawie kwestionowana. Ustalono również, że wydatki powyższe zrealizowano bez stosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, co stanowiło naruszenie art.3 ust.1 pkt 1 tej ustawy oraz naruszenie art.35 ust.4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U.nr 249, poz. 2104 ze zm.). Po uzyskaniu zawiadomienia Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych właściwy dla RKO w G. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wszczął postępowanie wyjaśniające wobec G.P. i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego skierował do Regionalnej Komisji Orzekającej wniosek o ukaranie obwinionej za naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegające na zlecaniu PKS w B. świadczenia usług na dowóz uczniów w roku szkolnym 2010/2011 bez zawarcia pisemnej umowy i bez zastosowania ustawy o zamówieniach publicznych. Jako dowody wskazał wyniki kontroli, protokół kontroli UKS, wyciągi z ewidencji księgowej, wyciągi bankowe, faktury, wykaz uczniów dojeżdżających do szkół. W oparciu o powyższy materiał dowodowy RKO orzeczeniem z dnia [...] listopada 2012 r. uznała G.P. za winną naruszenia dyscypliny finansów publicznych, określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo zamówień publicznych oraz art. 17 ust. 1 b pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegającego na udzieleniu Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w B. S.A. (PKS) w okresie od dnia 1 września 2010 do dnia 30 czerwca 2011 r. zamówień publicznych na dowóz uczniów do i ze szkoły w T. w roku szkolnym 2010/2011 o wartości (wg wykonania) 209.021,40 zł, bez stosowania przepisów o zamówieniach publicznych i na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 u.n.d.p. wymierzyła obwinionej karę nagany. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez obwinioną GKO podtrzymała stanowisko organu I instancji. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, a podnoszone przez skarżącą zarzuty nieuzasadnione. Przede wszystkim nieuzasadnione są zarzuty skarżącej, iż w sprawie nie zgromadzono innych dowodów niż protokół i wynik kontroli UKS. Podstawowe dowody, na podstawie których oparto ustalenia faktyczne, będące w konsekwencji podstawą ukarania skarżącej to faktury dokumentujące wykonanie przez PKS usługi dowozu uczniów, wyciągi bankowe wskazujące, że za usługi zapłacono a także wykaz uczniów dojeżdżających do szkół. Z tych dokumentów wynika, że Szkoła Podstawowa w T. bez zawarcia pisemnej umowy zlecała PKS w B. świadczenie usług na dowóz uczniów do i ze szkoły. Wystawiane przez PKS faktury za wykonanie usługi zatwierdzała do wypłaty dyrektor placówki – G.P. Faktury były opłacane z planu finansowego Szkoły. Wartość tej usługi wynosi kwotę 209.021,40 zł netto. Należy zwrócić uwagę, że Przewodniczący GKO pismem z dnia 16 maja 2013 r. zwrócił się do Szkoły Podstawowej w T. o przekazanie kopii umowy polegającej na udzieleniu PKS w B. zamówienia na dowóz uczniów z terenu Gminy do szkoły w roku szkolnym 2010/2011 wraz z pełną dokumentacją poprzedzającej zawarcie tej umowy oraz pełnomocnictwami udzielonymi przez Burmistrza Gminy T. pani G.P. do zaciągania zobowiązań i zawierania umów. W odpowiedzi skarżąca przyłączyła się do stanowiska wyrażonego przez Wójta Gminy T. T.C. który poinformował, że wszelka dokumentacja w sprawie została przekazana Rzecznikowi Dyscypliny Finansów Publicznych. Wobec faktu, że organ orzekający jest w posiadaniu pełnej dokumentacji w sprawie, a w dokumentacji nie ma żadnych dowodów wskazujących na to, że PKS w B. został wyłoniony w trybie ustawy o zamówieniach publicznych, prawidłowo organy orzekające uznały, że PKS w B. nie został wyłoniony w trybie ustawy o zamówieniach publicznych. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 i 145 ust.1 ustawy o n.d.f.p. W myśl art. 89 ustawy o n.d.f.p. organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie można zarzucić organom orzekającym w sprawie naruszenia powyższego przepisu. Organ orzekający I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, korzystając z dowodów uzyskanych przez UKS w Przedsiębiorstwie Komunikacji Samochodowej w B. S.A., w szkołach z terenu gminny oraz w urzędzie gminy. Organ II instancji potwierdził ustalenia faktyczne organu I instancji i prawidłowo ocenił zarówno zebrany materiał dowodowy jak i postępowanie organu I instancji. Brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wyłonienie firmy PKS w trybie ustawy o zamówieniach publicznych prawidłowo oceniono jako nieprzeprowadzenie postępowania w trybie tej ustawy. Należy zauważyć, że obwiniona w tej sprawie, korzystając z przysługującego jej - na mocy art.76 ust.2 u.n.d.p. - braku obowiązku dowodzenia swojej niewinności i prawa odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania, podważała prawidłowość dokumentów UKS, nigdy jednak nie stwierdziła, że do zlecania przewozów PKS B. S.A. doszło w wyniku zastosowania trybu przewidzianego w ustawie o zamówieniach publicznych. Stosownie do art.145 ust.1 u.n.d.f.p. na rozprawie Główna Komisja Orzekająca rozpoznaje odwołanie na podstawie materiału dowodowego zebranego przez komisję orzekającą oraz dokumentów dołączonych do odwołania. Uzyskanie potwierdzenia, że w Urzędzie Gminy T. nie istnieją inne dokumenty w sprawie sposobu powierzenia dowozu uczniów do szkół gminnych nie może być, w ocenie Sądu, uznane za naruszenie przepisów postepowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalony wyżej stan faktyczny wskazuje, że do zlecenia przewozów w roku szkolnym 2010/2011 dla PKS B. o wartości netto 209.021,40 zł doszło bez zastosowania przepisów ustawy o zamówieniach publicznych. Stosownie do art. 3 ust.1 pkt 1 p.z.p. ustawę stosuje się do udzielania zamówień publicznych przez jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. W myśl art. 9 pkt 2 ustawy o finansach publicznych jednostki samorządu terytorialnego są jednostkami sektora finansów publicznych. Na podstawie art.4 pkt 8 p.z.p., ustawy nie stosuje się do zamówień i konkursów, których wartość nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty 14.000 euro. W rozpoznanej sprawie przepisy Prawo zamówień publicznych miały zastosowanie. Dlatego prawidłowo orzeczono, że działanie G.P. – Dyrektora Szkoły Podstawowej T. - wyczerpało znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych z art.17 ust.1b pkt 1 stanowiącego, że naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy, który nie został wybrany w trybie określonym w przepisach o zamówieniach publicznych ( w dacie popełnienia czynu był to art.17 ust.1 pkt 1). Zasadnie też orzeczono o nałożeniu kary nagany na podstawie art.31 ust.1 pkt 2 ustawy o n.d.f.p, biorąc pod uwagę stopień szkodliwości czynu i stopień zawinienia obwinionej, a z drugiej strony wzorową opinię o sposobie wywiązywania przez Obwinioną z obowiązków służbowych oraz jej dotychczasową niekaralność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.